γαϊτανακι

Mε το τρίτο μου μάτι ΙΙ

5 Σχόλια

Το έχω δεί και στο εξωτερικό. Δεν εννοώ την αντικατάσταση ονόματος δρόμου. Εννοώ, το συναισθηματικό φόρτο ενός λαού, να αφήνει τα σημάδια του πάνω στο άψυχο, το υλικό. Μη νομίζεται πως είμαστε οι μόνοι. Κάθε φορά όμως θέλω να το καταγράψω. Μου κάνει τρομερή εντύπωση.

Σε 500 χρόνια από τώρα μπορεί το «(πρώην Βασ. Κωνσταντίνου)» να είναι και με ίση γραμματοσειρά με το ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ίσως και το 100εγγόνι μου να προσπαθεί να εξηγήσει στο 101εγγόνι μου τι έγινε ιστορικά αλλά να το μπερδεύει με την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εγώ θα είμαι μια μύγα στο τοίχο να ακούω και να ζουζουνίζω από τα γέλια.

Advertisements

Written by gaitanaki (eliza)

Σεπτεμβρίου 8, 2010 στις 9:10 πμ

5 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ωραία σκέψη Γαϊτανάκι! Είμαστε ένας κόκκος άμμου μέσα στην έρημο…Η ιστορία το γνωρίζει, εμείς οι αδαείς νομίζουμε πως ό ήλιος ξημερώνει για μας κάθε πρωί!

    newagemama

    Σεπτεμβρίου 8, 2010 at 9:22 πμ

  2. ακριβώς αυτό! και το πως καταφέρνει αυτός ο μικρός κόκκος να μας δυσκολεύει καθημερινά! αδιανόητο!

    gaitanaki

    Σεπτεμβρίου 8, 2010 at 10:09 πμ

  3. είναι το αντίστοιχο με τις φράσεις που βλέπουμε συχνά σε παγκάκια «george was here» κλπ… όλοι θέλουμε να έχουμε αφήσει ένα ίχνος, μια υπόμνηση, μια ανάμνηση σαν να θέλουμε να είμαστε έστω αυτή «η μύγα που ζουζουνίζει» στις σελίδες μιας ιστορίας… Η αλλαγή τόπου σου έχει ξυπνήσει ενδιαφέρουσες φιλοσοφικές σκέψεις που μ’ αρέσουν πολύ!

    Elena Tsoka

    Σεπτεμβρίου 9, 2010 at 8:29 πμ

  4. Aντίστοιχη περίπτωση με το «George was here» είχα αισθανθεί στο Εδιμβούργο με τη λαοθάλλασα που ανέβαινε στο κάστρο και όλοι σαν να θέλανε να πάρουν ένα κομματάκι του (γιαυτό και θησαύριζαν τα souvenir shops). Όταν φτάνεις σπίτι όμως και το κοιτάς ξανά, είναι λιγότερο φανταχτερό, γιατί μάλλον δεν ήθελες το σουβενίρ αλλά την στιγμή αυτή στο χρόνο να αποθηκεύσεις.

    gaitanaki

    Σεπτεμβρίου 9, 2010 at 9:29 πμ

  5. Aκριβώς! Είναι σαν τα cartes postales… Ένα ασήμαντο χαρτάκι με μια γραφική εικόνα που το αγοράζεις για να θυμάσαι όσα έξησες εκεί… Αν τώρα πέσει στα χέρια σου μια κάρτα από ένα μέρος που δεν πήγες ποτέ… απλά θα την κοιτάξεις και δεν θα ασχοληθείς καθολου…. Μ’ αρέσουν τα cartes postales…

    Elena Tsoka

    Σεπτεμβρίου 10, 2010 at 8:50 πμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: