γαϊτανακι

στα υπόγεια που λέγαμε…

7 Σχόλια

Δεν στεναχωριέμαι που φεύγω, στεναχωριέμαι για τη χώρα μου. Για μένα οι άνθρωποι φέρνουν την αισιοδοξία και όχι ο καιρός. Θα είμαστε καλύτερα εκεί, το ξέρω. Όχι θεωρητικά. Το έχω ζήσει. Μπορώ να καταγράψω λίστα ολόκληρη με τα πράγματα που είναι καλύτερα εκεί και όχι εδώ. Στεναχωριέμαι γιατί κι εγώ όπως η ¨Θεία Σοφία¨ όσο ήμουν μακριά και με εκπαίδευε η «μαμά» Αγγλία (έτσι τη λέει ο πατέρας μου όταν θέλει να με πειράξει) πονούσα για τη χώρα μου. Ήθελα να φέρω τις γνώσεις μου πίσω. Να βοηθήσω με το να προσφέρω. Ήμουν της λογικής ότι αν ο καθένας μας κάνει τη δική του δουλειά σωστά και με μεράκι τότε έρχεται σιγά σιγά η αλλαγή. Στεναχωριέμαι γιατί ήρθα αντιμέτωπη με ένα σύστημα που δεν θέλει να αλλάξει.

Όπως πολύς αλλος κόσμος έφυγα από την Ελλάδα στα 18μου. Παιδί ήμουν. Με τα μάτια γουρλωμένα, το μυαλό μου σε εγρήγορση να θέλει να μάθει, να δεί να ακούσει όλα τα καινούρια και παλιά. Ενηλικιώθηκα στη Βρετανία. Εκεί μορφώθηκα Αρχιτεκτονικά (7 χρόνια minimum μέχρι να μπορείς να γραφτείς στο σύλλογο Αρχιτεκτόνων στη Βρετανία. Το λέω για όσους δεν γνωρίζουν και θεωρούν ότι είναι η εύκολη λύση. Όλα τα έχω ακούσει.) αλλά κυρίως έσπασα τα μούτρα μου και μορφώθηκα πολιτισμικά και κοινωνικά (όλες οι φυλές του Ισραήλ και κάθε διαλογής. Και καλής και κακής! ) όπως επίσης και οικονομικά (για όσους νομίζουν ότι όσοι σπουδάσανε Αγγλία οι γονείς τους τους έστελναν πακέτο τα πεντοχίλιαρα, i got news for you!). Ο στόχος, όμως, πάντα ήταν «να γυρίσω πίσω». Έμφυτος! Με κάθε αφορμή. Φυσική εξέλιξη των πραγμάτων.

Όταν γνώρισα τον άντρα μου (Βρετανός) του είχα πεί ότι εμείς δεν πρόκειται να είμαστε μαζί γιατί εγώ θέλω να μένω Ελλάδα και να παντρευτώ Έλληνα! Αυθόρμητα, κοριτσάκι 20 χρονών, σαν να είχα μέσα μου μαγνήτη!

Κάποτε συνειδητοποίησα ότι είχαν περάσει τα 10 χρόνια εκτός των συνόρων και βάδιζα για ισσοφαρία (Ελλάδα 18- Βρετανία 11  1/2). Με ζώσανε τα φίδια. Ήμουν πολύ καλά εκεί, αλλά τα παιδιά μου; Δεν θα ζήσουν τον Ελληνικό φώς; Τους μεσημεριανούς ύπνους και τους μεταμεσονύκτιους «κλέφτες κι αστυνόμους» στις καλοκαιρινές πλατείες με τους μεγάλους να οργώνουν πάνω-κάτω την ίδια πλατεία όλο το καλοκαίρι;

Φεύγω με μεγάλο θυμό και πίκρα για μια χώρα που κάνει τα αδύνατα δυνατά για να με διώξει. Σκοτείνιασε η καρδιά μου γιατί είναι το ίδιο με το να συνειδητοποιείς ότι οι γονείς σου, το αίμα σου, είναι κλέφτες και απατεώνες. Απογοήτευση. Ντροπή. Θυμό! Αλλά κυρίως ανασφάλεια. Γιατί αν το πρότυπό σου, η πατρίδα σου είναι κάτι που εσύ δεν θέλεις ποτέ να γίνεις (μαύρο χρήμα, αναξιοκρατία, ισσοπέδωση, ασέβια και όλα αυτά σε σημείο που πλέον θεωρούνται φυσιολογικά. οι γύρω μου δεν τα εντοπίζουν καν!), μπορείς να το αποφύγεις; Πόσο καλύτερα μπορείς να κάνεις τα πράγματα σε έναν τόπο ώστε να μπορέσεις να κάνεις τον ίδιο διάλογο με τα παιδιά σου σε 30 χρόνια χωρίς να χρειάζεται να έχεις σκυφτό το κεφάλι; Πόσο ξεπλένεται το DNA άραγε;

Κάποτε μια φιλενάδα μου, στην σχολική επετηρίδα μου έγραψε «…ξενιτεύεται γιατί το έχει το ζόρι η ρημάδα η διαδικασία». Με είχε στεναχωρήσει τότε, γιατί στα ζόρια εγώ ήθελα να παλεύω. Αυτό που δεν ξέραμε ούτε η μία ούτε η άλλη, τότε, είναι το ότι τελικά εγώ πάλεψα πολύ περισσότερο όσο ήμουν εκτός των συνόρων στα φοιτητικά μου χρόνια. Αυτό που δεν μπορώ να διανοηθώ όμως είναι να παλέυω με έναν τοίχο για όλη μου τη ζωή. Μία ζωή την έχουμε! Αυτό. Τέλος.

Έκανα πολλές βουτιές το Σαββατοκύριακο με τα μάτια ανοιχτά. Είδα το βαθύ, μυωπικό μπλε που σε ηρεμεί. Πήρα τον γιό μου και τον κράτησα στη παραλία μέχρι το βράδυ, με το γεμάτο φεγγάρι να λούζει τα νερά, εγώ να πίνω κρασάκι σε ποτήρι πλαστικό κι εκείνος να μου δίνει βοτσαλάκια ώρες ατελείωτες. Τελευταίο καλοκαίρι και ξεκινά δειλά δειλά να γίνεται επιτέλους και όμορφο. Μας λείπεις όμως μπαμπά …. μαζί και ας μην είναι εδώ τελικά. ‘Ελα να μας πάρεις ….. σε περιμένουμε.

Advertisements

Written by gaitanaki (eliza)

Ιουλίου 26, 2010 στις 1:57 μμ

Αναρτήθηκε στις Λονδίνο, Μονόλογοι

7 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Χθες το βράδυ είχα ανήσυχο ύπνο. Ίσως γιατί μέχρι να με πάρει, σκεφτόμουν και εγώ το παιδί μου στην πατρίδα μας. Είπα μάλιστα στον άντρα μου, «Όπου και να πάμε, θα είμαστε πάντα μετανάστες». Ώρες ώρες εύχομαι να ήταν η χώρα άνθρωπος, να της έριχνα τρία χαστούκια μπας και συνέλθει.

    Πονάω πολύ… Αλλά αφού εδώ το είχε η μοίρα να γεννηθώ και να γεννήσω και αφού άφησα το πουλί να πετάξει τότε στα 18 (απαρνήθηκα την Σκωτία για να μείνω να σπουδάσω Ελλάδα, τρομάρα μου!), τότε θα παλέψω εδώ.

    Να μην αισθάνεσαι τύψεις, να μην έχεις καμία αγωνία. Οι επιλογές σου, όσο τυχαίες και να σου φαίνονται, σε οδηγούν εκεί. Είσαι σπουδαίος άνθρωπος (φαίνεται στα γραπτά σου) και θα τα καταφέρεις σούπερ!

    Olivia Gavrili

    Ιουλίου 26, 2010 at 6:19 μμ

  2. Με ρωτά πολύς κόσμος για τη ζωή εκεί, λεπτομέρειες για δουλειά κτλ. Το βλέπω στα μάτια τους πως οι σκέψεις για φυγή είναι έντονες. Όταν δεν φεύγεις μικρός, ανώριμος τότε δεν είναι εύκολο. Μετράς τα αρνητικά εις διπλούν γιατί δεν αγαπάς παρά μονάχα μία χώρα. Και όταν σ’αρέσει κάτι στην άλλη χώρα κρύβεις το χαμόγελό σου γιατί φοβάσαι μην προδώσεις τη ρίζα σου. Σταμάτησα να το βλέπω έτσι πολύ καιρό τώρα, και με έχει λυτρώσει. Είχα όμως βοήθεια τον άντρα μου.

    Πάντως, Ολίβια, αφού την πήρατε την απόφαση, τότε μη ξενυχτάς άλλο. Τελικά πιο πολύ χρόνο χάνουμε ανησυχόντας για πράγματα που φοβόμαστε οτι θα γίνουν, παρά αντιμετωπίζοντας τα δυσάρεστα.

    gaitanaki

    Ιουλίου 27, 2010 at 9:36 πμ

  3. Ελισάβετ!Έφυγες?Καλή συνέχεια εκεί σε όλη την οικογένειά σου! Να προσέχετε να περνάτε όμορφα μα πάνω απ΄όλα τώρα στην αρχή, να σκέφτεστε θετικά!Είμαι σίγουρη πως εκεί θα είστε & θα περνάτε καλύτερα!Όλα θα πάνε καλά, το εύχομαι από καρδιάς!
    (είμαι η Κων/να Νάστου & σε γνώρισα από το Rdeco)

    Kων/να

    Ιουλίου 28, 2010 at 9:33 πμ

  4. Γειά σου Κωνσταντίνα !
    είμαι με το ένα ποδι εδώ και το άλλο εκεί. Φεύγω οριστικά το φθινόπωρο. Δεν θα σας αφήσω όμως, έχω συνενοηθεί με το Rdeko και μόλις ηρεμήσω με μετακομίσεις θα συνεχίσουμε τη συνεργασία.
    να’σαι καλά! Καλό καλοκαίρι!

