γαϊτανακι

Mr Tumbles

2 Σχόλια

Ένα από τα πιο απροσδόκητα με την επιστροφή στην Αγγλία ήταν η νέα οπτική αυτής της χώρας μέσα από τις παιδικές σειρές. Και δεν θέλω να μιλήσω τόσο για το πλήθος κτλ όσο για το παιδικό κανάλι του BBC. Το CBeebies έχει χαράξει άλλη πορία όσον αφορά το παιδί. Εκτός από το κανάλι είναι και η ιστοσελίδα http://www.bbc.co.uk/cbeebies/ στην οποία υπάρχουν παιχνίδια, παραμύθια, τραγούδια και άλλα που απευθύνονται στην προσχολική ηλικία. Θέλω όμως να μιλήσω για τον κο Tumbles. Πριν διαβάσετε αυτά που έχω να πω θα προτιμούσα, αρχικά, να βλέπατε τα βιντεάκια.

Θέλω λίγο υπομονή για την ποιότητα του βίντεο. To ΒΒC είναι πολύ καλό στο να κατοχυρώνει τα δικαιώματά του και έτσι παρόλο που η σειρά υπάρχει τώρα 7-8 χρόνια υπάρχουν πολύ λίγα βιντεάκια στο διαδίκτιο. Το ίδιο το BBC έχει έχει όλα τα επεισόδια στην ιστοσελίδα του, αλλά υποψιάζομαι πως δεν παίζουν εκτός Βρετανίας. Δοκιμάστετο όμως κάνοντας κλικ εδώ γιατί μπορεί να κάνω λάθος.

Εδώ ο ηθοποιός που κάνει τον κο Tumbles σε συνέντευξη τον Νοέμβριο αφού κέρδισε βραβείο στα BAFTA Childrens Awards.

O Μr Tumbles μιλάει Αγγλικά αλλά παράλληλα μας μαθαίνει νοηματική. Η προοπτική ότι ξαφνικά η επόμενη γενιά, αλλά κι εμείς, μαθαίνουμε τα βασικά της νοηματικής είναι πανέμορφο! Αισθάνεσαι σαν να λύνονται τα μάγια στο πύργο της Βαβέλ και ξαφνικά να μπορούμε να επικοινωνούμε ! Στο πρόγραμμά του αν όχι όλα τα παιδάκια που έχει, σίγουρα τα περισσότερα, είναι αυτό που λέμε εδώ kids with special needs. Και είναι κάτι βαρύ για το στομάχι αυτό.

Επίσης, στο πρόγραμμά τους, το CBeebies έχει επιλέξει η κύρια παρουσιάστρια του καναλιού να είναι μια κοπέλα που έχει γεννηθεί με ένα χέρι. Και σας παραθέτω τη συνέντευξη που έχει δώσει στο παρελθόν, όταν κάποιοι γονείς παραπονέθηκαν στο κανάλι.

Παρακολουθώντας τηλεόραση με το γιό μου δίπλα μου, στην αρχή παραξενεύτηκα. Έχουμε συνηθίσει η παιδική τηλεόραση να έχει φανταχτερά χρώματα, να είναι πάντα αισιόδοξη, χαρούμενη και με απίστευτο ενθουσιασμό! Είναι ίσως ο κόσμος που θέλουμε να παρουσιάσουμε στα παιδιά μας. Όλα είναι «τέλεια»!

Βλέποντας Cbeebies, θα είμαι απόλυτα  ειλικρινής, αρχικά, ήθελα να αλλάξω κανάλι. Με έτρωγε το χέρι μου. Το ένστικτό μου ήθελε να προστατεύσει το παιδί από την αλήθεια. Ο κόσμος μας δεν είναι τόσο «τέλειος». Συγκρατήθηκα και απλά παρατηρούσα το γιό μου. Σκέφτομαι την απάντηση που θα δώσω όταν έρθει να με ρωτήσει «γιατί μαμά η κυρία δεν έχει δύο χέρια». Και κάπου μέσα μου ξέρω πως δεν θέλω να προστατεύσω μόνο τον γιό αλλά και εμένα. Γιατί θα ήθελα τον κόσμο να είναι μόνο χαρούμενα «τέλεια» παιδάκια που μόνο γελάνε. Μάλλον εγώ πρέπει να ωριμάσω, γιατί πολύ απλά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Και νευριάζω με μένα. Επαγγελματικά έχω ασχοληθεί πολύ με τα SEN (special education needs) σχολεία. Δεν μου είναι ξένο το θέμα. Έχω δεί πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία το θέμα, έχω παλέψει για να υλοποιηθούν τέτοια σχολεία, από το άγχος να εξασφαλίσουμε τη χρηματοδότηση μέχρι το design τους και τις προδιαγραφές τους. Έχω βρεθεί σε ομάδες γονέων με ειδικές ανάγκες όπου συζητούσαμε και το παραμικρό και γι αυτό ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να είμαι εγώ αυτή μια μέρα που στη θέα του Mr Tumbles θα θέλει να πάρει το τηλεκοντρόλ και να αλλάξει κανάλι. Εύχομαι η γενιά αυτή που έχει το προνόμιο να βλέπει και την άλλη πλευρά του νομίσματος να είναι πιο ευαισθητοποιημένη. Εύχομαι να είναι πιο άνθρωποι από εμάς. Θα είναι; Δεν ξέρω. Και μόνο η ιδέα, όμως, με κάνει και χαμογελώ. Και το τηλεκοντρόλ μένει στη θέση του.

Σας φιλώ

Advertisements

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 4, 2011 στις 2:22 μμ

Αναρτήθηκε στις παιδί, Μονόλογοι, ΝΕΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

2 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Έχεις απόλυτο δίκιο και δεν είναι τόσο το «τέλειο» του πράγματος αλλά η λογική του κάθε γονιού που θέλει να εξηγεί όσο το δυνατό λιγότερα στα παιδιά του σε σχέση με τα «παράξενα» ή «ανώμαλα» ή «μη φυσιολογικά» κ.ο.κ.
    Έτσι μας συμφέρει.
    Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια και εγώ προσωπικά χαίρομαι που μεγάλωσα με μία μητέρα που ήταν πάντα άμεση και ειλικρινής, σε βαθμό κυνισμού πολλές φορές, και το γεγονός αυτό με έκανε λίγο πιο ανοιχτόμυαλη, λίγο πιο δεκτική, λίγο πιο ευαίσθητη στη ζωή μου.

    Κάτω τα τηλεκοντρόλ λοιπόν (στην Ελλάδα δεν τα κρατάμε πλέον μιας και δε βλέπεται η ελληνική τηλεόραση) και πάνω η ευαισθητοποίηση των παιδιών για τα special olympics, τους ΠαραΟλυμπιακούς και για τους ανθρώπους που δε μοιάζουν «φυσιολογικοί» ή «τέλειοι»!

    Καλό ΣΚ my dearest gaitanaki

    efal

    Μαρτίου 4, 2011 at 3:30 μμ

  2. Το σημαντικό για μένα είναι να υπάρχουν στην καθημερινότητά μας εικόνες από όλα όσα υπάρχουν στην πραγματικότητά μας. Να μη βλέπουμε μόνο ειδικά αφιερώματα και ειδικές ημερίδες και ειδικές εκδηλώσεις για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Να τους βλέπουμε να παρουσιάζουν ένα τηλεοπτικό show, να κάθονται δίπλα μας στο μετρό, να συζητάμε μαζί τους στη συνέλευση γονέων ή στο playgroup. Και τότε, δεν θα υπάρχει ανάγκη να απαντήσουμε «δύσκολες» ερωτήσεις στα παιδιά μας, γιατί όλοι είμαστε διαφορετικοί. way to go, bbc!

    Stella

    Μαρτίου 4, 2011 at 9:56 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: