γαϊτανακι

Archive for the ‘Μονόλογοι’ Category

Καλή συνέχεια!

28 Σχόλια

Αστειευόμενη πριν κάποιες μέρες είπα σε μια καινούρια φίλη ότι εμείς που έχουμε ζήσει πολλά χρόνια εκτός πατρίδας είμαστε σαν τα μεταλλαγμένα. Έτσι αισθάνομαι όταν μιλώ με πολύ κόσμο στην Ελλάδα και την ευρύτερη Αγγλία. Στο Λονδίνο βρήκα το σπίτι μου. Εδώ είμαστε όλοι μεταλλαγμένοι. Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να ταυτιστούμε και ακόμα και οι Άγγλοι του Λονδίνου έχουν μάθει να ζουν με μας και ως ένα σημείο τους έχουμε μεταλλάξει κι εκείνους. Έτσι αισθάνομαι.

Κατα την μετάβαση Λονδίνο-Ελλάδα-Λονδίνο έμαθα κάποια πράγματα και σας τα γράφω αν και βαρύτητα θα έχουν μόνο για όσους είναι επίσης «μεταλλαγμένοι».

1) Να κοιτάζω το εδώ και όχι το εκεί. Πριν έρθουμε Ελλάδα αφιέρωνα ώρες ολόκληρες με το να τσεκάρω τον καιρό, τα νέα, δρώμενα να προσπαθώ να έχω επαφή με την άλλη χώρα. Και όσο αυτό συνέβαινε τόσο έχανα τη ζωή εδώ. Τώρα που γύρισα βλέπω πράγματα γύρω μου σαν καινούρια! Και συνεχώς αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούσα να τα δω παλιότερα.

2) Να δίνω τη βοηθειά μου μόνο όταν μου τη ζητάνε. Πριν έρθω ήθελα όση επαγγελματική εμπειρία είχα να τη μεταφέρω στη χώρα μου. Έτσι αισθανόμουν ότι θα προσέφερα. Όταν όμως ήρθα κανένας δεν ήθελε να ακούσει, αντιθέτως τα όσα πήγαινα να πω ενοχλούσαν. Πολλοί μου είπανε «εδώ είναι Ελλάδα». Και εκεί η κουβέντα τελείωνε. Με βλέπανε δηλαδή σαν κάποια που ήρθε με κύριο σκοπό να προβάλλει ότι ήταν εξωτερικό τόσα χρόνια. Δεν είναι έτσι. Όσοι με ξέρουν σαν άνρθωπο ξέρουν πως δεν είμαι της προβολής. Έμπαινε πάντα το ταμπελάκι «αυτή που ήρθε από έξω» και χάσαμε την ουσία.

3) Ότι τελικά δεν χρειαζόταν να αλλάξω τη ζωή μου επειδή ξεκινούσαμε οικογένεια. Αλλιώς τη φαντάζόμουνα τη φάση με άντρα και παιδί. Κάπου περιτριγυρισμένοι από αδέρφια, ξαδέρφια, γονείς και ονομαστικές εορτές. Τίποτα απ’όλα αυτά δεν είχα. Όταν όμως έμεινα έγκυος με έπιασε μια μανία ότι πρέπει να τα αποκτήσω. Να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους, νόμιζα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει όμως πως έτσι ακύρωνα όλη μου τη πραγματική ζωή. Αυτή που χωρίς να καταλάβω λιθαράκι λιθαράκι είχα χτίσει τόσα χρόνια. Και τελικά, έμαθα, μπορεί να είναι χαρούμενη η οικογένεια μας ακόμα και αν δεν είναι όπως τη φανταζόμουνα.

4) Τα λεφτά είναι πολύ σημαντικά! Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πως με μεγαλώσανε με έντονο το στοιχείο «τα λεφτά δεν είναι το παν».  Πάντα είχα άλλους στόχους και προς το τέλος των προτεραιοτήτων ήταν τα χρήματα. Όταν πήραμε την απόφαση να έρθουμε Ελλάδα ξέραμε ότι οικονομικά θα είμασταν πολύ χειρότερα απ’ότι εδώ. Είπαμε, δε πειράζει γιατί θα έχουμε άλλα. Μια φίλη μου, που δυστυχώς σκέφτεται με τον ίδιο με μένα για τα χρήματα, μου είπε κάποτε «μα για να βγάλεις λεφτά πρέπει και να το έχεις προτεραιότητα και εμείς δεν το έχουμε». Αυτό που έμαθα είναι ότι τα χρήματα μπορούν να σου εξασφαλήσουν μεγάλη εσωτερική γαλήνη και αυτοπεποίθεση και αυτό σε αλλάζει σαν άνθρωπο. Δεν είναι απλά θέμα απληστίας δηλαδή όπως πίστευα.

Αυτά λοιπόν, γράφω για όλους όσους τύχει να βρεθείτε σε αυτό σε τούτα τα ηλεκτρονικά λημέρια επειδή το κορμί σας είναι σε μια χώρα αλλά ο νους σε άλλη.

Εδώ σταματάει αυτό το μπλογκάκι, λοιπόν, έτσι πολύ απλά όπως ξεκίνησε. Για όλους εσάς που με διαβάσατε και χαρήκατε με τις αναρτήσεις μου δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με κάνατε και χάρηκα με τον ενθουσιασμό σας! Δεν γίνεται όμως να συνεχίσω να υπάρχω σαν γαϊτανάκι. Πρέπει να υπάρχω σαν εγώ, στη χώρα που είμαι τώρα.  Άλλωστε το βλέπω οτι ό,τι σας γράφω, το φιλτράρετε πλέον μέσα από το γεγονός ότι δεν είμαι εκεί και νομίζετε ότι εξιδανικεύω μια άλλη χώρα, πράγμα που με φθείρει.

Καλή συνέχεια!

Written by gaitanaki (eliza)

25 Απριλίου, 2011 at 10:00 πμ

Αναρτήθηκε στις Μονόλογοι, Uncategorized

Tagged with

Can’t get rid of you!

9 Σχόλια

Μια παλιά αγγλική διαφήμιση που έχει κολλήσει με τον άντρα μου εδώ και χρόνια. Και πού και πού λέμε ο ένας στον άλλο χαμογελώντας: can’t get rid of you…!

Δείτε την εδώ: can’t get rid of you Παρεπιπτόντως το χαμόγελο του μπαμπά στο τέλος είναι τέλειο!

Με το όλο θέμα μετακομιση, όχι μόνο από Ελλάδα Λονδίνο, αλλά και εντος UK ουκ ολίγες φορές, το ξέρουμε, οι φίλοι μας είναι σκόρπιοι. Καλοί φίλοι, πολύ καλοί και σκόρπιοι. Είναι σαν να πήρες μια χούφτα σπόρια για πανέμορφα εξωτικά λουλούδια και να έκλεισες τα μάτια σου σφηχτά και μετά να γύρισες γύρω γύρω από τον εαυτό σου πολλές φορές όπως κάνει ο μικρός μας. Και τότε στη φάση της μεγάλης ζάλης να πέταξες τα σπόρια μακριά σου.

Και τώρα, καθόμαστε στο χώμα μετά τη παραζάλη και βλέπουμε τα χρώματά τους και την ομορφιά τους απο πολύ μακριά. Και στέλνουμε φωτομηνύματα (θέλω κι εγώ i-phone!) και μέηλ και skype και άλλα πολλά που κάνεις μόνο με ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς και να παίρνεις δύναμη και είναι πολύ ωραίο αυτό. Είναι όμως αυτό που λέει και η διαφήμιση virtual friends. Και αναστενάζεις γιατί θα ήθελες να είναι «can’t get rid of you» friends. Κι όμως σποράκια σπέρνονται οπου κι αν πας. Νέα εξωτικά λουλούδια που δε θες να χάσεις. Λατρεύω την Άνοιξη! Είναι η πιο ελπιδοφόρα εποχή!

Daffodils

Daffodils by William Wordsworth,

… In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.

ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ ! ΚΑΛΕΣ ΒΟΛΤΕΣ !

ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ!

Written by gaitanaki (eliza)

5 Απριλίου, 2011 at 12:00 μμ

«Να σας ζήσει»- Ένα Όσκαρ για το ΤΣΜΕΔΕ

5 Σχόλια

Οκτώβρης του 2008. Γυρνούσαμε στο πατρικό μου με το λεωφορείο. Εγώ στον έννατο μήνα εγκυμοσύνης, εμείς στο δεύτερο μήνα Ελλάδα, όπου είπαμε να έρθουμε μόνιμα για να είμαστε πιο οικογενειακά. Περάσαμε έναν Αύγουστο με καύσωνα, ψάξιμο για σπίτι, μετακόμιση και αναζήτηση δουλειάς. Εκείνος έσταζε ιδρώτα, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε ότι το dna είναι από πολύ πιο βορινά μέρη.

Him: «at least everything is ok now, I mean we are insured now, right?»

Me: «I think it should be ok…»

Γυρίζαμε από το ΤΣΜΕΔΕ με τα πολυπόθιτα μπλε βιβλιαράκια. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να ασφαλιστούμε στην Ελλάδα, πράγμα που μας έκαιγε καθότι, είπαμε γεννάμε, μας είπαν ήταν να κάνουμε μεταφορά επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αυτό σήμαινε άπειρες επισκέψεις στην υπεύθυνη του ΤΕΕ η οποία δεν ήθελε απλά την καρτούλα-απόδειξη από τη Βρετανία ότι είμαστε ασφαλισμένοι χρόνια, αλλά και όλα τα πτυχεία original και μεταφρασμένα και επικυρωμένα. Και όταν λέω όλα δεν εννοώ την απόδειξη από το Architects Registration Board της Μεγ.Βρετανίας (αντίστοιχο ΤΕΕ), αλλά και τα τρεία πτυχεία από τα πανεπιστήμια του καθενός μας, όπως και γράμμα- επιβεβαίωση από το Royal Institute of British Architects  ότι τα πτυχεία μας ήταν αναγνωρισμένα. Όπως μπορείτε να φανταστείτε από τις δικές σας εμπειρίες, δεν μας τα είπανε όλα τα χαρτιά που χρειάζονταν από την αρχή με αποτέλεσμα να τρέχουμε πέρα δώθε από ταχυδρομείο σε Βρετανικό Συμβούλειο για μετάφραση, σε ΤΕΕ για κατάθεση και πάλι από την αρχή.

Καλοκαίρι, όλη η Αθήνα είχε φύγει για διακοπές, τουλάχιστον. Εγώ, επειδή ήταν το πρώτο μου μωρό, είχα πλήρη άγνοια των επιπτώσεων που μπορεί να έχει όλο αυτό το τρέξιμο κι έτσι απλά, μες την πλήρη άγνοια, περπατούσαμε όλη την Αθήνα. Εγώ, ο Αγγλοσκωτσέζος μου, που ήθελε να με κάνει ευτυχισμένη και η κοιλιά τούμπανο.

………………

Γεννήσαμε, όλα καλά, στις 24Οκτωβρίου και εδώ να ευχαριστήσω το γιατρό μου, για τη γέννα αυτή καθαυτή, για τις δυό κουβέντες που μας έκανε όταν πρωτοβρεθήκαμε στο ιατρείο του, αλλά και για άλλα πολλά που είναι πολύ σημαντικά (πολύ περισσότερο από τουτο εδώ το ποστ) αλλά απλά εκτός θέματος.

Γυρίσαμε στο φρεσκονοικιασμένο σπίτι και την επομένη εργάσιμη (καθότι 28η στη μέση) σηκώθηκε ο άντρας μου να πάρει τα χρήματα πίσω από το ΤΣΜΕΔΕ που με τόση γραφειοκρατια καταφέραμε να γραφτούμε 2-3 βδομάδες πριν γεννήσω. Πάλι καλά είχε πάρει και τη μητέρα μου μαζί του. Στα γραφεία του ΤΣΜΕΔΕ δείχνει ο άντρας μου τα βιβλιάρεια, τα χαρτιά από το μαιευτήρειο και περιμένει.

«Πρόβλημα» λεέι η κοπελα

«τι δηλαδή?» λέει ο άντρας μου με σπαστα Ελληνικά.

«εδώ λέει ότι δεν έχετε γυναίκα»

άφωνος ο δικός μου, περιμένει τη συνέχεια. Ούτε που κόμπιασε η κοπελιά. Μετά από επιμονή της μητέρας μου με βρίσκουν στο σύστημα.

«πρόβλημα» επαναλαμβάνει η κοπελιά. «εδώ λέει πως η γυναίκα σας είναι παντρεμένη με την Αικατερίνη Τάδε. Δεν μπορώ να σας πληρώσω.»

Άφωνος ο ψηλός. Παίρνει φούριες η μητέρα μου και αρχίζει μια με το καλό μια με το έντονο να προσπαθεί να εξηγήσει στην κοπέλα ότι προφανώς κάτι δεν είναι σωστό στο σύστημα. Η κοπέλα με τη σειρά της,  απαντά πως ακόμα και έτσι να είναι θα πρέπει να κάνουμε αίτηση για να το κοιτάξουν στο θέμα και η απάντηση θα πάρει καιρό και της δείχνει μια στοίβα από φακέλους. «Έχουμε δουλειά». Πάλι καλά που η μητέρα μου ξέρει πολύ καλά πώς λειτουργεί το ελληνικό δημόσιο και δεν το άφησε εκεί, πήγε στον προϊστάμενο, φώναξε, έκανε σαματα και είπε και την ιστορική ατάκα «καταρχάς όχι μόνο μου βγάλατε την κόρη μου ομοφυλλόφυλη, αλλά θέλετε να μου πείτε ότι ο γάμος ομοφυλλοφύλων είναι νόμιμος στην Ελλάδα?! Θα φέρω τους δημοσιογράφους, τα κανάλια»! Με τα πολλά, τα καταφέρανε και βρήκανε το φάκελο και διορθώθηκε στο σύστημα καιτον πλήρωσαν.

Ο ψηλός ακόμα το αφηγείται με πολύ χιούμορ. Η μητέρα μου, αφού περάσανε οι μέρες, δεν το έχει ξανααναφέρει και εδώ τρομάζω! Γιατί αν αυτό το κατάπιε τόσο εύκολα, τί άλλο έχει δει? Και τι βλέπει ο μέσος Έλληνας στη καθημερινότητά του? Εμείς 2 χρόνια είμασταν εκεί και πργματικά μου έρχεται ώρες ώρες να γράψω βιβλίο.

Αυτά, με αφορμή το δημοσίευμα στο Protagon και την παρότρινση του Αλέξη Σταμάτη στο twitter να τα γράψω κι εγώ. Αλλάζει τίποτα; Bεβαίως! Αισθάνομαι ΠΟΛΥ καλύτερα! Το μόνο που λυπάμαι είναι που δεν θυμάμαι τα ονόματα της κοπέλας στο ταμείο και του προϊσταμένου. Γιατί αποδείχθηκε ότι έχουν πληγεί από τέλεια δημοσιουπαλληλίτιδα και η στάση τους ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Ίσως να ξυπνούσαν αν έβλεπαν το όνομά τους τυπωμένο. Γιατί λάθη παντού γίνονται (μερικά είναι βέβαια για Όσκαρ), από εκεί και πέρα είναι πώς τα αντιμετωπίζεις που κάνει τη διαφορά.

Επίσης να πω, πως ακόμα περιμένω το ΤΣΜΕΔΕ για να με διαγράψει από τα τευτέρια του καθότι πρέπει να περάσει το αίτημά μου επιτροπή. Νομίζω, το χαρτί διαγραφής του ΤΣΜΕΔΕ θα είναι το μόνο που θα κορνιζάρω.

Written by gaitanaki (eliza)

9 Μαρτίου, 2011 at 2:53 μμ

Mr Tumbles

2 Σχόλια

Ένα από τα πιο απροσδόκητα με την επιστροφή στην Αγγλία ήταν η νέα οπτική αυτής της χώρας μέσα από τις παιδικές σειρές. Και δεν θέλω να μιλήσω τόσο για το πλήθος κτλ όσο για το παιδικό κανάλι του BBC. Το CBeebies έχει χαράξει άλλη πορία όσον αφορά το παιδί. Εκτός από το κανάλι είναι και η ιστοσελίδα http://www.bbc.co.uk/cbeebies/ στην οποία υπάρχουν παιχνίδια, παραμύθια, τραγούδια και άλλα που απευθύνονται στην προσχολική ηλικία. Θέλω όμως να μιλήσω για τον κο Tumbles. Πριν διαβάσετε αυτά που έχω να πω θα προτιμούσα, αρχικά, να βλέπατε τα βιντεάκια.

Θέλω λίγο υπομονή για την ποιότητα του βίντεο. To ΒΒC είναι πολύ καλό στο να κατοχυρώνει τα δικαιώματά του και έτσι παρόλο που η σειρά υπάρχει τώρα 7-8 χρόνια υπάρχουν πολύ λίγα βιντεάκια στο διαδίκτιο. Το ίδιο το BBC έχει έχει όλα τα επεισόδια στην ιστοσελίδα του, αλλά υποψιάζομαι πως δεν παίζουν εκτός Βρετανίας. Δοκιμάστετο όμως κάνοντας κλικ εδώ γιατί μπορεί να κάνω λάθος.

Εδώ ο ηθοποιός που κάνει τον κο Tumbles σε συνέντευξη τον Νοέμβριο αφού κέρδισε βραβείο στα BAFTA Childrens Awards.

O Μr Tumbles μιλάει Αγγλικά αλλά παράλληλα μας μαθαίνει νοηματική. Η προοπτική ότι ξαφνικά η επόμενη γενιά, αλλά κι εμείς, μαθαίνουμε τα βασικά της νοηματικής είναι πανέμορφο! Αισθάνεσαι σαν να λύνονται τα μάγια στο πύργο της Βαβέλ και ξαφνικά να μπορούμε να επικοινωνούμε ! Στο πρόγραμμά του αν όχι όλα τα παιδάκια που έχει, σίγουρα τα περισσότερα, είναι αυτό που λέμε εδώ kids with special needs. Και είναι κάτι βαρύ για το στομάχι αυτό.

Επίσης, στο πρόγραμμά τους, το CBeebies έχει επιλέξει η κύρια παρουσιάστρια του καναλιού να είναι μια κοπέλα που έχει γεννηθεί με ένα χέρι. Και σας παραθέτω τη συνέντευξη που έχει δώσει στο παρελθόν, όταν κάποιοι γονείς παραπονέθηκαν στο κανάλι.

Παρακολουθώντας τηλεόραση με το γιό μου δίπλα μου, στην αρχή παραξενεύτηκα. Έχουμε συνηθίσει η παιδική τηλεόραση να έχει φανταχτερά χρώματα, να είναι πάντα αισιόδοξη, χαρούμενη και με απίστευτο ενθουσιασμό! Είναι ίσως ο κόσμος που θέλουμε να παρουσιάσουμε στα παιδιά μας. Όλα είναι «τέλεια»!

Βλέποντας Cbeebies, θα είμαι απόλυτα  ειλικρινής, αρχικά, ήθελα να αλλάξω κανάλι. Με έτρωγε το χέρι μου. Το ένστικτό μου ήθελε να προστατεύσει το παιδί από την αλήθεια. Ο κόσμος μας δεν είναι τόσο «τέλειος». Συγκρατήθηκα και απλά παρατηρούσα το γιό μου. Σκέφτομαι την απάντηση που θα δώσω όταν έρθει να με ρωτήσει «γιατί μαμά η κυρία δεν έχει δύο χέρια». Και κάπου μέσα μου ξέρω πως δεν θέλω να προστατεύσω μόνο τον γιό αλλά και εμένα. Γιατί θα ήθελα τον κόσμο να είναι μόνο χαρούμενα «τέλεια» παιδάκια που μόνο γελάνε. Μάλλον εγώ πρέπει να ωριμάσω, γιατί πολύ απλά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Και νευριάζω με μένα. Επαγγελματικά έχω ασχοληθεί πολύ με τα SEN (special education needs) σχολεία. Δεν μου είναι ξένο το θέμα. Έχω δεί πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία το θέμα, έχω παλέψει για να υλοποιηθούν τέτοια σχολεία, από το άγχος να εξασφαλίσουμε τη χρηματοδότηση μέχρι το design τους και τις προδιαγραφές τους. Έχω βρεθεί σε ομάδες γονέων με ειδικές ανάγκες όπου συζητούσαμε και το παραμικρό και γι αυτό ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να είμαι εγώ αυτή μια μέρα που στη θέα του Mr Tumbles θα θέλει να πάρει το τηλεκοντρόλ και να αλλάξει κανάλι. Εύχομαι η γενιά αυτή που έχει το προνόμιο να βλέπει και την άλλη πλευρά του νομίσματος να είναι πιο ευαισθητοποιημένη. Εύχομαι να είναι πιο άνθρωποι από εμάς. Θα είναι; Δεν ξέρω. Και μόνο η ιδέα, όμως, με κάνει και χαμογελώ. Και το τηλεκοντρόλ μένει στη θέση του.

Σας φιλώ

Written by gaitanaki (eliza)

4 Μαρτίου, 2011 at 2:22 μμ

Αναρτήθηκε στις παιδί, Μονόλογοι, ΝΕΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Γονιός και Εκπαίδευση

10 Σχόλια

Είναι το δίλλημα που βρίσκομαστε όλοι μας. Όχι, δεν είναι παιδί και εκπαίδευση, αλλά γονιός και εκπαίδευση. Και θα το εξηγήσω γιατί το βλέπω έτσι στο τέλος.

Πρώτα όμως θέλω να ενημερώσω πως μετά το τελευταίο ποστ «the childminder» έμαθα και κάποια πράγματα παραπάνω και οφείλω να σας ενημερώσω. Καταρχάς, δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα τα εναλλακτικά σχολεία αδυνατούν να ενταχτούν στο νομικό πλαίσιο. Ναι, η φοίτηση σε σχολεία είναι υποχρεωτική, το ήξερα. Και για το homeschooling μπορούσα να το φανταστώ ότι δεν θα το δεχόταν το σύστημα Παιδείας μας. Δεν ήξερα όμως πως  η ίδρυση εναλλακτικών σχολείων είναι αδύνατη! Να σας μεταφέρω την πληροφορία πως κυκλοφορεί μια επιστολή γονεέων και εκπαιδευτικών που ζητάει τις υπογραφές μας ώστε να τεθεί θέμα στο Υπ. Παιδείας και να δημιουργηθεί νομοθεσία που θα επιτρέπει και στην Ελλάδα την εναλακτική εκπαίδευση (Homeschooling, Waldorf, Montessori, Ελεύθερα σχολεία, κλπ). Την πληροφορία μου την άφησε στο facebook η Ειρήνη και το λίνκ είναι http://www.ipetitions.com/petition/alternative_education/.

Τις τελευταίες εβδομάδες και μέσα στα πλαίσια αναζήτησης νηπιαγωγείου για το Σεπτέβριο για το μικρό, αλλά και επειδή θα προτιμούσα το νηπιαγωγείο να έχει και δημοτικό, επισκέφτηκα και ένα σχολείο Steiner ή αλλιώς Waldorf (ναι είναι η δική μου μέθοδος τελικά. Πάω και βλέπω όσο δυνατόν περισσότερα. Και με τα μαιευτήρια στην Ελλάδα έτσι έκανα. Πολύ ποδαράτο όμως!). Τι ακριβώς είναι η μέθοδος αυτή το έχει γράψει και το www.4family.gr. Και απλά αντιγράφω για μια γρήγορη ενημέρωση, αλλά διαβάστε όλο το άρθρο και κάντε και τη δική σας έρευνα να είστε ενημερωμένοι.

Τι είναι η  «εκπαίδευση Waldorf»;

Η εκπαίδευση Waldorf είναι μια μοναδική και με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών, η οποία εφαρμόζεται στα σχολεία  Waldorf  σε ολόκληρο τον κόσμο.Όλα τα σχολεία αυτά, διαμορφώνουν συλλογικά, τη μεγαλύτερη ίσως και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη ομάδα μη κερδοσκοπικών και ανεξάρτητων σχολείων, παγκοσμίως.

Ποια είναι τα μοναδικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της εκπαίδευσης;

H πιο αντιπροσωπευτική φράση της φιλοσοφίας του εκπαιδευτικού συστήματος Waldorf και η οποία συνοψίζει τους στόχους της φοίτησης στο σχολείο είναι η εξής:« Να δημιουργήσουμε άτομα τα οποία είναι ικανά να δίνουν νόημα στις ζωές τους» Ο στόχος του συστήματος αυτού, είναι να εκπαιδεύσει το παιδί ως ολότητα, «κεφάλι, καρδιά και χέρια».  Η διδακτέα ύλη ισορροπεί ακαδημαϊκή ύλη, με καλλιτεχνικές και χειρονακτικές δραστηριότητες. Οι δάσκαλοι της μεθόδου, εστιάζουν στο να δημιουργήσουν στο κάθε  παιδί μια φυσική αγάπη για την μάθηση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν την ελεύθερη έκφραση μέσα από τις τέχνες και τις δραστηριότητες προκειμένου να προσεγγίσουν τα ακαδημαικά μαθήματα  και έτσι δημιουργούν μια εσωτερική παρόρμηση στα παιδιά για μάθηση αχρηστεύοντας κυριολεκτικά  το σύστημα των  ανταγωνιστικών τεστ και των βαθμολογιών.

Μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης Waldorf: Δεν υπάρχουν καθόλου μαθήματα γραφής και ανάγνωσης στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης, στα παιδιά του παιδικού σταθμού και του νηπιαγωγείου και ελάχιστα τέτοια μαθήματα στην πρώτη τάξη. Στη διάρκεια των πρώτων σχολικών χρόνων ( επίπεδο 1 – επίπεδο 8 ) οι μαθητές έχουν έναν δάσκαλο.  Το ιδανικό είναι ο κάθε δάσκαλος να μένει με την ίδια τάξη για τα 8 πρώτα χρόνια. Για να έχει το χρόνο να γνωρίσει σε βάθος την προσωπικότητα του κάθε παιδιού και να συνδεθεί μαζί του. Συγκεκριμένες δραστηριότητες, που στα συμβατικά σχολεία πολύ συχνά χαρακτηρίζονται ως δευτερεύουσες ( φρού- φρού ) είναι θεμελιώδεις για τα σχολεία Waldorf.  Μερικές από αυτές είναι:  η ζωγραφική, η μουσική, η κηπουρική και οι ξένες γλώσσες. Στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης όλα τα θέματα δίνονται στα παιδιά μέσα από διάφορες μορφές τέχνης, γιατί τα παιδιά ανταποκρίνονται καλύτερα σ αυτό το μέσο, απ ότι στη στεγνή παράδοση και τη μάθηση μέσω της επανάληψης. Στα πρώτα πέντε χρόνια δεν υπάρχουν βιβλία ύλης. Όλα τα παιδιά έχουν το «βασικό βιβλίο μαθήματος»  το οποίο είναι ένα βιβλίο δικών τους εργασιών που το γεμίζουν καθώς προχωρά η χρονιά.  Κατά κύριο λόγο δημιουργούν δικά τους βιβλία στα οποία στη διάρκεια της χρονιάς καταγράφουν τις εμπειρίες τους και τι έχουν μάθει. Σε κάποια σχολεία τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να χρησιμοποιούν συμπληρωματικά  βιβλία, ιδίως στα μαθηματικά και την γραμματική. Η διαδικασία της μάθησης σε ένα  σχολείο Waldorf  είναι μια μη ανταγωνιστική δραστηριότητα. Δεν υπάρχουν βαθμοί στα πρώτα χρόνια . Ο δάσκαλος γράφει μια λεπτομερή αξιολόγηση για κάθε παιδί στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς. Η χρήση ηλεκτρονικών μέσων, ιδιαίτερα τηλεόρασης από τα μικρά παιδιά, αποθαρρύνεται έντονα στα σχολεία Waldorf.

Ορίστε και ένα ρεπορτάζ του BBC το 2005 για τα σχολεία και την επιθυμία τους να ενταχθούν στη δημόσια χρηματοδότηση και άρα να είναι προσιτά σαν επιλογή από όλους (κλικ εδώ). Το ρεπορτάζ αναφέρει επιγραμματικά και τις διαφορές με τα mainstream σχολεία της χώρας (Βρετανία μη μπερδευόμαστε).

Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πολύ θετική. Γύρισα σπίτι ενθουσιασμένη και τα έλεγα, όπως πάντα, όλα μπερδεμένα και ανακατωμένα στον άντρα μου. Εκείνος με κοίταξε σκεφτικός και εν ολίγης burst my bubble που λέει και ο ίδιος με τις διάφορες ερωτήσεις του.

Εύχομαι να υλοποιηθεί το όνειρο πολλών γονιών, και στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία να μπορούν να έχουν το προνόμιο της επιλογής, όπως το έχω εγώ εδώ, στη Βρετανία. Εύχομαι επίσης, η υλοιποίηση του νέου πλαίσιου να μην αφήνει «παραθυράκια», αλλά να είναι καλά οργανωμένο νομικά ώστε να μην το εκμεταλλευτούν επιτίδιοι (γκούχου, γκούχου, αν μας ακούει η κα υπουργός ξέρει εκείνη όπως ξέρουμε και όλοι μας).

Τέλος, προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου και να κάνω όπως όλοι μας τις επιλογές μας, με πιάνω να συνειδητοποιώ πως τελικά η επιλογή σχολείου (ιδιωτικό και ποιο ιδιωτικό, δημόσιο και ποιό δημόσιο κτλ) καθρεφτίζει και τους ίδους τους γονείς. Πρέπει να μας δώ σαν εξωτερικός παράγοντας για να καταλάβω τί μας ταιριάζει καλύτερα. Εμένα και τον άντρα μου. Γιατί, σε ό,τι σχολείο και να τον πάμε πρέπει και να μπορούμε να το στηρίξουμε ιδιεολογικά σαν οικογένεια. Δεν μπορούμε πχ να είμαστε εμείς όλη την ώρα στο ιντερνετ και να λέμε του παιδιού όχι, ή να πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο πιο ακριβό σχολείο και να δουλεύουμε 2-3 δουλειές για να το στηρίξουμε, ενώ ουσιαστικά οι συμμαθητές του ανήκουν σε μια άλλη κοινωνική τάξη και το παιδί δεν προκειται ποτέ να ενταχθεί ουσιαστικά, ούτε θα είναι ποτέ ισότiμο μέλος.

Κοιτάζω πίσω..εμένα και το αγόρι μου…. καλέ, ποιό αυτό το Βρετανάκι που ήρθε να με βρεί στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού μες το κατακαλόκαιρο, (ωραίες μέρες..ούτε waiting areas και χαζομάρες! ) παραμάσχαλα με μια ηλεκτρική κιθάρα; Ή εμένα που σαν τη σάυρα αλλάζω δέρμα ανάλογα τη χώρα που είμαστε? Είμαστε σοβαροί; Εμείς είμαστε ακόμα παιδιά (σε ποιά ηλικία σταματάμε να το λέμε αυτό, κάποιος να με ενημερώσει!)! και μέσα στο πάντρεμα αυτών των γεύσεων, θρησκειών, πολιτισμών και εικόνων…. γίναμε και γονείς…? Μήπως να τον  αφήσω τον μικρό να τον μεγαλώσει η μάνα μου που άλλο που δεν θέλει; (μάνα αυτό ήταν χιούμορ, μη χαίρεσαι! έμαθες και το ίντερνετ και μας τσεκάρεις!)

Δύσκολα τα πράγματα, αγαπητοί μου. Ψυχανάλυση μας χρειάζεται φορ σουρ αλλά πού καιρός ($$)για τέτοια…. Πάλι καλά που κάνω την έρευνα νωρίς και έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε.

Όπως έλεγε και η Σκάρλετ Οχάρα στα δύσκολα «tommorow is another day».

Τaraaaaa my friends!

(φωτό από εδώ)

On Royal News

5 Σχόλια

Κάποια στιγμή μές τις γιορτές πήγαμε σε συγγενικό μας σπίτι να δούμε, επιτέλους μετά από 2 χρόνια, κάτι ξαδέρφια. Είμασταν ακόμα στον πυρετό της μετακόμισης και όλα γυρίσαν στο μυαλό μου. Αυτά που έπρεπε να γίνουν, αυτά που γίνανε και αυτά που έπρεπε να τακτοποιηθούν άμεσα. Έβλεπα και πολύ κόσμο εκείνες τις μέρες και κάπως είχαν γίνει όλα μπλαζέ στα μάτια μου. Μπαίνοντας στο σπίτι είχα στο ένα χέρι τα δώρα για τα μικρά, στο άλλο ο μικρός μας. Το μυαλό μου ήταν στον γιό μου αφού ήμουν η «ασφάλειά του» με τόσα καινούρια πρόσωπα γι αυτόν. Βλέπω την 2χρονη μικρή ανηψιά του άντρα μου να με καρφώνει με το βλέμα της από μακριά. «Is that her, mummy?…. reeeeeeally her?!» την άκουσα να λέει.  «Yes, love» της έλεγε η μαμά της. » She thinks you are Princes Eliza from the fairytale» μου εξήγησαν! «She’s been more eager to meet you than father Christmas!»

Λίγο καθυστερημένη η στέψη, αλλά να’μαστε! Ακούς, μάνα? Ακούω να λες! Στα όπα όπα μ’έχουν! στοπ.

Written by gaitanaki (eliza)

26 Ιανουαρίου, 2011 at 10:00 πμ

Αναρτήθηκε στις πανάσχετα, Μονόλογοι

Παραλληλισμοί

2 Σχόλια

Κουκου! Τα άκουσα να μου λένε πρωί πρωί. Σαν το γιό μου. Μου κρύβεται μέσα στο σπίτι και περιμένει να τον βρώ. Σαν τον γιό μου πεισματάρικα και ξεροκέφαλα.  Τα φρόντιζα καθε μερα και περίμενα, μεταξύ μας, διόλου υπομονετικά, να δώ το χρώμα τους και μετά τα άνθη τους. Εκείνα σαν να με αγνοούσαν. Μου είχαν σπάσει τα νεύρα! Τα κοίταζα κι εκείνα σαν να κρατούσαν την αναπνοή τους, με περιγελούσαν. Και εκεί που τα είχα παρατήσει, φανερά εκνευρισμένη, τσούπ, σκάσανε όλα μαζί να μου πουν ΚΟΥΚΟΥ! Κι έχουν ένα άρωμα τα άτιμα…πως να τους κρατήσω κακία.

Written by gaitanaki (eliza)

22 Ιανουαρίου, 2011 at 1:06 μμ

αχ εμείς οι γυναίκες…

13 Σχόλια

Ανοίγω κούτες, ξεχωρίζω σκουπίδια για ανακύκλωση (θες δε θες την κάνεις εδώ), βγάζω ρούχα από κούτες, βάζω ρούχα σε κούτες για το καλοκαίρι στη σοφίτα (τη χώρα του ποτέ δηλαδή), βάζω κούτες στην άκρη για τα charities, φτιάχνω κέικ, φτιάχνω πίττες (περνά φάση ο μικρός που θέλει το φαγητό του σε 

στέρεα μορφή, τί να κάνω!). Ανεβαίνω τις σκάλες, κατεβαίνω τις σκάλες.

Δεν δουλεύω. Όπα! Από πού μου ήρθε τώρα τούτο άραγε. Και άρα τι κάνω και δεν προλαβαίνω; 

 Μα είναι δυνατόν να θεωρούμε δουλειά μόνο ότι έχει να κάνει με το χρήμα! Με αφορμή αυτές τις ενδότερες σκέψεις γράφω τούτο εδώ το ποστ.

 Πήρε το αυτί μου μέρος ντοκυμαντερ στην TV για το 17αιώνα στην Αγγλία. Κάτι λέγανε για τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν και το τρόπο ζωής και 

τότε πετάει την ατάκα ο τύπος! «Στην κοινωνία του 17ου αιώνα οι άντρες φέρνανε το φαγητό στο σπίτι. Κυνηγούσανε, οργώνανε κτλ. Οι γυναίκες, λέει μένανε στο σπίτι για να κάνουν τις δουλειές του σπιτιου και να 

μεγαλώσουν τα παιδιά» κουνάω το κεφάλι μου με κινισμό, μου ήρθαν στο μυαλό το φεμινιστικό κίνημα της Αγγλίας. Αγριεμένες γυναίκες στους δρόμους και πάνω που πήγε να πάρει τέτοιους 

δρόμους η σκέψη μου, ξεστόμισε την ατάκα ο τύπος ¨όχι επειδή θεωρούσαν τις γυναίκες αδύναμες. Απλώς θεωρούσαν το ανδρικό φύλλο πιο αναλώσιμο από το γυναικείο. Η φύση του γυναικείου φύλλου είχε τη μοναδικότητα της δυνατότητας 

της κύησης. Και αυτός ήταν και ο πυρήνας της κοινωνίας. Η προστασία του γυναικείου φύλλου.»

Είπα να σας το μεταφέρω σαν μια άλλη οπτική. Τι προστασία προσφέρει η κοινωνία του δυτικού κόσμου στο γυναικείο 

φύλλο σήμερα; Τι κάνουμε λάθος; Πώς μπορούμε να το διορθώσουμε; Προβληματισμένη είμαι γι όλο αυτό το σύστημα που, με σπούδασε, δε μπορώ να πώ! Μου ξεδίψασε αυτή την ανάγκη, μου έδωσε δουλειά που αγάπησα! Αλλά ουσιαστικά δεν μπορεί να συμβαδίσει με την μητρότητα. Ένα από τα δύο πρέπει να γίνει με λιγότερη θέρμη και ενέργεια. 

Ποιό πόδι να πυροβολίσεις το δεξί ή το αριστερό; 

Κάτι δεν πάει καλά ….

yes…but how well can we do it?

Written by gaitanaki (eliza)

1 Δεκεμβρίου, 2010 at 3:00 μμ

για μια ολόκληρη ζωή

4 Σχόλια

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Written by gaitanaki (eliza)

31 Οκτωβρίου, 2010 at 10:34 μμ

Αναρτήθηκε στις Μονόλογοι

Αγγλία – Ελλάδα με οικογένεια (συμβουλές εν πλω πάντα)

70 Σχόλια

Όπως σας έχω ξαναπεί τούτο εδώ το σπιτικό είναι σε διαδικασία μετακόμισης για το Λονδίνο.  Ευτυχώς ή δυστυχώς διαρρέει όλο αυτό σε τούτο εδώ το μπλογκάκι. Ευτυχώς για μένα που γράφω και με βοηθά. Δυστυχώς για εσάς που ίσως ξεκινήσατε να με παρακολουθείτε λόγω crafts, art και άλλων ιδεών και που βαρεθήκατε να ακούτε τους μονόλογούς μου, και ψάχνετε τώρα να βρείτε τρόπο να κάνετε unsubscribe για να ηρεμήσετε!

Αποφάσισα, λοιπόν, να σταματήσω τα μισόλογα και να σας δώσω τη δική μου εκδοχή των γεγονότων. Με ρωτάει πολύς κόσμος για την Αγγλία. Κάποιοι είναι επειδή με νοιάζονται (πραγματικά ευχαριστώ!). Πολλοί απο εσάς όμως, το βλέπω στα μάτια σας που γιαλίζουν και τα γραπτά σας που φωνάζουν, ότι το σκέφτεστε να φύγετε.

Αυτές είναι, λοιπόν, οι δικές μου συμβουλές και εμπειρίες, όλες δωρεάν (ουάου!), από το Γαϊτανάκι.

———————————————————————

Πρόλογος (όπως τα βιβλία αλλά αυτόν διάβασέτον!).

Καταρχάς, η δική μας περίπτωση είναι διαφορετική από του μέσου Έλληνα. Ο άντρας μου είναι Βρετανός. Είμαστε μια bilingual οικογένεια. Μαγειρεύουμε μουσακά με chilies και lancashire hot pot με ρίγανη! Τα Χριστούγεννα τρώμε γαλοπούλα με γλυκοπατάτες και μαρμελάδα για κυρίως γεύμα και κουραμπιέδες για επιδόρπιο. Όταν μιλάμε για ντέρτι εννοούμε τη βρώμιά και όχι το νταλκά! Ο άντρας μου βάζει Mogwai (έχει Σκωτσέζικες ρίζες) κι εγώ θυμάμαι σαν παιδική ανάμνηση τους χωρούς στην πλατεία του χωριού της μάνας μου! Κοινώς, επειδή για μας ήταν η σωστή επιλογή δεν θα πει ότι είναι για όλους!

Το σημαντικό είναι να είμαστε μαζί και όχι πόσο θα συμβιβαστούμε, γιατί οι multinational οικογένειες ρίχνουν πολλούς συμβιβασμούς από την αρχή, λόγο του ότι έχουν επιλέξει να είναι μαζί! Αν είμαστε Αγγλία θα μου λείπει εμένα η Ελλάδα και αν είμαστε Ελλάδα θα λείπει στον άντρα μου η Αγγλία. Το πιο δύσκολο είναι ότι από κάποια φάση και μετά έχεις αγαπήσει και την άλλη χώρα οπότε ουσιαστικά το κενό είναι αναπόφευχτο όπου κι αν είσαι!

Η απόφαση του να φύγεις, το έχω φιλοσοφίσει, δεν είναι για όλους, αλλά ούτε και για όλες τις ηλικίες! Στα 18 έχεις διάθεση να ανακαλύψεις και να διαμορφωθείς, να προσαρμοστείς με τις νέες συνθήκες. Στα 30 εγώ (δε ξέρω για σένα) θέλω να με αφήσουν όλοι ήσυχη να χτίσω τη δική μου οικογένεια/ζωή/σπίτι. Αν λοιπόν βρίσκεσαι σε ηλικία ψυχική ή σωματική τέτοια που δεν είσαι προετοιμασμένος να συμβιβαστείς και να αλλάξεις, τότε μείνε Ελλάδα! Ο νέος τρόπος ζωής θα έχει και αρνητικά τέτοια που δε τα περίμενες και θα αισθανθείς εξαπατημένος!

Άποψή μου είναι ότι όπου κι αν είσαι μπορείς να ζήσεις πολύ όμορφα! Ολα είναι ρόδα και γυρίζουν! Και το οικονομικό και το πολιτικοκοινωνικό. Εκεί που μπορούμε να κάνουμε την διαφορά, θα τη κάνουμε μόνο αν θέλουμε. Το Λονδίνο πχ είναι πιο οργανωμένο σε θέματα εθελοντισμού. Μόνο αν θέλεις όμως! Και όπως μπορεί να συγχίζεσαι για τα κυβερνητικά θέματα εδώ, θα συγχίζεσαι κι εκεί, γιατί «μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες»! (Πονάει πολύ το Ιρακ το μέσο Βρετανό από όλες τις απόψεις,ανθρωπιστική, οικονομική κτλ) Εντάξυ, είναι πιο οργανωμένοι. Εμένα που έχω δεί την πιο προχωρημένη χώρα με ενοχλεί σε σημείο τρέλλας. Εσύ, αν είναι να μείνεις εδώ αποδέξουτο σαν την ελιά που έχεις στη μύτη!

Μιλούσα με μια φίλη Ινδή τώρα που ήμουνα Λονδίνο που έχει ένα αγοράκι 1 έτους και αντιμετωπίζει το δίλημμα Λονδίνο-Ινδία. Εκεί, μου λέει, θα έχει το μάγειρα, το κηπουρό και την οικογενειακή βοηθό, θα είναι σε ένα τεράστιο σπίτι και θα μπορεί να δουλεύει σαν αρχιτέκτονας και θα τη σέβονται για όλα τα χρόνια δουλειάς που έχει ρίξει στο Λονδίνο και Νέα Υόρκη. Μου είπε όμως, επίσης, πως τώρα πια δεν ξέρει αν θα άντεχε τη φτώχια και την ανοργάνωση γύρω της. Θέλω να πω, δεν θα μπορούσε να δει πέρα από αυτό.

Συμπέρασμά μου: Τα πήγαινέλα θέλουν γερό στομάχι! Γιατί αν έχεις ζήσει αλλού (και δεν εννοώ σαν φοιτητής) είναι σαν ξαφνικά να ανακαλύπτεις εκείνη την ελιά που λέγαμε ενώ μέχρι τώρα ούτε που την είχες φανταστεί!

————————————————–

Στο Κυρίως Θέμα:

H «θεία» Σοφία τα έχει γράψει όλα! Για τη δουλειά στην Αγγλία, και για τα οικονομικά στην Αγγλία. Μπορείτε να πάρετε αναλυτικότατες πληροφορίες για το πρακτικό κομμάτι της υπόθεσης.

Από μία άλλη σκοπιά θέλω να συμπληρώσω μερικά πράγματα για τη ζωή στην Αγγλία σαν οικογένεια, με παιδί/α. Βασίζομαι στο ότι έχετε διαβάσει το άρθρο της Σοφίας και συνεχίζω.

Πιστοποιητικό Γάμου

Δεν θέλει να το δεί κανείς. Δεν χρειάζεται να το καταθέσετε πουθενά. Φορολογικά επίσης δεν χρειάζεται (το εξηγεί και η «θεία» Σοφία αυτό). Εκτός από extreme καταστάσεις πχ. κληρονομικά ζητήματα. Γενικά λόγο Ευρωπαϊκής Ένωσης θεωρείται νόμιμος ο γάμος. Θα σας ενημερώσω και για τα πιστοποιητικά γεννήσεως του/των παιδιών γιατί υποπτεύομαι ότι θα χρειαστούν σε εγγραφές σχολείων/νοιπιαγωγείων αλλά δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί.

Περίθαλψη

Ενημερώστε το γιατρό σας στην Ελλάδα ότι θα έρθετε Βρετανία! Βασικά αυτό πρέπει να το κάνετε ακόμα και αν φέρετε το παιδί για διακοπές στη Βρετανία. Όλες οι φυλές του Ισραήλ είναι μαζεμένες εκεί είτε παράνομα είτε νόμιμα και γι αυτό έχουν άλλες εξάρσεις εκεί απο ότι εδώ και μπορεί να χρειαστεί να κάνετε κι άλλα εμβόλια στα παιδιά!

Αν έρθετε για μόνιμα τότε από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να κάνετε είναι να μάθετε ποιός είναι ο δικός σας GP (General Practitioner) το οποίο βρίσκουμε από τη σελίδα του Υπουργείου Υγείας ακριβώς εδώ. Θα πρέπει να τους τηλεφωνήσετε και να εξηγήσετε ότι θέλετε να γραφτείτε για να κλείσετε ραντεβού και να σας ανοίξουν καρτέλα για το κάθε μέλος της οικογένειας ξεχωριστα. Στο ραντεβού θα δείξετε και το βιβλιάριο του παιδιού το Ελληνικό όπου και θα συνενοηθείτε για τη συνέχεια των εμβολίων των παιδιών. Αυτό δεν χρειάζεται μετάφραση αφού όλα τα εμβόλια αναγράφονται και στα λατινικά.

Πού να μείνω; (location, location location)

Πώς λέμε «When in Rome do as the Romans do», αυτό αλλά σε Αγγλική έκδοση! Ο μέσος Λονδρέζος όταν κάνει παιδιά παρατάει τα διαμερίσματα στο κέντρικό Λονδίνο και αναζητά σπίτι. Θέλει τον κήπο του και την αυλή του. Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα διαμερίσματα έχουν βεράντες (συνήθως είναι τα καινούρια) λόγω κλίματος οπότε και αναζητάς τον εξωτερικό χώρο να αμολίσεις τα μικρά σου!

Οι περισσότεροι αποφασίζουν να ζήσουν εκτός Λονδίνου. Όσο πιο έξω τόσο πιο οικονομικά (δεν τολμώ να χρησιμοποιήσω τον όρο φτηνα!).

Υπάρχει όμως και ένα πολύ καλό, σχετικά με τον όγκο, δίκτιο τραίνων με το οποίο πάρα πολύς κόσμος ταξιδεύει καθημερινά. Οι εταιρίες τραίνων είναι άπειρες, οι οποίες συνέχεια εξαγοράζονται σε μια προσπάθεια αναβάθμισης τους. Κάποιες καλές, κάποιες για κλάματα. Θέλει ψάξιμο.

Καταφεύγεις λοιπόν στο λεγόμενο commute. Αναλυτικότατο site με το πόση ώρα θα χρειαστείς να φτάσεις στο κέντρο, μέσος όρος τιμής σπιτιού, για τα σχολεία, την επίσημη ιστοσελίδα της περιοχής, αλλά και για την εγκληματικότητα της περιοχής (μη τρομάζετε, η ειλικρίνια είναι καλύτερη από την άγνοια) είναι αυτό εδώ.

Σπίτι

Ένα τυπικό οικογενειακό σπίτι μπορεί να είναι δίπατο, αλλά δεν είναι απαραίτητα μεγαλύτερο από ένα διαμέρισμα. Τα πιο καινούρια σπίτια έχουν πάνω κάτω την ίδια κάτοψη: πάνω κρεβατοκάμαρες με μπάνιο και κάτω κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι συνήθως όλα στριμωγμένα (να μη βγάλει κανένα φράγκο και ο Άγγλος εργολάβος, τι μόνο ο Έλληνας?). Τσεκάρετε για αποθηκευτικούς χώρους  όπως σοφίτα, υπογειο, shed (παράγκα στο κήπο), garage. Όπως και ρωτήστε αν το πάρκινγκ είναι στη τιμή ή όχι. Πολλοί τα νοικιάζουν ξεχωριστά ή επιπλέον. Επίσης ρωτήστε και πόσο είναι ετησίως το Council Tax γιατί διαφέρει ανά δήμο.

Σχολεία

Εδώ είναι μια μεγάλη ιστορία!!!Κοιτώντας τα σπίτια κοιτάμε και το Postcode (ταχυδρομικός κώδικας). Ναι, το μέσο δημόσιο σχολείο της Αγγλίας είναι πολύ καλύτερο από το μέσο Ελληνικό αφού πεφτει χρήμα ανα διάφορες φάσεις (κυρίως επί Blur/Brown) για την αναβάθμισή της παιδείας. Δεν πέφτει όμως απαραίτητα σε ΟΛΑ τα σχολεία αφού αυτά είναι πάρα πολλά! Το υπουργείο παιδείας αξιολογεί κάθε 2-3 χρόνια τα σχολεία της Βρετανίας. Στην ιστοσελίδα του OFSTED μπορείς να βάλεις τον ταχυδρομικό σου κώδικα οπότε και εμφανίζεται η λίστα με τα σχολεία της περιοχής. Για το κάθε σχολείο σου δίνει γενική περιγραφή και στο τέλος είναι συναπτόμενο και το pdf όπου μπορείς να διαβάσεις την αναφορά που έκανε η ελεγκτική επιτροπή για το σιγκεκριμένο σχολείο στο Υπ.Παιδείας. (παράδειγμα σχολείου εδώ). Η επιλογή είναι γενικά πολύ δύσκολη και συνήθως για τα καλα σχολεία πρέπει να έχεις κάνει αίτηση αρκετά νωρίς. Περισσότερες λεπτομέρειες όμως θα σας πω και όταν τα ζήσω προσωπικα.

Για τις προσχολικές ηλικίες, αν σας ενδιαφέρει, είναι ακόμα πιο πολύπλοκο το θέμα και σίγουρα θα χρειαστεί ξεχωριστό και πιο βιωματικό ποστ. Αυτή τη στιγμή κι εγώ είμαι στο ψάξιμο αφού με αφορά άμεσα.

Μια γενική ιδέα είναι ότι οι επιλογές είναι:

α) νταντάδες. Οι Βρετανίδες νταντάδες έχουν άριστη φήμη. Είναι όλες φακελωμένες με έναν δικό τους αριθμό όπου και μπορείς να τον βάλεις στο OFSTED και να αναζητήσεις τις συστατικές επιστολές από προηγούμενους εργοδότες.

β)childminders. Είναι μη εκπαιδευμένες και γι αυτό και πιο οικονομικές.

γ) ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί και

δ) από 3 ετών και πάνω και για 15 ώρες μονο την εβδομάδα υπάρχουν τα προπαρασκευαστικά τμήματα στα δημόσια νοιπιαγωγεία.

Αυτά για τώρα από εμένα!

Καλή δύναμη εύχομαι σε όσους το τολμήσουν!

Για περισσότερα και λεπτομέρειες προσαρμογής μείνετε συντονισμένοι!

(φωτογραφίες από εδώεδώ και εδώ)

………………………………………………………………………………………

Update 26 March 2011

Για όσους συνεχίζετε να σκέφτεστε την μετακόμιση στη Βρετανία, ρίξτε μια ματιά σ’ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο από μια Ελληνίδα παντρεμένη με Βρετανό (καλή ώρα όπως εμείς). Ο τίτλος είναι : ‘ο Τζόνι και εγώ’ Ντία Μεξη Τζοουνς από τις εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική και το σαιτ http://www.johnny-and-me.blogspot.com . Κυκλοφορεί και στις δύο γλώσσες και εννοείται και στην Ελλάδα. Καλή ανάγνωση και καλή σύναμη σε όλους όσους βρίσκονται σε σταυροδρόμη ζωής!

………………………………………………………………………………………

Update 05 November 2011

Άργησα λίγο αλλά τελικά κατάφερα και βρήκα χρόνο να γράφω περισσότερες λεπτομέρειες για την μετακόμιση από την Ελλάδα στην Αγγλία με οικογένεια στο προσωπικό μου blog www.offtoanationoftwo.wordpress.com

Ελλάδα – Αγγλία με οικογένεια μέρος 2

Ελλάδα – Αγγλία με οικογένεια μέρος 3

Ελλάδα 0 Αγγλία με οικογένεια μέρος 4

Επίσης στο blog: digital-era.org:

Σε άλλα blog:

Written by gaitanaki (eliza)

6 Οκτωβρίου, 2010 at 12:00 μμ