    gaitanaki

    Ιουλίου 28, 2010 at 9:59 πμ

  5. Αχ να ηξερες πως σε ζηλευωωωωω!!!! Ποσο θα ηθελα ωρες ωρες να βρισκομαι και παλι Αγγλια!!! Το προσπαθησαμε μαλιστα μια φορα πριν κανω τα παιδια με τη λογικη να παμε και να δουλευει μονο ο αντρας κι εγω να γεννησω και να τα μεγαλωσω στο ομορφο περιβαλλον της Αγγλιας μεχρι κΑι καλα να πΝε σχολειο… Τωρα το ξανασκευτομασταν αλλα φοβομαστε; Που θα βρει καλη δουλεια ο αντρας; Θα βγαζει αρκετα να ειμαι σπιτι και να βγαζω απλα κανενα χαρτζιλικι απο το σπιτι ή με καμια διακοσμηση καπως; Να παμε με δυο μικρα απλα για να τα βαλουνε στον παιδικο δε λεει. Μονο τον μεγαλο ισως για να μαθει την γλωσσα… Πολλα σκεφτομασταν! Αλλες φορες ειμαστε στο τσακ, αλλες μας πιανει φοβος. Κι εδω ειναι κΙ η βοηθεια των γωνιων, απ´ την αλλη ποσο πιο ανθρωπινα θα ηταν εκει και ποσο καλυτερα νιωθεις που συμπεριφερεσαι ανθρωπινα και δεν σε τρωνε τα αγρια;;; Ποσο σε ζηλευωωωω! Που θα ειστε; Λονδινο; Πες λεπτομερειες να ζηλεψω κι αλλοοοοοο!!!!!

    mamalydia

    Αύγουστος 24, 2010 at 9:47 μμ

  6. είναι μεγάλο θέμα η ξενιτιά. Αν ήσουν έξω μόνο σαν φοιτήτρια πρέπει να σου πω πως δεν έχει καμία σχέση με το να είσαι εκεί και να δουλεύεις (αυτές οι 20-25 άδεια το χρόνο δεν είναι ποτέ αρκετές αν θέλεις να έρχεσαι Ελλάδα!) και όσο για το πως είναι με μωρο…δεν έχω ιδέα! Η αλήθεια είναι ότι τον τρέμω το χειμώνα που μας έρχεται! Θα προσαρμοστεί ο μικρός? θα προσαρμοστώ εγώ να είμαι σπίτι με το μικρό με όλους τους φίλους μας να δουλεύουν ή θα ξεσπάσουν οι μοναξιές μου και οι μελαγχολίες στο μικρό ? προς το παρόν είναι Αυγουστος και παλεύω το ότι είμαστε όλοι μακριά (έχει πάει ήδη ο άντρας μου και δουλεύει από τον Ιούλιο, γι’αυτό και τούτη εδώ η ανάρτηση). Ξεχνιέμαι και με τον καλό καιρό…. αν το σκέφτεστε σοβαρά όμως στείλε μέηλ για λεπτομέρειες/ συμβουλές. Πλάκα θα είχε να γειτονεύαμαι Λονδίνο!

    gaitanaki

    Αύγουστος 25, 2010 at 11:44 πμ

  7. Ημασταν στο Νοτινγχαμ 2 χρονια εξτρα μετα απο το τελος του μεταπτυχιακου μου. Ο αντρας μου ειχε στεισει ενα σαιτ που εβγαζε καλα χρηματα τοτε και ετσι δουλευαμε σ´αυτο απο το σπιτι. Δεν εχουνε δουλεψει σε καποιον αλλον με λιγα λογια στην Αγγλια. Παιρναμε οσες αδειες θελαμε αφιυ ειμασταν τα αφεντικα! Μας αρεσε ο τροπος ζωης της Αγγλιας και δυσκολευτικαμε πολυ οταν γυρισαμε…

    Πριν να κανω το πρωτο παιδι στειλαμε βιογραφικα, αλλα μεχρι τοτε ο Μακης δουλευε ακομα το σαιτ του, εγω επισης εκανα τα δικα μου, οποτε δεν ειχαμε και πολλα να δειξουμε. Δυσκολα για μια δουλεια που να μας βγαζει να ξεκινησουνε οικογενεια. Τωρα με τα δυο ξενητευεσαι ευκολα; Αχ θα επρεπε να ειμαι πιο θαραλεα. Εχουμε πει να δοκιμασουμε κανεναν χρονο ακομα εδω και βλεπουμε… Για να δουμε λοιπον!

    Δυσκολα μακρια απο τον αντρα σου ε; Θα πας ομως συντομα ε; Περναει ο καιρος! Κανε κανενα μπανακι, φαε κανενα σουβλακι ακομα με μπολικο τζατζικι 😉

    mamalydia

    Αύγουστος 26, 2010 at 2:46 πμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: