γαϊτανακι

Γονιός και Εκπαίδευση

10 Σχόλια

Είναι το δίλλημα που βρίσκομαστε όλοι μας. Όχι, δεν είναι παιδί και εκπαίδευση, αλλά γονιός και εκπαίδευση. Και θα το εξηγήσω γιατί το βλέπω έτσι στο τέλος.

Πρώτα όμως θέλω να ενημερώσω πως μετά το τελευταίο ποστ «the childminder» έμαθα και κάποια πράγματα παραπάνω και οφείλω να σας ενημερώσω. Καταρχάς, δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα τα εναλλακτικά σχολεία αδυνατούν να ενταχτούν στο νομικό πλαίσιο. Ναι, η φοίτηση σε σχολεία είναι υποχρεωτική, το ήξερα. Και για το homeschooling μπορούσα να το φανταστώ ότι δεν θα το δεχόταν το σύστημα Παιδείας μας. Δεν ήξερα όμως πως  η ίδρυση εναλλακτικών σχολείων είναι αδύνατη! Να σας μεταφέρω την πληροφορία πως κυκλοφορεί μια επιστολή γονεέων και εκπαιδευτικών που ζητάει τις υπογραφές μας ώστε να τεθεί θέμα στο Υπ. Παιδείας και να δημιουργηθεί νομοθεσία που θα επιτρέπει και στην Ελλάδα την εναλακτική εκπαίδευση (Homeschooling, Waldorf, Montessori, Ελεύθερα σχολεία, κλπ). Την πληροφορία μου την άφησε στο facebook η Ειρήνη και το λίνκ είναι http://www.ipetitions.com/petition/alternative_education/.

Τις τελευταίες εβδομάδες και μέσα στα πλαίσια αναζήτησης νηπιαγωγείου για το Σεπτέβριο για το μικρό, αλλά και επειδή θα προτιμούσα το νηπιαγωγείο να έχει και δημοτικό, επισκέφτηκα και ένα σχολείο Steiner ή αλλιώς Waldorf (ναι είναι η δική μου μέθοδος τελικά. Πάω και βλέπω όσο δυνατόν περισσότερα. Και με τα μαιευτήρια στην Ελλάδα έτσι έκανα. Πολύ ποδαράτο όμως!). Τι ακριβώς είναι η μέθοδος αυτή το έχει γράψει και το www.4family.gr. Και απλά αντιγράφω για μια γρήγορη ενημέρωση, αλλά διαβάστε όλο το άρθρο και κάντε και τη δική σας έρευνα να είστε ενημερωμένοι.

Τι είναι η  «εκπαίδευση Waldorf»;

Η εκπαίδευση Waldorf είναι μια μοναδική και με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών, η οποία εφαρμόζεται στα σχολεία  Waldorf  σε ολόκληρο τον κόσμο.Όλα τα σχολεία αυτά, διαμορφώνουν συλλογικά, τη μεγαλύτερη ίσως και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη ομάδα μη κερδοσκοπικών και ανεξάρτητων σχολείων, παγκοσμίως.

Ποια είναι τα μοναδικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της εκπαίδευσης;

H πιο αντιπροσωπευτική φράση της φιλοσοφίας του εκπαιδευτικού συστήματος Waldorf και η οποία συνοψίζει τους στόχους της φοίτησης στο σχολείο είναι η εξής:« Να δημιουργήσουμε άτομα τα οποία είναι ικανά να δίνουν νόημα στις ζωές τους» Ο στόχος του συστήματος αυτού, είναι να εκπαιδεύσει το παιδί ως ολότητα, «κεφάλι, καρδιά και χέρια».  Η διδακτέα ύλη ισορροπεί ακαδημαϊκή ύλη, με καλλιτεχνικές και χειρονακτικές δραστηριότητες. Οι δάσκαλοι της μεθόδου, εστιάζουν στο να δημιουργήσουν στο κάθε  παιδί μια φυσική αγάπη για την μάθηση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν την ελεύθερη έκφραση μέσα από τις τέχνες και τις δραστηριότητες προκειμένου να προσεγγίσουν τα ακαδημαικά μαθήματα  και έτσι δημιουργούν μια εσωτερική παρόρμηση στα παιδιά για μάθηση αχρηστεύοντας κυριολεκτικά  το σύστημα των  ανταγωνιστικών τεστ και των βαθμολογιών.

Μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης Waldorf: Δεν υπάρχουν καθόλου μαθήματα γραφής και ανάγνωσης στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης, στα παιδιά του παιδικού σταθμού και του νηπιαγωγείου και ελάχιστα τέτοια μαθήματα στην πρώτη τάξη. Στη διάρκεια των πρώτων σχολικών χρόνων ( επίπεδο 1 – επίπεδο 8 ) οι μαθητές έχουν έναν δάσκαλο.  Το ιδανικό είναι ο κάθε δάσκαλος να μένει με την ίδια τάξη για τα 8 πρώτα χρόνια. Για να έχει το χρόνο να γνωρίσει σε βάθος την προσωπικότητα του κάθε παιδιού και να συνδεθεί μαζί του. Συγκεκριμένες δραστηριότητες, που στα συμβατικά σχολεία πολύ συχνά χαρακτηρίζονται ως δευτερεύουσες ( φρού- φρού ) είναι θεμελιώδεις για τα σχολεία Waldorf.  Μερικές από αυτές είναι:  η ζωγραφική, η μουσική, η κηπουρική και οι ξένες γλώσσες. Στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης όλα τα θέματα δίνονται στα παιδιά μέσα από διάφορες μορφές τέχνης, γιατί τα παιδιά ανταποκρίνονται καλύτερα σ αυτό το μέσο, απ ότι στη στεγνή παράδοση και τη μάθηση μέσω της επανάληψης. Στα πρώτα πέντε χρόνια δεν υπάρχουν βιβλία ύλης. Όλα τα παιδιά έχουν το «βασικό βιβλίο μαθήματος»  το οποίο είναι ένα βιβλίο δικών τους εργασιών που το γεμίζουν καθώς προχωρά η χρονιά.  Κατά κύριο λόγο δημιουργούν δικά τους βιβλία στα οποία στη διάρκεια της χρονιάς καταγράφουν τις εμπειρίες τους και τι έχουν μάθει. Σε κάποια σχολεία τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να χρησιμοποιούν συμπληρωματικά  βιβλία, ιδίως στα μαθηματικά και την γραμματική. Η διαδικασία της μάθησης σε ένα  σχολείο Waldorf  είναι μια μη ανταγωνιστική δραστηριότητα. Δεν υπάρχουν βαθμοί στα πρώτα χρόνια . Ο δάσκαλος γράφει μια λεπτομερή αξιολόγηση για κάθε παιδί στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς. Η χρήση ηλεκτρονικών μέσων, ιδιαίτερα τηλεόρασης από τα μικρά παιδιά, αποθαρρύνεται έντονα στα σχολεία Waldorf.

Ορίστε και ένα ρεπορτάζ του BBC το 2005 για τα σχολεία και την επιθυμία τους να ενταχθούν στη δημόσια χρηματοδότηση και άρα να είναι προσιτά σαν επιλογή από όλους (κλικ εδώ). Το ρεπορτάζ αναφέρει επιγραμματικά και τις διαφορές με τα mainstream σχολεία της χώρας (Βρετανία μη μπερδευόμαστε).

Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πολύ θετική. Γύρισα σπίτι ενθουσιασμένη και τα έλεγα, όπως πάντα, όλα μπερδεμένα και ανακατωμένα στον άντρα μου. Εκείνος με κοίταξε σκεφτικός και εν ολίγης burst my bubble που λέει και ο ίδιος με τις διάφορες ερωτήσεις του.

Εύχομαι να υλοποιηθεί το όνειρο πολλών γονιών, και στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία να μπορούν να έχουν το προνόμιο της επιλογής, όπως το έχω εγώ εδώ, στη Βρετανία. Εύχομαι επίσης, η υλοιποίηση του νέου πλαίσιου να μην αφήνει «παραθυράκια», αλλά να είναι καλά οργανωμένο νομικά ώστε να μην το εκμεταλλευτούν επιτίδιοι (γκούχου, γκούχου, αν μας ακούει η κα υπουργός ξέρει εκείνη όπως ξέρουμε και όλοι μας).

Τέλος, προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου και να κάνω όπως όλοι μας τις επιλογές μας, με πιάνω να συνειδητοποιώ πως τελικά η επιλογή σχολείου (ιδιωτικό και ποιο ιδιωτικό, δημόσιο και ποιό δημόσιο κτλ) καθρεφτίζει και τους ίδους τους γονείς. Πρέπει να μας δώ σαν εξωτερικός παράγοντας για να καταλάβω τί μας ταιριάζει καλύτερα. Εμένα και τον άντρα μου. Γιατί, σε ό,τι σχολείο και να τον πάμε πρέπει και να μπορούμε να το στηρίξουμε ιδιεολογικά σαν οικογένεια. Δεν μπορούμε πχ να είμαστε εμείς όλη την ώρα στο ιντερνετ και να λέμε του παιδιού όχι, ή να πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο πιο ακριβό σχολείο και να δουλεύουμε 2-3 δουλειές για να το στηρίξουμε, ενώ ουσιαστικά οι συμμαθητές του ανήκουν σε μια άλλη κοινωνική τάξη και το παιδί δεν προκειται ποτέ να ενταχθεί ουσιαστικά, ούτε θα είναι ποτέ ισότiμο μέλος.

Κοιτάζω πίσω..εμένα και το αγόρι μου…. καλέ, ποιό αυτό το Βρετανάκι που ήρθε να με βρεί στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού μες το κατακαλόκαιρο, (ωραίες μέρες..ούτε waiting areas και χαζομάρες! ) παραμάσχαλα με μια ηλεκτρική κιθάρα; Ή εμένα που σαν τη σάυρα αλλάζω δέρμα ανάλογα τη χώρα που είμαστε? Είμαστε σοβαροί; Εμείς είμαστε ακόμα παιδιά (σε ποιά ηλικία σταματάμε να το λέμε αυτό, κάποιος να με ενημερώσει!)! και μέσα στο πάντρεμα αυτών των γεύσεων, θρησκειών, πολιτισμών και εικόνων…. γίναμε και γονείς…? Μήπως να τον  αφήσω τον μικρό να τον μεγαλώσει η μάνα μου που άλλο που δεν θέλει; (μάνα αυτό ήταν χιούμορ, μη χαίρεσαι! έμαθες και το ίντερνετ και μας τσεκάρεις!)

Δύσκολα τα πράγματα, αγαπητοί μου. Ψυχανάλυση μας χρειάζεται φορ σουρ αλλά πού καιρός ($$)για τέτοια…. Πάλι καλά που κάνω την έρευνα νωρίς και έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε.

Όπως έλεγε και η Σκάρλετ Οχάρα στα δύσκολα «tommorow is another day».

Τaraaaaa my friends!

(φωτό από εδώ)

Advertisements

10 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Προχωράει η κουβέντα που άνοιξες και πολύ χαίρομαι! 🙂

    philos

    Φεβρουαρίου 11, 2011 at 4:08 μμ

    • άσε που γράφω τα μπέρδεματά μας και μετά από χρόνια αν γυρίσει και μου πει «καλά σε αυτό το σχολείο με πήγες? (ξέρεις σπασμένη αντρική φωνή εφηβίας) θα κάνω απλά ένα forward το λινκ του άρθρου και συνεχίσω τον καφέ μου σιγοτραγουδώντας! χαχαχαχα!

      gaitanaki

      Φεβρουαρίου 11, 2011 at 4:16 μμ

  2. Κι εγώ Κι εγώ!!!

    efal

    Φεβρουαρίου 11, 2011 at 4:19 μμ

  3. Και εγώ χαίρομαι ιδιαίτερα που προχωράει η κουβέντα.
    Γιατί όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ανάρτηση, με ενδιαφέρει άμεσα το θέμα!
    Θα σας παρακολουθώ.
    Φιλιά.

    Mamma El

    Φεβρουαρίου 11, 2011 at 4:20 μμ

  4. Τί ωραία!
    Μ΄αυτά και μ΄αυτά, κάτι γίνεται, κάτι κινείται!

    btw ευχαριστούμε για τις ενημερώσεις από έναν… θαυμαστό καινούργιο κόσμο…

    Μαρία

    Μαρία

    Φεβρουαρίου 11, 2011 at 7:09 μμ

  5. Μου αρέσει πολύ, μα πολύ όμως, το παρακάτω απόσπασμα:

    Γιατί, σε ό,τι σχολείο και να τον πάμε πρέπει και να μπορούμε να το στηρίξουμε ιδιεολογικά σαν οικογένεια. Δεν μπορούμε πχ να είμαστε εμείς όλη την ώρα στο ιντερνετ και να λέμε του παιδιού όχι, ή να πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο πιο ακριβό σχολείο και να δουλεύουμε 2-3 δουλειές για να το στηρίξουμε, ενώ ουσιαστικά οι συμμαθητές του ανήκουν σε μια άλλη κοινωνική τάξη και το παιδί δεν προκειται ποτέ να ενταχθεί ουσιαστικά, ούτε θα είναι ποτέ ισότiμο μέλος.

    Όσο για τα Waldorf, είναι αναπόσπαστο κομμάτι ολόκληρου φιλοσοφικού συστήματος στο οποίο θα πρέπει να εισαχθεί κανείς… Έχουν πάντως αρκετά πράγματα που και εγώ θα χαιρόμουν πολύ αν ήταν καθημερινή ρουτίνα στο δημόσιο σχολείο – όχι ανόητα DVD αντί για διάλειμμα πάντως :-(((

    Καλή επιτυχία με το ψάξιμο!

    popelix

    Φεβρουαρίου 14, 2011 at 12:15 μμ

  6. πολύ χαίρομαι που δεν είμαι μόνη! τίποτα άλλο

    florentiab

    Φεβρουαρίου 14, 2011 at 2:02 μμ

  7. Μπαίνω λίγο αργά στη συζήτησή σας, αλλά υπάρχουν ιδιωτικά μοντεσσοριανά σχολεία στην Ελλάδα, υπάρχουν και οι αντίστοιχες ιστοσελίδες τους. Μπορούν να είναι εκτός νομικού πλαισίου, θα ήταν δύνατον να έχουν άδεια λειτουργίας;

    Διόνα

    Φεβρουαρίου 15, 2011 at 2:37 μμ

    • Γειά σου Διόνα! Από όσο ξέρω, Μοντεσσοριανά υπάρχουν αρκετά στην Ελλάδα. Ακολουθουν το πρόγραμμα του Υπ.Παιδείας παράλληλα και γι αυτό και έχουν άδεια. Ο λόγος γίνεται για τα σχολεία που θέλουν να ακολουθήσουν τελείως διαφορετικό σύστημα εκπαίδευσης και άρα όχι την ύλη του Υπουργείου. Τα Μεντοσσοριανά σχολεία, όμως, θεωριτικά είναι μέσα στα «εναλλακτικά» σχολεία γιατί δίνουν άλλη έμφαση και έχουν άλλες προτεραιότητες. Το λένε και οι ίδιοι http://www.montessori.gr.

      gaitanaki

      Φεβρουαρίου 15, 2011 at 5:13 μμ

  8. Εχω δοκιμάσει διάφορα συστήματα με την εκπαίδευση των παιδιών μου καθότι είμαι από λίγο εως πολύ global. To μοντεσσοριανό είχε πολύ πειθαρχία και ακόμα η κόρη μου το θυμάται πόσο δυσκολευτηκε σε εκείνο το σχολείο που πήγε σχεδόν 2 χρόνια. Και η μεταφορά της στο αγγλικό ιδιωτικό σύστημα την δυσκόλεψε αρκετά. Τώρα όμως εξαρτάται πάντα από το παιδί ποιο και τι. Και ακόμα το ίδιο το σχολείο τι ακριβως μοντεσσοριανό σύστημα ακολουθεί και πως το ακολουθεί

    Penelope

    Φεβρουαρίου 15, 2011 at 7:29 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: