γαϊτανακι

Archive for the ‘Μονόλογοι’ Category

Καλή συνέχεια!

28 Σχόλια

Αστειευόμενη πριν κάποιες μέρες είπα σε μια καινούρια φίλη ότι εμείς που έχουμε ζήσει πολλά χρόνια εκτός πατρίδας είμαστε σαν τα μεταλλαγμένα. Έτσι αισθάνομαι όταν μιλώ με πολύ κόσμο στην Ελλάδα και την ευρύτερη Αγγλία. Στο Λονδίνο βρήκα το σπίτι μου. Εδώ είμαστε όλοι μεταλλαγμένοι. Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να ταυτιστούμε και ακόμα και οι Άγγλοι του Λονδίνου έχουν μάθει να ζουν με μας και ως ένα σημείο τους έχουμε μεταλλάξει κι εκείνους. Έτσι αισθάνομαι.

Κατα την μετάβαση Λονδίνο-Ελλάδα-Λονδίνο έμαθα κάποια πράγματα και σας τα γράφω αν και βαρύτητα θα έχουν μόνο για όσους είναι επίσης «μεταλλαγμένοι».

1) Να κοιτάζω το εδώ και όχι το εκεί. Πριν έρθουμε Ελλάδα αφιέρωνα ώρες ολόκληρες με το να τσεκάρω τον καιρό, τα νέα, δρώμενα να προσπαθώ να έχω επαφή με την άλλη χώρα. Και όσο αυτό συνέβαινε τόσο έχανα τη ζωή εδώ. Τώρα που γύρισα βλέπω πράγματα γύρω μου σαν καινούρια! Και συνεχώς αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούσα να τα δω παλιότερα.

2) Να δίνω τη βοηθειά μου μόνο όταν μου τη ζητάνε. Πριν έρθω ήθελα όση επαγγελματική εμπειρία είχα να τη μεταφέρω στη χώρα μου. Έτσι αισθανόμουν ότι θα προσέφερα. Όταν όμως ήρθα κανένας δεν ήθελε να ακούσει, αντιθέτως τα όσα πήγαινα να πω ενοχλούσαν. Πολλοί μου είπανε «εδώ είναι Ελλάδα». Και εκεί η κουβέντα τελείωνε. Με βλέπανε δηλαδή σαν κάποια που ήρθε με κύριο σκοπό να προβάλλει ότι ήταν εξωτερικό τόσα χρόνια. Δεν είναι έτσι. Όσοι με ξέρουν σαν άνρθωπο ξέρουν πως δεν είμαι της προβολής. Έμπαινε πάντα το ταμπελάκι «αυτή που ήρθε από έξω» και χάσαμε την ουσία.

3) Ότι τελικά δεν χρειαζόταν να αλλάξω τη ζωή μου επειδή ξεκινούσαμε οικογένεια. Αλλιώς τη φαντάζόμουνα τη φάση με άντρα και παιδί. Κάπου περιτριγυρισμένοι από αδέρφια, ξαδέρφια, γονείς και ονομαστικές εορτές. Τίποτα απ’όλα αυτά δεν είχα. Όταν όμως έμεινα έγκυος με έπιασε μια μανία ότι πρέπει να τα αποκτήσω. Να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους, νόμιζα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει όμως πως έτσι ακύρωνα όλη μου τη πραγματική ζωή. Αυτή που χωρίς να καταλάβω λιθαράκι λιθαράκι είχα χτίσει τόσα χρόνια. Και τελικά, έμαθα, μπορεί να είναι χαρούμενη η οικογένεια μας ακόμα και αν δεν είναι όπως τη φανταζόμουνα.

4) Τα λεφτά είναι πολύ σημαντικά! Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πως με μεγαλώσανε με έντονο το στοιχείο «τα λεφτά δεν είναι το παν».  Πάντα είχα άλλους στόχους και προς το τέλος των προτεραιοτήτων ήταν τα χρήματα. Όταν πήραμε την απόφαση να έρθουμε Ελλάδα ξέραμε ότι οικονομικά θα είμασταν πολύ χειρότερα απ’ότι εδώ. Είπαμε, δε πειράζει γιατί θα έχουμε άλλα. Μια φίλη μου, που δυστυχώς σκέφτεται με τον ίδιο με μένα για τα χρήματα, μου είπε κάποτε «μα για να βγάλεις λεφτά πρέπει και να το έχεις προτεραιότητα και εμείς δεν το έχουμε». Αυτό που έμαθα είναι ότι τα χρήματα μπορούν να σου εξασφαλήσουν μεγάλη εσωτερική γαλήνη και αυτοπεποίθεση και αυτό σε αλλάζει σαν άνθρωπο. Δεν είναι απλά θέμα απληστίας δηλαδή όπως πίστευα.

Αυτά λοιπόν, γράφω για όλους όσους τύχει να βρεθείτε σε αυτό σε τούτα τα ηλεκτρονικά λημέρια επειδή το κορμί σας είναι σε μια χώρα αλλά ο νους σε άλλη.

Εδώ σταματάει αυτό το μπλογκάκι, λοιπόν, έτσι πολύ απλά όπως ξεκίνησε. Για όλους εσάς που με διαβάσατε και χαρήκατε με τις αναρτήσεις μου δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με κάνατε και χάρηκα με τον ενθουσιασμό σας! Δεν γίνεται όμως να συνεχίσω να υπάρχω σαν γαϊτανάκι. Πρέπει να υπάρχω σαν εγώ, στη χώρα που είμαι τώρα.  Άλλωστε το βλέπω οτι ό,τι σας γράφω, το φιλτράρετε πλέον μέσα από το γεγονός ότι δεν είμαι εκεί και νομίζετε ότι εξιδανικεύω μια άλλη χώρα, πράγμα που με φθείρει.

Καλή συνέχεια!

Written by gaitanaki (eliza)

Απρίλιος 25, 2011 at 10:00 πμ

Αναρτήθηκε στις Μονόλογοι, Uncategorized

Tagged with

Can’t get rid of you!

9 Σχόλια

Μια παλιά αγγλική διαφήμιση που έχει κολλήσει με τον άντρα μου εδώ και χρόνια. Και πού και πού λέμε ο ένας στον άλλο χαμογελώντας: can’t get rid of you…!

Δείτε την εδώ: can’t get rid of you Παρεπιπτόντως το χαμόγελο του μπαμπά στο τέλος είναι τέλειο!

Με το όλο θέμα μετακομιση, όχι μόνο από Ελλάδα Λονδίνο, αλλά και εντος UK ουκ ολίγες φορές, το ξέρουμε, οι φίλοι μας είναι σκόρπιοι. Καλοί φίλοι, πολύ καλοί και σκόρπιοι. Είναι σαν να πήρες μια χούφτα σπόρια για πανέμορφα εξωτικά λουλούδια και να έκλεισες τα μάτια σου σφηχτά και μετά να γύρισες γύρω γύρω από τον εαυτό σου πολλές φορές όπως κάνει ο μικρός μας. Και τότε στη φάση της μεγάλης ζάλης να πέταξες τα σπόρια μακριά σου.

Και τώρα, καθόμαστε στο χώμα μετά τη παραζάλη και βλέπουμε τα χρώματά τους και την ομορφιά τους απο πολύ μακριά. Και στέλνουμε φωτομηνύματα (θέλω κι εγώ i-phone!) και μέηλ και skype και άλλα πολλά που κάνεις μόνο με ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς και να παίρνεις δύναμη και είναι πολύ ωραίο αυτό. Είναι όμως αυτό που λέει και η διαφήμιση virtual friends. Και αναστενάζεις γιατί θα ήθελες να είναι «can’t get rid of you» friends. Κι όμως σποράκια σπέρνονται οπου κι αν πας. Νέα εξωτικά λουλούδια που δε θες να χάσεις. Λατρεύω την Άνοιξη! Είναι η πιο ελπιδοφόρα εποχή!

Daffodils

Daffodils by William Wordsworth,

… In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.

ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ ! ΚΑΛΕΣ ΒΟΛΤΕΣ !

ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ!

Written by gaitanaki (eliza)

Απρίλιος 5, 2011 at 12:00 μμ

«Να σας ζήσει»- Ένα Όσκαρ για το ΤΣΜΕΔΕ

5 Σχόλια

Οκτώβρης του 2008. Γυρνούσαμε στο πατρικό μου με το λεωφορείο. Εγώ στον έννατο μήνα εγκυμοσύνης, εμείς στο δεύτερο μήνα Ελλάδα, όπου είπαμε να έρθουμε μόνιμα για να είμαστε πιο οικογενειακά. Περάσαμε έναν Αύγουστο με καύσωνα, ψάξιμο για σπίτι, μετακόμιση και αναζήτηση δουλειάς. Εκείνος έσταζε ιδρώτα, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε ότι το dna είναι από πολύ πιο βορινά μέρη.

Him: «at least everything is ok now, I mean we are insured now, right?»

Me: «I think it should be ok…»

Γυρίζαμε από το ΤΣΜΕΔΕ με τα πολυπόθιτα μπλε βιβλιαράκια. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να ασφαλιστούμε στην Ελλάδα, πράγμα που μας έκαιγε καθότι, είπαμε γεννάμε, μας είπαν ήταν να κάνουμε μεταφορά επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αυτό σήμαινε άπειρες επισκέψεις στην υπεύθυνη του ΤΕΕ η οποία δεν ήθελε απλά την καρτούλα-απόδειξη από τη Βρετανία ότι είμαστε ασφαλισμένοι χρόνια, αλλά και όλα τα πτυχεία original και μεταφρασμένα και επικυρωμένα. Και όταν λέω όλα δεν εννοώ την απόδειξη από το Architects Registration Board της Μεγ.Βρετανίας (αντίστοιχο ΤΕΕ), αλλά και τα τρεία πτυχεία από τα πανεπιστήμια του καθενός μας, όπως και γράμμα- επιβεβαίωση από το Royal Institute of British Architects  ότι τα πτυχεία μας ήταν αναγνωρισμένα. Όπως μπορείτε να φανταστείτε από τις δικές σας εμπειρίες, δεν μας τα είπανε όλα τα χαρτιά που χρειάζονταν από την αρχή με αποτέλεσμα να τρέχουμε πέρα δώθε από ταχυδρομείο σε Βρετανικό Συμβούλειο για μετάφραση, σε ΤΕΕ για κατάθεση και πάλι από την αρχή.

Καλοκαίρι, όλη η Αθήνα είχε φύγει για διακοπές, τουλάχιστον. Εγώ, επειδή ήταν το πρώτο μου μωρό, είχα πλήρη άγνοια των επιπτώσεων που μπορεί να έχει όλο αυτό το τρέξιμο κι έτσι απλά, μες την πλήρη άγνοια, περπατούσαμε όλη την Αθήνα. Εγώ, ο Αγγλοσκωτσέζος μου, που ήθελε να με κάνει ευτυχισμένη και η κοιλιά τούμπανο.

………………

Γεννήσαμε, όλα καλά, στις 24Οκτωβρίου και εδώ να ευχαριστήσω το γιατρό μου, για τη γέννα αυτή καθαυτή, για τις δυό κουβέντες που μας έκανε όταν πρωτοβρεθήκαμε στο ιατρείο του, αλλά και για άλλα πολλά που είναι πολύ σημαντικά (πολύ περισσότερο από τουτο εδώ το ποστ) αλλά απλά εκτός θέματος.

Γυρίσαμε στο φρεσκονοικιασμένο σπίτι και την επομένη εργάσιμη (καθότι 28η στη μέση) σηκώθηκε ο άντρας μου να πάρει τα χρήματα πίσω από το ΤΣΜΕΔΕ που με τόση γραφειοκρατια καταφέραμε να γραφτούμε 2-3 βδομάδες πριν γεννήσω. Πάλι καλά είχε πάρει και τη μητέρα μου μαζί του. Στα γραφεία του ΤΣΜΕΔΕ δείχνει ο άντρας μου τα βιβλιάρεια, τα χαρτιά από το μαιευτήρειο και περιμένει.

«Πρόβλημα» λεέι η κοπελα

«τι δηλαδή?» λέει ο άντρας μου με σπαστα Ελληνικά.

«εδώ λέει ότι δεν έχετε γυναίκα»

άφωνος ο δικός μου, περιμένει τη συνέχεια. Ούτε που κόμπιασε η κοπελιά. Μετά από επιμονή της μητέρας μου με βρίσκουν στο σύστημα.

«πρόβλημα» επαναλαμβάνει η κοπελιά. «εδώ λέει πως η γυναίκα σας είναι παντρεμένη με την Αικατερίνη Τάδε. Δεν μπορώ να σας πληρώσω.»

Άφωνος ο ψηλός. Παίρνει φούριες η μητέρα μου και αρχίζει μια με το καλό μια με το έντονο να προσπαθεί να εξηγήσει στην κοπέλα ότι προφανώς κάτι δεν είναι σωστό στο σύστημα. Η κοπέλα με τη σειρά της,  απαντά πως ακόμα και έτσι να είναι θα πρέπει να κάνουμε αίτηση για να το κοιτάξουν στο θέμα και η απάντηση θα πάρει καιρό και της δείχνει μια στοίβα από φακέλους. «Έχουμε δουλειά». Πάλι καλά που η μητέρα μου ξέρει πολύ καλά πώς λειτουργεί το ελληνικό δημόσιο και δεν το άφησε εκεί, πήγε στον προϊστάμενο, φώναξε, έκανε σαματα και είπε και την ιστορική ατάκα «καταρχάς όχι μόνο μου βγάλατε την κόρη μου ομοφυλλόφυλη, αλλά θέλετε να μου πείτε ότι ο γάμος ομοφυλλοφύλων είναι νόμιμος στην Ελλάδα?! Θα φέρω τους δημοσιογράφους, τα κανάλια»! Με τα πολλά, τα καταφέρανε και βρήκανε το φάκελο και διορθώθηκε στο σύστημα καιτον πλήρωσαν.

Ο ψηλός ακόμα το αφηγείται με πολύ χιούμορ. Η μητέρα μου, αφού περάσανε οι μέρες, δεν το έχει ξανααναφέρει και εδώ τρομάζω! Γιατί αν αυτό το κατάπιε τόσο εύκολα, τί άλλο έχει δει? Και τι βλέπει ο μέσος Έλληνας στη καθημερινότητά του? Εμείς 2 χρόνια είμασταν εκεί και πργματικά μου έρχεται ώρες ώρες να γράψω βιβλίο.

Αυτά, με αφορμή το δημοσίευμα στο Protagon και την παρότρινση του Αλέξη Σταμάτη στο twitter να τα γράψω κι εγώ. Αλλάζει τίποτα; Bεβαίως! Αισθάνομαι ΠΟΛΥ καλύτερα! Το μόνο που λυπάμαι είναι που δεν θυμάμαι τα ονόματα της κοπέλας στο ταμείο και του προϊσταμένου. Γιατί αποδείχθηκε ότι έχουν πληγεί από τέλεια δημοσιουπαλληλίτιδα και η στάση τους ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Ίσως να ξυπνούσαν αν έβλεπαν το όνομά τους τυπωμένο. Γιατί λάθη παντού γίνονται (μερικά είναι βέβαια για Όσκαρ), από εκεί και πέρα είναι πώς τα αντιμετωπίζεις που κάνει τη διαφορά.

Επίσης να πω, πως ακόμα περιμένω το ΤΣΜΕΔΕ για να με διαγράψει από τα τευτέρια του καθότι πρέπει να περάσει το αίτημά μου επιτροπή. Νομίζω, το χαρτί διαγραφής του ΤΣΜΕΔΕ θα είναι το μόνο που θα κορνιζάρω.

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 9, 2011 at 2:53 μμ

Mr Tumbles

2 Σχόλια

Ένα από τα πιο απροσδόκητα με την επιστροφή στην Αγγλία ήταν η νέα οπτική αυτής της χώρας μέσα από τις παιδικές σειρές. Και δεν θέλω να μιλήσω τόσο για το πλήθος κτλ όσο για το παιδικό κανάλι του BBC. Το CBeebies έχει χαράξει άλλη πορία όσον αφορά το παιδί. Εκτός από το κανάλι είναι και η ιστοσελίδα http://www.bbc.co.uk/cbeebies/ στην οποία υπάρχουν παιχνίδια, παραμύθια, τραγούδια και άλλα που απευθύνονται στην προσχολική ηλικία. Θέλω όμως να μιλήσω για τον κο Tumbles. Πριν διαβάσετε αυτά που έχω να πω θα προτιμούσα, αρχικά, να βλέπατε τα βιντεάκια.

Θέλω λίγο υπομονή για την ποιότητα του βίντεο. To ΒΒC είναι πολύ καλό στο να κατοχυρώνει τα δικαιώματά του και έτσι παρόλο που η σειρά υπάρχει τώρα 7-8 χρόνια υπάρχουν πολύ λίγα βιντεάκια στο διαδίκτιο. Το ίδιο το BBC έχει έχει όλα τα επεισόδια στην ιστοσελίδα του, αλλά υποψιάζομαι πως δεν παίζουν εκτός Βρετανίας. Δοκιμάστετο όμως κάνοντας κλικ εδώ γιατί μπορεί να κάνω λάθος.

Εδώ ο ηθοποιός που κάνει τον κο Tumbles σε συνέντευξη τον Νοέμβριο αφού κέρδισε βραβείο στα BAFTA Childrens Awards.

O Μr Tumbles μιλάει Αγγλικά αλλά παράλληλα μας μαθαίνει νοηματική. Η προοπτική ότι ξαφνικά η επόμενη γενιά, αλλά κι εμείς, μαθαίνουμε τα βασικά της νοηματικής είναι πανέμορφο! Αισθάνεσαι σαν να λύνονται τα μάγια στο πύργο της Βαβέλ και ξαφνικά να μπορούμε να επικοινωνούμε ! Στο πρόγραμμά του αν όχι όλα τα παιδάκια που έχει, σίγουρα τα περισσότερα, είναι αυτό που λέμε εδώ kids with special needs. Και είναι κάτι βαρύ για το στομάχι αυτό.

Επίσης, στο πρόγραμμά τους, το CBeebies έχει επιλέξει η κύρια παρουσιάστρια του καναλιού να είναι μια κοπέλα που έχει γεννηθεί με ένα χέρι. Και σας παραθέτω τη συνέντευξη που έχει δώσει στο παρελθόν, όταν κάποιοι γονείς παραπονέθηκαν στο κανάλι.

Παρακολουθώντας τηλεόραση με το γιό μου δίπλα μου, στην αρχή παραξενεύτηκα. Έχουμε συνηθίσει η παιδική τηλεόραση να έχει φανταχτερά χρώματα, να είναι πάντα αισιόδοξη, χαρούμενη και με απίστευτο ενθουσιασμό! Είναι ίσως ο κόσμος που θέλουμε να παρουσιάσουμε στα παιδιά μας. Όλα είναι «τέλεια»!

Βλέποντας Cbeebies, θα είμαι απόλυτα  ειλικρινής, αρχικά, ήθελα να αλλάξω κανάλι. Με έτρωγε το χέρι μου. Το ένστικτό μου ήθελε να προστατεύσει το παιδί από την αλήθεια. Ο κόσμος μας δεν είναι τόσο «τέλειος». Συγκρατήθηκα και απλά παρατηρούσα το γιό μου. Σκέφτομαι την απάντηση που θα δώσω όταν έρθει να με ρωτήσει «γιατί μαμά η κυρία δεν έχει δύο χέρια». Και κάπου μέσα μου ξέρω πως δεν θέλω να προστατεύσω μόνο τον γιό αλλά και εμένα. Γιατί θα ήθελα τον κόσμο να είναι μόνο χαρούμενα «τέλεια» παιδάκια που μόνο γελάνε. Μάλλον εγώ πρέπει να ωριμάσω, γιατί πολύ απλά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Και νευριάζω με μένα. Επαγγελματικά έχω ασχοληθεί πολύ με τα SEN (special education needs) σχολεία. Δεν μου είναι ξένο το θέμα. Έχω δεί πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία το θέμα, έχω παλέψει για να υλοποιηθούν τέτοια σχολεία, από το άγχος να εξασφαλίσουμε τη χρηματοδότηση μέχρι το design τους και τις προδιαγραφές τους. Έχω βρεθεί σε ομάδες γονέων με ειδικές ανάγκες όπου συζητούσαμε και το παραμικρό και γι αυτό ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να είμαι εγώ αυτή μια μέρα που στη θέα του Mr Tumbles θα θέλει να πάρει το τηλεκοντρόλ και να αλλάξει κανάλι. Εύχομαι η γενιά αυτή που έχει το προνόμιο να βλέπει και την άλλη πλευρά του νομίσματος να είναι πιο ευαισθητοποιημένη. Εύχομαι να είναι πιο άνθρωποι από εμάς. Θα είναι; Δεν ξέρω. Και μόνο η ιδέα, όμως, με κάνει και χαμογελώ. Και το τηλεκοντρόλ μένει στη θέση του.

Σας φιλώ

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 4, 2011 at 2:22 μμ

Αναρτήθηκε στις παιδί, Μονόλογοι, ΝΕΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Γονιός και Εκπαίδευση

10 Σχόλια

Είναι το δίλλημα που βρίσκομαστε όλοι μας. Όχι, δεν είναι παιδί και εκπαίδευση, αλλά γονιός και εκπαίδευση. Και θα το εξηγήσω γιατί το βλέπω έτσι στο τέλος.

Πρώτα όμως θέλω να ενημερώσω πως μετά το τελευταίο ποστ «the childminder» έμαθα και κάποια πράγματα παραπάνω και οφείλω να σας ενημερώσω. Καταρχάς, δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα τα εναλλακτικά σχολεία αδυνατούν να ενταχτούν στο νομικό πλαίσιο. Ναι, η φοίτηση σε σχολεία είναι υποχρεωτική, το ήξερα. Και για το homeschooling μπορούσα να το φανταστώ ότι δεν θα το δεχόταν το σύστημα Παιδείας μας. Δεν ήξερα όμως πως  η ίδρυση εναλλακτικών σχολείων είναι αδύνατη! Να σας μεταφέρω την πληροφορία πως κυκλοφορεί μια επιστολή γονεέων και εκπαιδευτικών που ζητάει τις υπογραφές μας ώστε να τεθεί θέμα στο Υπ. Παιδείας και να δημιουργηθεί νομοθεσία που θα επιτρέπει και στην Ελλάδα την εναλακτική εκπαίδευση (Homeschooling, Waldorf, Montessori, Ελεύθερα σχολεία, κλπ). Την πληροφορία μου την άφησε στο facebook η Ειρήνη και το λίνκ είναι http://www.ipetitions.com/petition/alternative_education/.

Τις τελευταίες εβδομάδες και μέσα στα πλαίσια αναζήτησης νηπιαγωγείου για το Σεπτέβριο για το μικρό, αλλά και επειδή θα προτιμούσα το νηπιαγωγείο να έχει και δημοτικό, επισκέφτηκα και ένα σχολείο Steiner ή αλλιώς Waldorf (ναι είναι η δική μου μέθοδος τελικά. Πάω και βλέπω όσο δυνατόν περισσότερα. Και με τα μαιευτήρια στην Ελλάδα έτσι έκανα. Πολύ ποδαράτο όμως!). Τι ακριβώς είναι η μέθοδος αυτή το έχει γράψει και το www.4family.gr. Και απλά αντιγράφω για μια γρήγορη ενημέρωση, αλλά διαβάστε όλο το άρθρο και κάντε και τη δική σας έρευνα να είστε ενημερωμένοι.

Τι είναι η  «εκπαίδευση Waldorf»;

Η εκπαίδευση Waldorf είναι μια μοναδική και με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών, η οποία εφαρμόζεται στα σχολεία  Waldorf  σε ολόκληρο τον κόσμο.Όλα τα σχολεία αυτά, διαμορφώνουν συλλογικά, τη μεγαλύτερη ίσως και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη ομάδα μη κερδοσκοπικών και ανεξάρτητων σχολείων, παγκοσμίως.

Ποια είναι τα μοναδικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της εκπαίδευσης;

H πιο αντιπροσωπευτική φράση της φιλοσοφίας του εκπαιδευτικού συστήματος Waldorf και η οποία συνοψίζει τους στόχους της φοίτησης στο σχολείο είναι η εξής:« Να δημιουργήσουμε άτομα τα οποία είναι ικανά να δίνουν νόημα στις ζωές τους» Ο στόχος του συστήματος αυτού, είναι να εκπαιδεύσει το παιδί ως ολότητα, «κεφάλι, καρδιά και χέρια».  Η διδακτέα ύλη ισορροπεί ακαδημαϊκή ύλη, με καλλιτεχνικές και χειρονακτικές δραστηριότητες. Οι δάσκαλοι της μεθόδου, εστιάζουν στο να δημιουργήσουν στο κάθε  παιδί μια φυσική αγάπη για την μάθηση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν την ελεύθερη έκφραση μέσα από τις τέχνες και τις δραστηριότητες προκειμένου να προσεγγίσουν τα ακαδημαικά μαθήματα  και έτσι δημιουργούν μια εσωτερική παρόρμηση στα παιδιά για μάθηση αχρηστεύοντας κυριολεκτικά  το σύστημα των  ανταγωνιστικών τεστ και των βαθμολογιών.

Μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης Waldorf: Δεν υπάρχουν καθόλου μαθήματα γραφής και ανάγνωσης στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης, στα παιδιά του παιδικού σταθμού και του νηπιαγωγείου και ελάχιστα τέτοια μαθήματα στην πρώτη τάξη. Στη διάρκεια των πρώτων σχολικών χρόνων ( επίπεδο 1 – επίπεδο 8 ) οι μαθητές έχουν έναν δάσκαλο.  Το ιδανικό είναι ο κάθε δάσκαλος να μένει με την ίδια τάξη για τα 8 πρώτα χρόνια. Για να έχει το χρόνο να γνωρίσει σε βάθος την προσωπικότητα του κάθε παιδιού και να συνδεθεί μαζί του. Συγκεκριμένες δραστηριότητες, που στα συμβατικά σχολεία πολύ συχνά χαρακτηρίζονται ως δευτερεύουσες ( φρού- φρού ) είναι θεμελιώδεις για τα σχολεία Waldorf.  Μερικές από αυτές είναι:  η ζωγραφική, η μουσική, η κηπουρική και οι ξένες γλώσσες. Στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης όλα τα θέματα δίνονται στα παιδιά μέσα από διάφορες μορφές τέχνης, γιατί τα παιδιά ανταποκρίνονται καλύτερα σ αυτό το μέσο, απ ότι στη στεγνή παράδοση και τη μάθηση μέσω της επανάληψης. Στα πρώτα πέντε χρόνια δεν υπάρχουν βιβλία ύλης. Όλα τα παιδιά έχουν το «βασικό βιβλίο μαθήματος»  το οποίο είναι ένα βιβλίο δικών τους εργασιών που το γεμίζουν καθώς προχωρά η χρονιά.  Κατά κύριο λόγο δημιουργούν δικά τους βιβλία στα οποία στη διάρκεια της χρονιάς καταγράφουν τις εμπειρίες τους και τι έχουν μάθει. Σε κάποια σχολεία τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να χρησιμοποιούν συμπληρωματικά  βιβλία, ιδίως στα μαθηματικά και την γραμματική. Η διαδικασία της μάθησης σε ένα  σχολείο Waldorf  είναι μια μη ανταγωνιστική δραστηριότητα. Δεν υπάρχουν βαθμοί στα πρώτα χρόνια . Ο δάσκαλος γράφει μια λεπτομερή αξιολόγηση για κάθε παιδί στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς. Η χρήση ηλεκτρονικών μέσων, ιδιαίτερα τηλεόρασης από τα μικρά παιδιά, αποθαρρύνεται έντονα στα σχολεία Waldorf.

Ορίστε και ένα ρεπορτάζ του BBC το 2005 για τα σχολεία και την επιθυμία τους να ενταχθούν στη δημόσια χρηματοδότηση και άρα να είναι προσιτά σαν επιλογή από όλους (κλικ εδώ). Το ρεπορτάζ αναφέρει επιγραμματικά και τις διαφορές με τα mainstream σχολεία της χώρας (Βρετανία μη μπερδευόμαστε).

Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πολύ θετική. Γύρισα σπίτι ενθουσιασμένη και τα έλεγα, όπως πάντα, όλα μπερδεμένα και ανακατωμένα στον άντρα μου. Εκείνος με κοίταξε σκεφτικός και εν ολίγης burst my bubble που λέει και ο ίδιος με τις διάφορες ερωτήσεις του.

Εύχομαι να υλοποιηθεί το όνειρο πολλών γονιών, και στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία να μπορούν να έχουν το προνόμιο της επιλογής, όπως το έχω εγώ εδώ, στη Βρετανία. Εύχομαι επίσης, η υλοιποίηση του νέου πλαίσιου να μην αφήνει «παραθυράκια», αλλά να είναι καλά οργανωμένο νομικά ώστε να μην το εκμεταλλευτούν επιτίδιοι (γκούχου, γκούχου, αν μας ακούει η κα υπουργός ξέρει εκείνη όπως ξέρουμε και όλοι μας).

Τέλος, προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου και να κάνω όπως όλοι μας τις επιλογές μας, με πιάνω να συνειδητοποιώ πως τελικά η επιλογή σχολείου (ιδιωτικό και ποιο ιδιωτικό, δημόσιο και ποιό δημόσιο κτλ) καθρεφτίζει και τους ίδους τους γονείς. Πρέπει να μας δώ σαν εξωτερικός παράγοντας για να καταλάβω τί μας ταιριάζει καλύτερα. Εμένα και τον άντρα μου. Γιατί, σε ό,τι σχολείο και να τον πάμε πρέπει και να μπορούμε να το στηρίξουμε ιδιεολογικά σαν οικογένεια. Δεν μπορούμε πχ να είμαστε εμείς όλη την ώρα στο ιντερνετ και να λέμε του παιδιού όχι, ή να πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο πιο ακριβό σχολείο και να δουλεύουμε 2-3 δουλειές για να το στηρίξουμε, ενώ ουσιαστικά οι συμμαθητές του ανήκουν σε μια άλλη κοινωνική τάξη και το παιδί δεν προκειται ποτέ να ενταχθεί ουσιαστικά, ούτε θα είναι ποτέ ισότiμο μέλος.

Κοιτάζω πίσω..εμένα και το αγόρι μου…. καλέ, ποιό αυτό το Βρετανάκι που ήρθε να με βρεί στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού μες το κατακαλόκαιρο, (ωραίες μέρες..ούτε waiting areas και χαζομάρες! ) παραμάσχαλα με μια ηλεκτρική κιθάρα; Ή εμένα που σαν τη σάυρα αλλάζω δέρμα ανάλογα τη χώρα που είμαστε? Είμαστε σοβαροί; Εμείς είμαστε ακόμα παιδιά (σε ποιά ηλικία σταματάμε να το λέμε αυτό, κάποιος να με ενημερώσει!)! και μέσα στο πάντρεμα αυτών των γεύσεων, θρησκειών, πολιτισμών και εικόνων…. γίναμε και γονείς…? Μήπως να τον  αφήσω τον μικρό να τον μεγαλώσει η μάνα μου που άλλο που δεν θέλει; (μάνα αυτό ήταν χιούμορ, μη χαίρεσαι! έμαθες και το ίντερνετ και μας τσεκάρεις!)

Δύσκολα τα πράγματα, αγαπητοί μου. Ψυχανάλυση μας χρειάζεται φορ σουρ αλλά πού καιρός ($$)για τέτοια…. Πάλι καλά που κάνω την έρευνα νωρίς και έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε.

Όπως έλεγε και η Σκάρλετ Οχάρα στα δύσκολα «tommorow is another day».

Τaraaaaa my friends!

(φωτό από εδώ)

On Royal News

5 Σχόλια

Κάποια στιγμή μές τις γιορτές πήγαμε σε συγγενικό μας σπίτι να δούμε, επιτέλους μετά από 2 χρόνια, κάτι ξαδέρφια. Είμασταν ακόμα στον πυρετό της μετακόμισης και όλα γυρίσαν στο μυαλό μου. Αυτά που έπρεπε να γίνουν, αυτά που γίνανε και αυτά που έπρεπε να τακτοποιηθούν άμεσα. Έβλεπα και πολύ κόσμο εκείνες τις μέρες και κάπως είχαν γίνει όλα μπλαζέ στα μάτια μου. Μπαίνοντας στο σπίτι είχα στο ένα χέρι τα δώρα για τα μικρά, στο άλλο ο μικρός μας. Το μυαλό μου ήταν στον γιό μου αφού ήμουν η «ασφάλειά του» με τόσα καινούρια πρόσωπα γι αυτόν. Βλέπω την 2χρονη μικρή ανηψιά του άντρα μου να με καρφώνει με το βλέμα της από μακριά. «Is that her, mummy?…. reeeeeeally her?!» την άκουσα να λέει.  «Yes, love» της έλεγε η μαμά της. » She thinks you are Princes Eliza from the fairytale» μου εξήγησαν! «She’s been more eager to meet you than father Christmas!»

Λίγο καθυστερημένη η στέψη, αλλά να’μαστε! Ακούς, μάνα? Ακούω να λες! Στα όπα όπα μ’έχουν! στοπ.

Written by gaitanaki (eliza)

Ιανουαρίου 26, 2011 at 10:00 πμ

Αναρτήθηκε στις πανάσχετα, Μονόλογοι

Παραλληλισμοί

2 Σχόλια

Κουκου! Τα άκουσα να μου λένε πρωί πρωί. Σαν το γιό μου. Μου κρύβεται μέσα στο σπίτι και περιμένει να τον βρώ. Σαν τον γιό μου πεισματάρικα και ξεροκέφαλα.  Τα φρόντιζα καθε μερα και περίμενα, μεταξύ μας, διόλου υπομονετικά, να δώ το χρώμα τους και μετά τα άνθη τους. Εκείνα σαν να με αγνοούσαν. Μου είχαν σπάσει τα νεύρα! Τα κοίταζα κι εκείνα σαν να κρατούσαν την αναπνοή τους, με περιγελούσαν. Και εκεί που τα είχα παρατήσει, φανερά εκνευρισμένη, τσούπ, σκάσανε όλα μαζί να μου πουν ΚΟΥΚΟΥ! Κι έχουν ένα άρωμα τα άτιμα…πως να τους κρατήσω κακία.

Written by gaitanaki (eliza)

Ιανουαρίου 22, 2011 at 1:06 μμ