Καλή συνέχεια!
Αστειευόμενη πριν κάποιες μέρες είπα σε μια καινούρια φίλη ότι εμείς που έχουμε ζήσει πολλά χρόνια εκτός πατρίδας είμαστε σαν τα μεταλλαγμένα. Έτσι αισθάνομαι όταν μιλώ με πολύ κόσμο στην Ελλάδα και την ευρύτερη Αγγλία. Στο Λονδίνο βρήκα το σπίτι μου. Εδώ είμαστε όλοι μεταλλαγμένοι. Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να ταυτιστούμε και ακόμα και οι Άγγλοι του Λονδίνου έχουν μάθει να ζουν με μας και ως ένα σημείο τους έχουμε μεταλλάξει κι εκείνους. Έτσι αισθάνομαι.
Κατα την μετάβαση Λονδίνο-Ελλάδα-Λονδίνο έμαθα κάποια πράγματα και σας τα γράφω αν και βαρύτητα θα έχουν μόνο για όσους είναι επίσης “μεταλλαγμένοι”.
1) Να κοιτάζω το εδώ και όχι το εκεί. Πριν έρθουμε Ελλάδα αφιέρωνα ώρες ολόκληρες με το να τσεκάρω τον καιρό, τα νέα, δρώμενα να προσπαθώ να έχω επαφή με την άλλη χώρα. Και όσο αυτό συνέβαινε τόσο έχανα τη ζωή εδώ. Τώρα που γύρισα βλέπω πράγματα γύρω μου σαν καινούρια! Και συνεχώς αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούσα να τα δω παλιότερα.
2) Να δίνω τη βοηθειά μου μόνο όταν μου τη ζητάνε. Πριν έρθω ήθελα όση επαγγελματική εμπειρία είχα να τη μεταφέρω στη χώρα μου. Έτσι αισθανόμουν ότι θα προσέφερα. Όταν όμως ήρθα κανένας δεν ήθελε να ακούσει, αντιθέτως τα όσα πήγαινα να πω ενοχλούσαν. Πολλοί μου είπανε “εδώ είναι Ελλάδα”. Και εκεί η κουβέντα τελείωνε. Με βλέπανε δηλαδή σαν κάποια που ήρθε με κύριο σκοπό να προβάλλει ότι ήταν εξωτερικό τόσα χρόνια. Δεν είναι έτσι. Όσοι με ξέρουν σαν άνρθωπο ξέρουν πως δεν είμαι της προβολής. Έμπαινε πάντα το ταμπελάκι “αυτή που ήρθε από έξω” και χάσαμε την ουσία.
3) Ότι τελικά δεν χρειαζόταν να αλλάξω τη ζωή μου επειδή ξεκινούσαμε οικογένεια. Αλλιώς τη φαντάζόμουνα τη φάση με άντρα και παιδί. Κάπου περιτριγυρισμένοι από αδέρφια, ξαδέρφια, γονείς και ονομαστικές εορτές. Τίποτα απ’όλα αυτά δεν είχα. Όταν όμως έμεινα έγκυος με έπιασε μια μανία ότι πρέπει να τα αποκτήσω. Να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους, νόμιζα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει όμως πως έτσι ακύρωνα όλη μου τη πραγματική ζωή. Αυτή που χωρίς να καταλάβω λιθαράκι λιθαράκι είχα χτίσει τόσα χρόνια. Και τελικά, έμαθα, μπορεί να είναι χαρούμενη η οικογένεια μας ακόμα και αν δεν είναι όπως τη φανταζόμουνα.
4) Τα λεφτά είναι πολύ σημαντικά! Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πως με μεγαλώσανε με έντονο το στοιχείο “τα λεφτά δεν είναι το παν”. Πάντα είχα άλλους στόχους και προς το τέλος των προτεραιοτήτων ήταν τα χρήματα. Όταν πήραμε την απόφαση να έρθουμε Ελλάδα ξέραμε ότι οικονομικά θα είμασταν πολύ χειρότερα απ’ότι εδώ. Είπαμε, δε πειράζει γιατί θα έχουμε άλλα. Μια φίλη μου, που δυστυχώς σκέφτεται με τον ίδιο με μένα για τα χρήματα, μου είπε κάποτε “μα για να βγάλεις λεφτά πρέπει και να το έχεις προτεραιότητα και εμείς δεν το έχουμε”. Αυτό που έμαθα είναι ότι τα χρήματα μπορούν να σου εξασφαλήσουν μεγάλη εσωτερική γαλήνη και αυτοπεποίθεση και αυτό σε αλλάζει σαν άνθρωπο. Δεν είναι απλά θέμα απληστίας δηλαδή όπως πίστευα.
Αυτά λοιπόν, γράφω για όλους όσους τύχει να βρεθείτε σε αυτό σε τούτα τα ηλεκτρονικά λημέρια επειδή το κορμί σας είναι σε μια χώρα αλλά ο νους σε άλλη.
Εδώ σταματάει αυτό το μπλογκάκι, λοιπόν, έτσι πολύ απλά όπως ξεκίνησε. Για όλους εσάς που με διαβάσατε και χαρήκατε με τις αναρτήσεις μου δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με κάνατε και χάρηκα με τον ενθουσιασμό σας! Δεν γίνεται όμως να συνεχίσω να υπάρχω σαν γαϊτανάκι. Πρέπει να υπάρχω σαν εγώ, στη χώρα που είμαι τώρα. Άλλωστε το βλέπω οτι ό,τι σας γράφω, το φιλτράρετε πλέον μέσα από το γεγονός ότι δεν είμαι εκεί και νομίζετε ότι εξιδανικεύω μια άλλη χώρα, πράγμα που με φθείρει.
Καλή συνέχεια!
Χρόνια πολλα, Χριστός Ανέστη! Πολλές ευχές στην οικογένειά σου! Εμείς θελουμε να συνεχισει το Γαϊτανάκι. Το απολαμβαναμε όσο ήταν κοντά μας, αλλα απο τη στιγμή που πήγε στο Λονδίνο, μας έδινε μια άλλη ματιά. Μη σταματας! Να είσαι καλα!
ΜΑΡΙΑ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ
Απριλίου 25, 2011 στις 12:21 μμ
Λοιπόν γαιτανάκι αυτό το πόστ σου μου άρεσε πολύ. Πολύ αληθινό!Σε καταλαβαίνω απολύτως. Γράφεις όμορφα και έχεις μια ιδιαίτερη ικανότητα να επικοινωνείς. Φυσικά το blogging είναι κάτι που δεν γίνεται με το ζόρι. Και μην ξεχνάς το πραγματικό ‘νταλαβέρι’ του blogging είναι μεταξύ του συγγραφέα και της οθόνης και μετά έρχονται οι σχολιαστές. Συνήθως δεν γράφουμε για τους σχολιαστές αλλά για τον εαυτό μας
Οπως νοιώθεις ποίησε λοιπόν. Εγώ πάντως χάρηκα που σε συνάντησα ήταν σαν να διαβάζα το ‘alter ego’ μου 
Penelope
Απριλίου 25, 2011 στις 5:43 μμ
ααα θύμωσα τώρα.
τι σε έπιασε τώρα, μας λες;
Γιατί κάτι έγινε, κάτι σου είπαν/ έγραψαν/ σε τσίμπησε!
Τι έχει δηλαδή το γαϊτανάκι και δεν ταιριάζει με τον εγγλέζικο καιρό; Ίσα-ίσα που εγώ τα ωραιότερα γαϊτανάκια τα έχω απολαύσει σε υπαίθρια πάρκα στη UK.
Please μη χαθούμε…
Ε.
efal
Απριλίου 25, 2011 στις 5:53 μμ
Το γαϊτανάκι τελείωσε. Το μπλογκάκι αυτό ξεκίνησε με άλλους στόχους και αφορμές. Στη πορεία άλλαξε χρώμα και χαρακτήρα το οποίο τελικά ήταν πολύ όμορφο από τη μια αλλά o σκοπός του δεν υπάρχει πια. Συνεχίζω πάντα να γράφω στο http://www.offtoanationoftwo.wordpress.com πολύ απλά γιατί “πρώτα φεύγει ο άνθρωπος και μετά το χούη”. Δεν υπάρχει χρόνος για όλα και έχω πολλά που θέλω να κάνω. Watch this space! Σας προειδοποιώ!
@Maria Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια
@Penelope Αμέτρητα τα ημερολόγια στα οποία γράφω για μένα. Η χαρά του blogging υπάρχει γιατί υπάρχει και η επικοινωνία μέσω σχολίων. Θα τα λέμε μέσω nation of two. Μίλούσα με μια φίλη που μόλις γύρισε από Dubai αυτές τις μέρες και σε σκεφτόμουν. Δεν θυμάμαι αν στο είχα πει αλλά και εμείς μια εποχή ήμασταν στο παρα λίγο να έρθουμε, αρα και για μένα είσαι το alter ego!
@efal μη μου θυμώνεις! Εσύ ή Κριός ή Ταύρος είσαι στο ζώδιο ομολόγησε! Ο εαυτός μου με τσίμπησε και αυτός στιμπάει χειρότερα από όλους! Keep reading and so will I!
γ
Απριλίου 25, 2011 στις 8:57 μμ
Τοξότης με ωροσκόπο Υδροχόο και τους Κριούς και τους Ταύρους δεν τους πολυσυμπαθώ, μη σου πω μου τη σπάνε αφόρητα (με εξαίρεση μόνο έναν Κριό, κολλητό από τα παιδικά χρόνια).
ΟΚ καταλαβαίνω, απλά ήσουν μία από τις πηγές έμπνευσης και ήθελα τώρα που διανύω μία απόλυτα ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου, να τη μοιράζομαι μαζί σου μέσα από το blog σου.
Καλή αντάμωση λοιπόν!
efal
Απριλίου 25, 2011 στις 9:03 μμ
κι εμενα μου αρεσες παρα πολυ! κριμα ,που θες να μη μιλας αλλο!αμα το ξανασκεφτεις,αυριο που θα ναι μερα φωτεινη,μακαρι ν αλλαξεις γνωμη!
χρυσα
Απριλίου 25, 2011 στις 10:05 μμ
Καλή συνέχεια… όποια κι αν είναι!
Stella
Απριλίου 25, 2011 στις 10:53 μμ
τώρα με στεναχώρησες! αλήθεια!
είσαι μια ευχάριστη συνήθεια που τώρα πρέπει να κοπεί.
όπως και να’ χει, ελπίζω να είσαι πάντα καλά.
καλή συνέχεια, πάντα δημιουργική!
φιλιά
florentiab
Απριλίου 26, 2011 στις 8:30 πμ
θα μας λειψεις πολυ πολυ gaitanaki μας!!!
Καλη συνεχεια ομως σε οτι κι αν κανεις!καπου 8α ξαναβρεθουμε!!
πολλα πολλα φιλακιαααααα
Marietta
Απριλίου 26, 2011 στις 9:03 πμ
….μου αρέσει πολύ το γαϊτανάκι, είχε γίνει αγαπημένη μου συνήθεια και πράγματι θα μου λείψει……
..όπως και να έχει χάρηκα πολύ που σε γνώρισα!!!
konstadina
Απριλίου 26, 2011 στις 9:14 πμ
Το κλείσιμο δεν μπορώ να το σκεφτώ πια χωρίς τα καινούργια ανοίγματα που φέρνει. Πολλές ευχές λοιπόν για τη νέα αρχή!!!
Sofi
Απριλίου 26, 2011 στις 11:27 πμ
Xristos Anesth koritsaki!
Me 8livei h apoxwrhsh sou alla ka8e telos einai kai mia kainourgia arxh opote eimai sigourh pws den 8a se xasoume
Filia polla
Evita
Απριλίου 26, 2011 στις 12:02 μμ
Γιατί τώρα γλυκιά μου Ελίζα??? Θα μπορούσε πάντως κανείς να πει ότι με το Alice έκλεισε θριαμβευτικά η αυλαία! Σου εύχομαι Καλό δρόμο, αέρα στα πανιά σου,νέες ιδέες, ευρυματικές και δημιουργικές. Εγώ θα έιμαι πάντα εδώ. Και μην ξεχνάς ότι “των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν νέους γαλαξίες”. Φιλιά Πέπη
Pepi
Απριλίου 26, 2011 στις 12:56 μμ
τώρα που σε βρήκα???!!!τι κρίμα…σ’ενοιωσα πολύ στο άρθρο σου σήμερα μιας και εγώ είμαι ‘μεταλλαγμένη’ (γεννήθηκα λονδίνο από ελληνίδα μητέρα, ελληνορώσο πατέρα και μια ζωή πέρα δώθε να μεταφερόμαστε μέχρι που τελικά παντρεύτηκα έλληνα και έμεινα εδώ στην ελλάδα). Και εγώ ανυπομονούσα κάποια στιγμή να φύγω από την αγγλία, να βρω τον πραγματικό μου εαυτό. Στην αγγλία έννοιωθα ξένη αλλά και στην ελλάδα δεν άλλαξε αυτό. Πάλι ξένη με λέγανε (και συνεχίζουν να με λένε). Κάποτε με πείραζε αλλά τώρα μου αρέσει γιατί μετά από πολλά χρόνια ψυχικής φθοράς κατάλαβα ότι ο πραγματικός μου εαυτός ήταν, έιναι και θα είναι μέσα μου. Να είμαστε αυθεντικοί – αυτό τώρα προσπαθώ, αυθεντικοί στον εαυτόν μας όπότε γίνομαστε έτσι και στους άλλους. Ζούμε αληθινά. Και σαν εσένα, σε μετέπειτες επιστροφές μου στο λονδίνο αρχισα να βλέπω πράγματα που πολύ απλά ΔΕΝ τα έβλεπα πριν, λες και ήμουν τυφλή…καλό και κακό να μεγαλώνει κανείς!
Lena
Απριλίου 26, 2011 στις 1:49 μμ
Γειά σου! σε έχω ξαναπετύχει λόγω της δουλειάς σου! Πανέμορφα πράγματα και πολύ ενδιαφέρον αντικείμενο! You will feel more at home at my other blog (http://offtoanationoftwo.wordpress.com/) Nice to meet you!
γ
Απριλίου 29, 2011 στις 10:57 πμ
Και εγώ στεναχωρήθηκα, κρίμα να σε κόβουν κάποιοι που δεν συμφωνούν με τα λεγόμενά σου, τις ιδέες, τις απόψεις, τις σκέψεις σου… Εμένα μου άρεσε να σε διαβάζω (η πεθερά μου ήταν Αγγλίδα και έχουμε συγγενείς εκεί και μου αρέσει να κρατάω επαφή με την Αγγλία, έστω και έτσι!).
Καλή συνέχεια σε ότι και αν κάνεις, θα σε ακολουθώ στο άλλο σου μπλογκ λοιπόν!
Τάνια
TaniaM
Απριλίου 26, 2011 στις 9:21 μμ
wwww krima! giati??!!! katalabainw omws oti kalytera na mh niwtheis oti kati se travaei pisw, an sthn poreia egine etsi.
KAlh synexeia! Tha check out to allo sou blog loipon!
cheers
Biberologio
Απριλίου 26, 2011 στις 11:17 μμ
μάλιστα.
αν και στεναχωριέμαι, μου αρέσουν οι δραστικές λύσεις και τα οριστικά φινάλε.
τα πισωγυρίσματα δεν μπορώ.
το ξέρεις ότι θα μας λείψεις και ότι από τον καφέ δεν πρόκειται να ξεφύγεις.
αναμένω.
keep in touch.
yolina*
Απριλίου 27, 2011 στις 3:13 μμ
Εννοείται πως θα πιούμε καφέ!
γ
Απριλίου 29, 2011 στις 10:59 πμ
Krima, Ellinas foititis pou exei metaferei oles tou tis elpides stin Agglia.
Molis se vrika kai gw kai hlpiza na diavasw kai alla apo ta yperoxa posts sou. Einai wraio na vlepeis oti tis idies skepseis kai anisixies exei kai allos kosmos idiaitera gia emas pou xeniteyomaste.
Krima, I will watch this space (exei ginei pleon kommati tou rss feed mou) kai elpizw na mathoume nea sou syntoma.
Take care kai thanks for all the fish.
S.
Socrates
Απριλίου 27, 2011 στις 10:52 μμ
Socrates, όλοι όσοι φεύγουν να μείνουν εξωτερικό έχουμε τις ίδιες σκέψεις. Θα σε παρακαλούσα όμως να μη αισθάνεσαι πως έχεις μεταφέρει όλες σου τις ελπίδες στην Αγγλία. Να ξέρεις πως η ελπίδα υπάρχει παντού. Είναι θέμα συγκαιριών. Being at the right place at the right time. Και μιας και είσαι νέος σκέψου ότι ο κόσμος είναι μεγάλος και οι ευκαιρίες πολλές αν τις ψάξεις. Τελείωσε το πτυχίο σου, και άνοιξε τα φτερά σου! The world is your oyster.
γ
Απριλίου 29, 2011 στις 11:04 πμ
Αν αυτό είναι που θέλεις αληθινά αγαπητή ηλεκτρονική φίλη, καλή συνέχεια! Θα σε παρακολουθώ στο άλλο σου μπλογκ, να περνάς κι εσύ από το δικό μου για να μη χαθούμε! Πολλα φιλια, καμια φορά οι δραστικές λύσεις είναι οι καλύτερες!
newagemama
Απριλίου 28, 2011 στις 8:05 πμ
Να ευχηθούμε καλή νέα αρχή, λοιπόν;
kitsosmitsos
Απριλίου 29, 2011 στις 10:33 πμ
Καλή συνέχεια! το άλλο μου μπλογκ το έχω καιρό, απλώς με το γαϊτανάκι δε προλάβαινα να γράφω όσο ήθελα. Too many things to do so little time!
γ
Απριλίου 29, 2011 στις 11:06 πμ
Καλή συνέχεια με όλα, πολύ αληθινή όπως πάντα! Δεν χανόμαστε πάντως
popelix
Μαΐου 1, 2011 στις 6:45 μμ
—μεταλαγμενη—
Ποσο σε καταλαβαίνω!….
Miss U
Φιλάκια κ εύχομαι να περνάς καλα κ που θα παει θα έρθω κάποια στιγμή!
Olga
Μαΐου 9, 2011 στις 8:44 πμ
Κρίμα, για μένα, να σε βρω τώρα που άφησες το μπλογκ σου.
Διαφωνώ σ’αυτό που λες ότι επειδή είσαι μακριά δεν δικαιούσαι να’χεις άποψη. Αν έτσι νομίζουν κάποιοι δικαίωμα τους αλλά δεν έχουν δίκιο. Ίσα-ίσα όταν είσαι αποστασιωποιημένη απ’τα καθημερινά προβλήματα μιας χώρας βλέπεις the bigger picture και μπορείς να ανοίξεις τα μάτια αυτών που τυφλώνονται απ’αυτό που βρίσκεται μπροστά τους χωρίς να βλέπουν τη συνολική εικόνα, τα μακροπρόσθεμα αποτελέσματα τωρινών ενεργειών κτλ.
Ούτε γω ζω στην Ελλάδα, αλλά έζησα εκεί αρκετά χρόνια, πάω συχνά και πιστεύω ότι έχω δικαίωμα να ‘χω άποψη όπως ο καθένας που μένει εκεί.
Καλά να περνάς!
DaisyCrazy
Μαΐου 27, 2011 στις 7:34 πμ
με πλήγωσες γαίτανάκι
yogamamagr
Νοεμβρίου 5, 2011 στις 10:20 πμ