γαϊτανακι

Καλή χρονιά !

5 Σχόλια

(φωτό από εδώ)

Σε ένα παράλληλο σύμπαν από το δικό μου, ο κόσμος ανασκουμπώνεται, ακονίζει τα μολύβια του και προσπαθεί να βάλει τάξη και σειρά. Είναι Σεπτέμβρης. Και ενώ όσο ζούσα σαν «young professional» στο Λονδίνο αυτό είχε πάψει να σημαίνει πολλά, τώρα σημαίνει προσαρμογή σε παιδικό σταθμό.

Το έζησα πέρισι και τελικά είναι δύσκολο. Για το γονιό κυρίως. Αγαπημένοι συνοδοιπόροι και αγωνιστές, όλα θα πάνε καλά!

Την πρώτη μέρα που άφησα τον μικρό στο παιδικό σταθμό ήμουν πολύ αμήχανη. Σαν να πήγαινα εγώ πρωτη μέρα σχολείο. Χειρότερα. Γιατί οι γονείς δεν έχουν τάξη να πάνε, χώρο να παίξουν. Οπότε καθόμουν και χάζευα να παίζουν με τον μπομπιρούλι μου άγνωστοι και εκείνος να το χαίρεται (προδότη!). Κι εγώ να προσπαθώ -και καλά- να σκεφτώ αν χρειάζεται τίποτα άλλο, ενώ εγώ ουσιαστικά χρειαζόμουν…. Ζητούσα ένα δράμα, μια αγκαλιά. Να γυρίσει να μου πεί ότι όλα καλά θα πάνε. Έφυγα από τον παιδικό και στο δρόμο με πήραν τα ζουμιά. Πάει το παιδάκι μου, μεγάλωσε. Δεν με θέλει πια. Σαν να μου ξεκολλήσανε το χέρι. Ένα κενό. Ανέβαινα τον ανηφορικό δρόμο και στεναχωριόμουν. Ζαλισμένη έλεγα στον εαυτό μου πως είναι καλύτερα για εκείνον, για μένα, για όλους. Και προσπαθούσα να θυμηθώ πόσο γελούσε με τα άλλα παιδάκια. Στο τέλος της ανηφόρας σταμάτησα. ¨Όχι ρε @ο&# ~!» Ξέχασα το καρότσι στον παιδικό!

Πήρα τα μούτρα μου και τράβηξα το δρόμο της ντροπής. Οι κοπέλες χαμογελάσανε ευγενικά «συμβαίνουν αυτά τις πρώτες μέρες». Τελικά εμείς πρέπει να προσαρμοστούμε πρώτα! Τα παιδιά μας απλά θα ακολουθήσουν το παράδειγμά μας.

ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ! ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ! ! !

ΥΓ. Πατρόν κασετίνας για τη μαμά για να βάζει τα μολύβια της, έστω κι αν αυτά είναι ματιών και φρυδιών! (κάντε κλικ εδώ)

Advertisements

Written by gaitanaki (eliza)

Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 12:34 μμ

5 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. αχ γαιτανακι μου γλυκο…

    yogamamagr

    Σεπτεμβρίου 9, 2010 at 5:40 μμ

  2. και που σαι ακομα….. οταν θα σου λεει «μανα σταξε το money να βγω….» και δε θα σου δινει ουτε φιλι να δεις….αχ ακολουθω κι εγω σιγα σιγα….

    ShicShuel

    Σεπτεμβρίου 11, 2010 at 9:49 πμ

  3. Εμείς πρέπει να προσαρμοστούμε πρώτα, μεγάλη αλήθεια αυτό… Αναστεναγμός…

    Διόνα

    Σεπτεμβρίου 12, 2010 at 10:52 πμ

  4. εγώ είχα βγει στη Λεωφ. Ηρακλείου και έκλαιγα με λυγμούς. Με κοίταζε όλος ο κόσμος. Κάποιος με ρώτησε αν μου συνέβαινε κάτι. Αντε να του εξηγήσεις αυτό το κάτι….

    florentiab

    Σεπτεμβρίου 13, 2010 at 9:10 πμ

    • το έχω πεί εγώ ότι κάποια πράματα πρέπει να τα κάνει ο πατέρας! Αναρωτιέμαι για πόσο με παίρνει να χρησιμοποιώ το επιχείρημα «εγώ γέννησα» …… μμμμ που και πού βέβαια χρησιμοποιώ και το «θήλαζα 6 μήνες». Το βλέμα βέβαια του άντρα μου με κάνει και γελάω! Δεν περνάνε αυτά σε εκείνον… Ίσως σε εσάς κορίτσια!

      gaitanaki

      Σεπτεμβρίου 13, 2010 at 10:03 πμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: