γαϊτανακι

Archive for the ‘παιδί’ Category

All aboard!

12 Σχόλια

“Αν θες μαζί μου έλα και εσύ, δυό πειρατές σε ένα νησί….”

Μία νέα λοιπόν αφιέρωση στις Ελληνίδες μαμάδες που κάποια στιγμή της ζωής τους πήραν τη ΜΕΓΑΛΗ απόφαση, ακολουθώντας την καρδιά τους, την καριέρα τους, το όνειρό τους, να φύγουν από τη μικρή μας Ελλαδίτσα και να ταξιδέψουν. Να απλώσουν τα κλαδιά τους αλλού, σε άλλη χώρα, άλλη πόλη, με νέους φίλους, νέες εικόνες, νέα ήθη και νέα ζωή.  Και μαζί τους βέβαια ”κουβαλάνε” στην αγκαλιά τους και ένα μικρό θησαυρό, ένα μικρό φιλαράκι, ένα μικρό ταξιδευτή….. (έτσι ξεκινάει η Πέπη στο blog της μια νέα κατηγορία. Την Μothers On Board! και μάλλον γι αυτό την αγάπησα τόσο γρήγορα!)

Μ’αρέσει να βλέπω ανθρώπους να υλοποιούν ωραίες ιδέες! Είχα δεί το μαγαζάκι του Alice on Board και είχα χαζέψει και μάλιστα έχω σταμπάρει και κάτι πανέμορφο, αλλά αυτό είναι άλλο ποστ. Δεν είχα προσέξει όμως ότι έχει και blog. Και μάλιστα την κατηγορία mothers on board. H Πέπη, ιδιοκτήτρια του Alice on Board επικοινώνησε μαζί μου και μου ζήτησε να συμμετέχω στις συνεντεύξεις που παίρνει από Ελληνίδες μανούλες που βρίσκονται εκτός των συνόρων.Με μεγάλη χαρά δέχτηκα!

Οι ερωτήσεις πολύ ενδιαφέρουσες και η προσπάθεια, πέρα του ότι μπορεί να φαίνεται glamourous στους αναγνώστες από Ελλάδα, είναι απαραίτητη! Έχουμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε! Οι Ελληνίδες μάνες του εξωτερικού είμαστε διασκορπισμένες εδώ κι εκεί. Δεν είμαστε οργανωμένες αφού όπως όλες οι μάνες, δεν έχουμε χρόνο, αλλά, δεν έχουμε ούτε εξειδικευμένο υλικό για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την Ελληνική γλώσσα (αν έχετε βρει κάτι που δεν έχω δει please ενημερώστε με, εννοείται ότι με ενδιαφέρει). Αυτό που μας ενώνει είναι το δικό μας μεγάλωμα εντός των συνόρων. Πάντα έτσι δεν ξεκινάμε σαν γονείς; Προσπαθούμε να θυμηθούμε τι κάναμε εμείς παιδιά. Στην πορεία μπερδεύονται οι δικές μας εμπειρίες με τα νέα ερεθίσματα και τη νέα χώρα. Αυτός ηταν και ο λόγος που ξεκίνησα κάποια στιγμή το άλλο blog Nation Of Two αλλά και γι αυτό έγραψε και το βιβλίο της η Πηνελόπη το Johnny and I (μπείτε και στο μπλογκ της www.pinelopi.wordpress.com). H προσπάθεια είναι να καταγράψουμε κάποια πράγματα από τη δική μας καθημερινότητα και ίσως κάποιοι μεταγενέστερα να βοηθηθούν, να γελάσουν γιατί αναγνωρίζουν καταστάσεις.

Ευχαριστούμε Πέπη για την ιδέα και την πανέμορφη εκτέλεση και ειλικρινά ανυπομονώ να διαβάσω και τις υπόλοιπες συνεντεύξεις και να γνωρίσω και τις άλλες μανούλες εκεί έξω, από όπου κι αν μας στέλνουν τις συνεντεύξεις τους.

Ολόκληρη η συνέντευξη με φωτογραφίες απο την οικογένεια γαϊτανάκι, κάντε κλικ εδώ. Διαβάστε όμως και τις άλλες συνεντεύξεις! Αξίζουν!

Advertisements

Written by gaitanaki (eliza)

Απρίλιος 6, 2011 at 2:19 μμ

Παπουτσάκι Εισαγόμενο από την Κροατία!

6 Σχόλια

Όταν ξεπουντιάσετε και βγάλετε τις γαλότσες και ζεσταθεί το κοκαλάκι σας και έρθει επιτέλους η Άνοιξη και σε σας, ρίξτε μια ματιά σε τούτο εδώ το μαγαζάκι στο λατρευτό Etsy! Είναι μια κοπέλα από την Κροατία, η LaLaShoes, που φτιάχνει πανέμορφα παπουτσάκια για μωρά, παιδιά και όχι μόνο! Ό,τι πρέπει για την Άνοιξη.

Αλήθεια, το Etsy το γνωρίζετε? Είναι ο διαδικτιακός τρόπος που μπορείς να πουλάς ή να αγοράζεις χειροτεχνήματα και μόνο χειροτεχνήματα. Είναι γεμάτος κόσμο που δημιουργεί και αλληλοστηρίζεται. Αν θέλεις απλά να δημιουργείς και να μην ασχολείσαι πολύ με την ιστοσελίδα σου, προμόσιον κτλ ρίξε μια ματιά. Αν πάλι θέλεις να αγοράσεις κάτι το ιδιαίτερο και διαφορετικό μπες και χάζεψε.

ΥΓ. Σταματήστε να ψάχνετε την Άνοιξη, την έχουμε απαγάγει εμείς. Δε ζητάμε λύτρα. Θα τη προσέχουμε και κάποια στιγμή θα σας τη στείλουμε, μη βιάζεστε!

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 13, 2011 at 8:04 πμ

Mr Tumbles

2 Σχόλια

Ένα από τα πιο απροσδόκητα με την επιστροφή στην Αγγλία ήταν η νέα οπτική αυτής της χώρας μέσα από τις παιδικές σειρές. Και δεν θέλω να μιλήσω τόσο για το πλήθος κτλ όσο για το παιδικό κανάλι του BBC. Το CBeebies έχει χαράξει άλλη πορία όσον αφορά το παιδί. Εκτός από το κανάλι είναι και η ιστοσελίδα http://www.bbc.co.uk/cbeebies/ στην οποία υπάρχουν παιχνίδια, παραμύθια, τραγούδια και άλλα που απευθύνονται στην προσχολική ηλικία. Θέλω όμως να μιλήσω για τον κο Tumbles. Πριν διαβάσετε αυτά που έχω να πω θα προτιμούσα, αρχικά, να βλέπατε τα βιντεάκια.

Θέλω λίγο υπομονή για την ποιότητα του βίντεο. To ΒΒC είναι πολύ καλό στο να κατοχυρώνει τα δικαιώματά του και έτσι παρόλο που η σειρά υπάρχει τώρα 7-8 χρόνια υπάρχουν πολύ λίγα βιντεάκια στο διαδίκτιο. Το ίδιο το BBC έχει έχει όλα τα επεισόδια στην ιστοσελίδα του, αλλά υποψιάζομαι πως δεν παίζουν εκτός Βρετανίας. Δοκιμάστετο όμως κάνοντας κλικ εδώ γιατί μπορεί να κάνω λάθος.

Εδώ ο ηθοποιός που κάνει τον κο Tumbles σε συνέντευξη τον Νοέμβριο αφού κέρδισε βραβείο στα BAFTA Childrens Awards.

O Μr Tumbles μιλάει Αγγλικά αλλά παράλληλα μας μαθαίνει νοηματική. Η προοπτική ότι ξαφνικά η επόμενη γενιά, αλλά κι εμείς, μαθαίνουμε τα βασικά της νοηματικής είναι πανέμορφο! Αισθάνεσαι σαν να λύνονται τα μάγια στο πύργο της Βαβέλ και ξαφνικά να μπορούμε να επικοινωνούμε ! Στο πρόγραμμά του αν όχι όλα τα παιδάκια που έχει, σίγουρα τα περισσότερα, είναι αυτό που λέμε εδώ kids with special needs. Και είναι κάτι βαρύ για το στομάχι αυτό.

Επίσης, στο πρόγραμμά τους, το CBeebies έχει επιλέξει η κύρια παρουσιάστρια του καναλιού να είναι μια κοπέλα που έχει γεννηθεί με ένα χέρι. Και σας παραθέτω τη συνέντευξη που έχει δώσει στο παρελθόν, όταν κάποιοι γονείς παραπονέθηκαν στο κανάλι.

Παρακολουθώντας τηλεόραση με το γιό μου δίπλα μου, στην αρχή παραξενεύτηκα. Έχουμε συνηθίσει η παιδική τηλεόραση να έχει φανταχτερά χρώματα, να είναι πάντα αισιόδοξη, χαρούμενη και με απίστευτο ενθουσιασμό! Είναι ίσως ο κόσμος που θέλουμε να παρουσιάσουμε στα παιδιά μας. Όλα είναι «τέλεια»!

Βλέποντας Cbeebies, θα είμαι απόλυτα  ειλικρινής, αρχικά, ήθελα να αλλάξω κανάλι. Με έτρωγε το χέρι μου. Το ένστικτό μου ήθελε να προστατεύσει το παιδί από την αλήθεια. Ο κόσμος μας δεν είναι τόσο «τέλειος». Συγκρατήθηκα και απλά παρατηρούσα το γιό μου. Σκέφτομαι την απάντηση που θα δώσω όταν έρθει να με ρωτήσει «γιατί μαμά η κυρία δεν έχει δύο χέρια». Και κάπου μέσα μου ξέρω πως δεν θέλω να προστατεύσω μόνο τον γιό αλλά και εμένα. Γιατί θα ήθελα τον κόσμο να είναι μόνο χαρούμενα «τέλεια» παιδάκια που μόνο γελάνε. Μάλλον εγώ πρέπει να ωριμάσω, γιατί πολύ απλά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Και νευριάζω με μένα. Επαγγελματικά έχω ασχοληθεί πολύ με τα SEN (special education needs) σχολεία. Δεν μου είναι ξένο το θέμα. Έχω δεί πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία το θέμα, έχω παλέψει για να υλοποιηθούν τέτοια σχολεία, από το άγχος να εξασφαλίσουμε τη χρηματοδότηση μέχρι το design τους και τις προδιαγραφές τους. Έχω βρεθεί σε ομάδες γονέων με ειδικές ανάγκες όπου συζητούσαμε και το παραμικρό και γι αυτό ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να είμαι εγώ αυτή μια μέρα που στη θέα του Mr Tumbles θα θέλει να πάρει το τηλεκοντρόλ και να αλλάξει κανάλι. Εύχομαι η γενιά αυτή που έχει το προνόμιο να βλέπει και την άλλη πλευρά του νομίσματος να είναι πιο ευαισθητοποιημένη. Εύχομαι να είναι πιο άνθρωποι από εμάς. Θα είναι; Δεν ξέρω. Και μόνο η ιδέα, όμως, με κάνει και χαμογελώ. Και το τηλεκοντρόλ μένει στη θέση του.

Σας φιλώ

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 4, 2011 at 2:22 μμ

Αναρτήθηκε στις παιδί, Μονόλογοι, ΝΕΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Belle and Boo

5 Σχόλια

Η Mandy Sutcliffe είναι μια από τις αγαπημένες μου νέες δημιουργούς. Την παρακολουθώ εδώ και καιρό. Με ξεκουραζει να βλέπω τη δουλειά της. Εδώ και μερικά χρόνια έχει δημιουργήσει τους δικούς της φανταστικούς χαρακτήρες  και έχει βάλει τις ιστορίες τους σε βιβλία.

Η Belle είναι το κοριτσάκι με το καρεδάκι και ο Boo είναι το λαγουδάκι της.

Τελευταία κυκλοφορούν και αναμεσά μας, σε μαξιλάρια, και διακοσμητικά. Το στυλ της, όπως το περιγράφει η ίδια είναι A contemporary twist on vintage charm.. και μου ταιριάζει πολύ!

Τελευταία έχει βγάλει και στικερ για διακοσμητικά δωματίου. Θα τα βρείτε όλα εδώ.

Αυτό το ποστ είναι για εσένα, την νησιώτισσα, που είσαι εγκυούλα και θέλεις να φτιάξεις το δωμάτιο του μωρού σου, ξέρεις εσύ ποιά είσαι-σε σκέφτομαι και περιμένω νέα σου! Και μια συμβουλή, κάνε το δωμάτιο όπως αρέσει σε σένα γιατί εμένα από τώρα τα γούστα του γιού μου με κάνουν και ξεροκαταπίνω!!

φιλιά

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 2, 2011 at 11:14 μμ

Γονιός και Εκπαίδευση

10 Σχόλια

Είναι το δίλλημα που βρίσκομαστε όλοι μας. Όχι, δεν είναι παιδί και εκπαίδευση, αλλά γονιός και εκπαίδευση. Και θα το εξηγήσω γιατί το βλέπω έτσι στο τέλος.

Πρώτα όμως θέλω να ενημερώσω πως μετά το τελευταίο ποστ «the childminder» έμαθα και κάποια πράγματα παραπάνω και οφείλω να σας ενημερώσω. Καταρχάς, δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα τα εναλλακτικά σχολεία αδυνατούν να ενταχτούν στο νομικό πλαίσιο. Ναι, η φοίτηση σε σχολεία είναι υποχρεωτική, το ήξερα. Και για το homeschooling μπορούσα να το φανταστώ ότι δεν θα το δεχόταν το σύστημα Παιδείας μας. Δεν ήξερα όμως πως  η ίδρυση εναλλακτικών σχολείων είναι αδύνατη! Να σας μεταφέρω την πληροφορία πως κυκλοφορεί μια επιστολή γονεέων και εκπαιδευτικών που ζητάει τις υπογραφές μας ώστε να τεθεί θέμα στο Υπ. Παιδείας και να δημιουργηθεί νομοθεσία που θα επιτρέπει και στην Ελλάδα την εναλακτική εκπαίδευση (Homeschooling, Waldorf, Montessori, Ελεύθερα σχολεία, κλπ). Την πληροφορία μου την άφησε στο facebook η Ειρήνη και το λίνκ είναι http://www.ipetitions.com/petition/alternative_education/.

Τις τελευταίες εβδομάδες και μέσα στα πλαίσια αναζήτησης νηπιαγωγείου για το Σεπτέβριο για το μικρό, αλλά και επειδή θα προτιμούσα το νηπιαγωγείο να έχει και δημοτικό, επισκέφτηκα και ένα σχολείο Steiner ή αλλιώς Waldorf (ναι είναι η δική μου μέθοδος τελικά. Πάω και βλέπω όσο δυνατόν περισσότερα. Και με τα μαιευτήρια στην Ελλάδα έτσι έκανα. Πολύ ποδαράτο όμως!). Τι ακριβώς είναι η μέθοδος αυτή το έχει γράψει και το www.4family.gr. Και απλά αντιγράφω για μια γρήγορη ενημέρωση, αλλά διαβάστε όλο το άρθρο και κάντε και τη δική σας έρευνα να είστε ενημερωμένοι.

Τι είναι η  «εκπαίδευση Waldorf»;

Η εκπαίδευση Waldorf είναι μια μοναδική και με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών, η οποία εφαρμόζεται στα σχολεία  Waldorf  σε ολόκληρο τον κόσμο.Όλα τα σχολεία αυτά, διαμορφώνουν συλλογικά, τη μεγαλύτερη ίσως και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη ομάδα μη κερδοσκοπικών και ανεξάρτητων σχολείων, παγκοσμίως.

Ποια είναι τα μοναδικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της εκπαίδευσης;

H πιο αντιπροσωπευτική φράση της φιλοσοφίας του εκπαιδευτικού συστήματος Waldorf και η οποία συνοψίζει τους στόχους της φοίτησης στο σχολείο είναι η εξής:« Να δημιουργήσουμε άτομα τα οποία είναι ικανά να δίνουν νόημα στις ζωές τους» Ο στόχος του συστήματος αυτού, είναι να εκπαιδεύσει το παιδί ως ολότητα, «κεφάλι, καρδιά και χέρια».  Η διδακτέα ύλη ισορροπεί ακαδημαϊκή ύλη, με καλλιτεχνικές και χειρονακτικές δραστηριότητες. Οι δάσκαλοι της μεθόδου, εστιάζουν στο να δημιουργήσουν στο κάθε  παιδί μια φυσική αγάπη για την μάθηση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν την ελεύθερη έκφραση μέσα από τις τέχνες και τις δραστηριότητες προκειμένου να προσεγγίσουν τα ακαδημαικά μαθήματα  και έτσι δημιουργούν μια εσωτερική παρόρμηση στα παιδιά για μάθηση αχρηστεύοντας κυριολεκτικά  το σύστημα των  ανταγωνιστικών τεστ και των βαθμολογιών.

Μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης Waldorf: Δεν υπάρχουν καθόλου μαθήματα γραφής και ανάγνωσης στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης, στα παιδιά του παιδικού σταθμού και του νηπιαγωγείου και ελάχιστα τέτοια μαθήματα στην πρώτη τάξη. Στη διάρκεια των πρώτων σχολικών χρόνων ( επίπεδο 1 – επίπεδο 8 ) οι μαθητές έχουν έναν δάσκαλο.  Το ιδανικό είναι ο κάθε δάσκαλος να μένει με την ίδια τάξη για τα 8 πρώτα χρόνια. Για να έχει το χρόνο να γνωρίσει σε βάθος την προσωπικότητα του κάθε παιδιού και να συνδεθεί μαζί του. Συγκεκριμένες δραστηριότητες, που στα συμβατικά σχολεία πολύ συχνά χαρακτηρίζονται ως δευτερεύουσες ( φρού- φρού ) είναι θεμελιώδεις για τα σχολεία Waldorf.  Μερικές από αυτές είναι:  η ζωγραφική, η μουσική, η κηπουρική και οι ξένες γλώσσες. Στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης όλα τα θέματα δίνονται στα παιδιά μέσα από διάφορες μορφές τέχνης, γιατί τα παιδιά ανταποκρίνονται καλύτερα σ αυτό το μέσο, απ ότι στη στεγνή παράδοση και τη μάθηση μέσω της επανάληψης. Στα πρώτα πέντε χρόνια δεν υπάρχουν βιβλία ύλης. Όλα τα παιδιά έχουν το «βασικό βιβλίο μαθήματος»  το οποίο είναι ένα βιβλίο δικών τους εργασιών που το γεμίζουν καθώς προχωρά η χρονιά.  Κατά κύριο λόγο δημιουργούν δικά τους βιβλία στα οποία στη διάρκεια της χρονιάς καταγράφουν τις εμπειρίες τους και τι έχουν μάθει. Σε κάποια σχολεία τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να χρησιμοποιούν συμπληρωματικά  βιβλία, ιδίως στα μαθηματικά και την γραμματική. Η διαδικασία της μάθησης σε ένα  σχολείο Waldorf  είναι μια μη ανταγωνιστική δραστηριότητα. Δεν υπάρχουν βαθμοί στα πρώτα χρόνια . Ο δάσκαλος γράφει μια λεπτομερή αξιολόγηση για κάθε παιδί στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς. Η χρήση ηλεκτρονικών μέσων, ιδιαίτερα τηλεόρασης από τα μικρά παιδιά, αποθαρρύνεται έντονα στα σχολεία Waldorf.

Ορίστε και ένα ρεπορτάζ του BBC το 2005 για τα σχολεία και την επιθυμία τους να ενταχθούν στη δημόσια χρηματοδότηση και άρα να είναι προσιτά σαν επιλογή από όλους (κλικ εδώ). Το ρεπορτάζ αναφέρει επιγραμματικά και τις διαφορές με τα mainstream σχολεία της χώρας (Βρετανία μη μπερδευόμαστε).

Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πολύ θετική. Γύρισα σπίτι ενθουσιασμένη και τα έλεγα, όπως πάντα, όλα μπερδεμένα και ανακατωμένα στον άντρα μου. Εκείνος με κοίταξε σκεφτικός και εν ολίγης burst my bubble που λέει και ο ίδιος με τις διάφορες ερωτήσεις του.

Εύχομαι να υλοποιηθεί το όνειρο πολλών γονιών, και στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία να μπορούν να έχουν το προνόμιο της επιλογής, όπως το έχω εγώ εδώ, στη Βρετανία. Εύχομαι επίσης, η υλοιποίηση του νέου πλαίσιου να μην αφήνει «παραθυράκια», αλλά να είναι καλά οργανωμένο νομικά ώστε να μην το εκμεταλλευτούν επιτίδιοι (γκούχου, γκούχου, αν μας ακούει η κα υπουργός ξέρει εκείνη όπως ξέρουμε και όλοι μας).

Τέλος, προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου και να κάνω όπως όλοι μας τις επιλογές μας, με πιάνω να συνειδητοποιώ πως τελικά η επιλογή σχολείου (ιδιωτικό και ποιο ιδιωτικό, δημόσιο και ποιό δημόσιο κτλ) καθρεφτίζει και τους ίδους τους γονείς. Πρέπει να μας δώ σαν εξωτερικός παράγοντας για να καταλάβω τί μας ταιριάζει καλύτερα. Εμένα και τον άντρα μου. Γιατί, σε ό,τι σχολείο και να τον πάμε πρέπει και να μπορούμε να το στηρίξουμε ιδιεολογικά σαν οικογένεια. Δεν μπορούμε πχ να είμαστε εμείς όλη την ώρα στο ιντερνετ και να λέμε του παιδιού όχι, ή να πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο πιο ακριβό σχολείο και να δουλεύουμε 2-3 δουλειές για να το στηρίξουμε, ενώ ουσιαστικά οι συμμαθητές του ανήκουν σε μια άλλη κοινωνική τάξη και το παιδί δεν προκειται ποτέ να ενταχθεί ουσιαστικά, ούτε θα είναι ποτέ ισότiμο μέλος.

Κοιτάζω πίσω..εμένα και το αγόρι μου…. καλέ, ποιό αυτό το Βρετανάκι που ήρθε να με βρεί στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού μες το κατακαλόκαιρο, (ωραίες μέρες..ούτε waiting areas και χαζομάρες! ) παραμάσχαλα με μια ηλεκτρική κιθάρα; Ή εμένα που σαν τη σάυρα αλλάζω δέρμα ανάλογα τη χώρα που είμαστε? Είμαστε σοβαροί; Εμείς είμαστε ακόμα παιδιά (σε ποιά ηλικία σταματάμε να το λέμε αυτό, κάποιος να με ενημερώσει!)! και μέσα στο πάντρεμα αυτών των γεύσεων, θρησκειών, πολιτισμών και εικόνων…. γίναμε και γονείς…? Μήπως να τον  αφήσω τον μικρό να τον μεγαλώσει η μάνα μου που άλλο που δεν θέλει; (μάνα αυτό ήταν χιούμορ, μη χαίρεσαι! έμαθες και το ίντερνετ και μας τσεκάρεις!)

Δύσκολα τα πράγματα, αγαπητοί μου. Ψυχανάλυση μας χρειάζεται φορ σουρ αλλά πού καιρός ($$)για τέτοια…. Πάλι καλά που κάνω την έρευνα νωρίς και έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε.

Όπως έλεγε και η Σκάρλετ Οχάρα στα δύσκολα «tommorow is another day».

Τaraaaaa my friends!

(φωτό από εδώ)

# 02 the childminder

16 Σχόλια


Αυτή την εποχή κάνοντας την έρευνά μου για τους παιδικούς σταθμούς και τις επιλογές που έχουμε για τον μικρό σε ετούτη την ηλικία αλλά και για τουχρόνου έμαθα πολλά και διάφορα και έχω βρεθεί προβληματισμένη, όπως κάθε γονιός, για τις επιλογές που θέλουμε να κάνουμε για τα παιδιά μας.

Θέλω να μιλήσω για την υπηρεσία της Childminder. Όπως πολλές από αυτές τις δουλειές για τις οποίες σας γράφω, η childminder δεν είναι κάτι καινούριο για την Ελλάδα. Τι ακριβώς είναι η Childminder; Είναι μια κοπέλα, κυριά, αλλά ίσως και άντρας όπως πρόσφατα ανακάλυψα, που κρατάει τα παιδάκια στο σπίτι της/του. Εδώ πρέπει να είσαι δηλωμένος στο κράτος, υποψιάζομαι ότι το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Η διαφορά με τον παιδικό σταθμό είναι ότι μπορείς να κρατήσεις μόνο μέχρι 4-5 παιδάκια το πολύ. Ο λόγος είναι απλός: η childminder πρέπει να είναι ευέλικτη να μπορεί να πηγαίνει τα παιδιά στην παιδική χαρά, να συνοδεύσει τα μεγαλύτερα στη στάση του λεωφορείου για να πάνε σχολείο, όπως και να τα παραλλάβει όταν αυτά γυρίσουν. Γιαυτό και πρέπει να έχει τόσα παιδάκια σε προσχολική ηλικία όσα χωράει ένα διπλό καρότσι (συνήθως τις βλέπεις να έχουν τα καλύτερα και μεγαλύτερα καρότσια στην περιοχή! Εντυπωσιακό!) συν ένα που να είναι σε ηλικία τέτοια ώστε να μπορεί να ακολουθεί από το χεράκι. Μέρος της δουλειάς της είναι να κοινωνικοποιείσει τα μικρά όπως θα το κάναμε αν τα είχαμε εμείς στο σπίτι αντί να δουλεύαμε. Η childminder είναι ενημερωμένη για όλες τις δραστηριότητες που έχει ο δήμος για παιδάκια αυτής της ηλικίας. Ακόμα και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις με ένα νήπιο. Αν έχει έκθεση παιδικού βιβλίου, θα τα πάει, αν υπάρχει κάποιο παιδικό καλλιτεχνικό εργαστήρι στη περιοχή θα το βάλει στο πρόγραμμα. Άλλες μέρες πάλι θα τα πάει στη λαϊκή και θα τους μιλήσει για τα φρούτα, στο χασάπη, στο ψαράδικο, στα μαγαζιά, στο ταχυδρομείο ή στη τράπεζα και θα φροντίσει όλες αυτές οι δραστηριότητες να είναι σαν ένα σχολείο για το παιδί. Αντί δηλαδή να έχει το νου της τί θα ψωνίσει (μπορεί να μη ψωνίσει και τίποτα) όπως θα κάναμε εμείς, στόχος της είναι να μάθει στο παιδί την κοινωνία που υπάρχει γύρω του.

Η διαφορά της childminder με την νταντά είναι ότι η νταντά είναι αποκλειστικά για το/τα δικά σου παιδιά και έρχεται ή μένει στο σπίτι σου. Το θετικό της childminder είναι ότι το παιδί κοινωνικοποιείται με άλλα παιδάκια, αναπτύσει μια καινούρια οικογένεια. Δεν είναι ο μεγάλος αριθμός παιδιών όπως ένας παιδικός σταθμός αλλά ούτε και η απομόνωση που θα είχε το παιδί με μια νταντά. Μέσω της childminder έχουν αναπτυχθεί πολλές φιλίες μέσω οικογενειών αφού τα παιδιά γνωρίζονται πολύ καλά αλλά και οι ίδιες οι οικογένειες μένουν κοντά (αφού πηγαίνουν τα παιδιά στη childminder καθε πρωί) απλά μπορεί να μη γνωρίζονταν.

Πολλές από τις childminder έχουν σχετικά πτυχεία, άλλες πάλι όχι. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι πολλές το κάνουν σαν διάλλειμα από την κανονική τους δουλειά! Γνώρισα μια λογίστρια που ήθελε να μεγαλώσει τα παιδία της η ίδια και έτσι κάνει τώρα childminding μέχρι τα μικρά της να πάνε σχολείο. Μετά, όπως μου είπε η ίδια θα επιστρέψει στη λογιστική. Όπως σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν πολύ καλές childminders και λιγότερο καλές. Εξαρτάται από τον άνθρωπο και το πόσο ενθουσιασμό έχει για τη δουλειά που κάνει. Όσο για τα χρήματα, χρεώνουν λιγότερο απ’ότι ένας παιδικός σταθμός για full time αφού δεν έχουν έξοδα κτηρίου και λογαριασμούς. Οι ίδιες ενθαρύνουν και το part time αφού ξέρουν πόσο κάλό είναι το παιδί να έχει και τους γονείς ή τους παππούδες στην ζωή του.

Στην Ελλάδα κάποτε κρατούσαν τα παιδιά κοπέλες ή γυναίκες της περιοχής. Δεν είχαμε πάντοτε την πολυτέλεια να έχουμε παράνομες αλλοδαπές νταντάδες. Και εν τέλει, όπως διαπιστώνω με την έρευνά μου, έχει να κάνει με το πώς θέλεις να μεγαλώσεις το παιδί. Είναι πάντοντε άξονας το ίδιο το παιδί, ή μήπως ο δικός μας εγωισμός και κοινωνικό στάτους; Επειδή όμως γνωρίζω την Ελληνική κοινωνία πολύ καλά, μήπως μας ενδιαφέρει πολύ το περιτύλιγμα; Αν ναι, τότε «ντύστε» όμορφα αυτή την υπηρεσία! Ενημερώστε ότι έρχεται απο το ξακουστό UK! Μιλήστε στην ιστοσελίδα σας για τις δραστηριότητες που θα κάνετε με το παιδί. Ζητήστε από τους γονείς να σας ακολουθήσουν σε μία από τις μέρες εργασίας, ή δείξτε τους το πρόγραμμα που έχετε δημιουργείσει για τον επόμενο μήνα.

Παραδείγμα εδώ: http://www.westlothianchildcare.co.uk/activites

Αν την υλοποιήσετε σαν ιδέα, στείλτε μου μήνυμα. Θα χαρώ πολύ!

Σας φιλώ.

Written by gaitanaki (eliza)

Φεβρουαρίου 5, 2011 at 8:31 μμ

#01 TOY LIBRARY

4 Σχόλια

Μετά από το ενδιαφέρον που προκάλεσε το ποστ του Γαλατα (κάνtε κλικ εδώ αν δεν το διαβάσατε) και επειδή καταλαβαίνω πως πολλοί από εσάς ψάχνεστε αποφάσισα να σας μιλήσω για κάποιες υπηρεσίες που έχουμε εδώ στο UK και που θα μπορούσαν άνετα να υπάρχουν και στην Ελλάδα. Πάρτε έμπνευση! Κλέψτε τις ιδέες και εξελίξτε τις! Φτιάξτε κάτι που να εκφράζει την Ελλάδα, την πόλη σας.

Α! και αν τις υλοποιείσετε, πείτε μου, να χαρώ!

#01 -toy libraries


Μου το είπανε και δεν ήμουν και πολύ σίγουρη τί εννοούσαν. Ώσπου μια μέρα πήρα το καρότσι, με το μικρό βεβαίως βεβαίως, και πήγα μια βόλτα να βρω την τοπική μας δανειστική βιβλιοθήκη παιχνιδιών. Πραγματικά ενθουσιάστηκα! Καταρχας είχαν στήσει ένα χώρο με παιχνίδια και τραπεζάκι για τα μικρά να απασχολούνται την ώρα που εγώ έριχνα μια ματιά.Μπορείτε να καταλάβετε τι χαρά έκανε ο μικρός! Ψεύτικες κουζίνες, ξύλινα αυτοκινητα κτλ. Ένα τραπεζάκι στα μέτρα μου είχε ένα θερμός με ζεστό νερό και ένα άλλο με γάλα, δίπλα κούπες και ζάχαρι. «Ο καφές είναι δωρεάν, αρκεί να προσέχετε μη χυθεί και κάψει τα παιδιά» μου είπε η υπεύθυνη.

Και ανοίγω την παιδική πορτούλα που διαχώριζε τα μικρά με το χώρο με τα παιχνίδια που μπορείς να δανειστείς…. Τρείς χώροι όχι πολύ μεγάλοι γεμάτα ράφια και πλαστικά κουτιά. Τα περισσότερα αντικείμενα ήταν σε πλαστικό και όλα είχαν τον κωδικό τους και δίπλα είχαν το κόστος για 2 εβδομάδες. Από το μωρουδιακό γυμναστήριο, τα πλαστικά παιχνίδια με διαφορετικές μουσικές, βιβλιαράκια με τα χρώματα, τους αριθμούς, παζλ, στράτες, κούκλες, σχινάκια, στολές καρνάβαλου, αυτοκινητάκια μικρά και μεγάλα, όλες οι εταιρείς και μάρκες. Ήταν κυρίως για μικρές ηλικίες. 0-5, θα έλεγα. Όλα αυτά που αγοράζουμε οι γονείς κυρίως για να δώσουμε τα νέα ερεθίσματα στα μικρά μας και, φυσικά μέσα σε ελάχιστο καιρό δεν τα θέλουν πια γιατί…μεγάλωσαν! Οι τιμές ήταν από 50πένες-3λίρες για 2 βδομάδες. Οι περισσότερες μαμάδες τα παίρνουν και δοκιμαστικά για να δούνε αν όντως τα παίζουν τα μικρά ή όχι. Αν τους αρέσει πολύ, το αγοράζουνε.

Επίσης να πω πως είχαν και κάποια CD και DVD με τραγούδια και παιδικά όπως και βιβλία για την εγκυμοσύνη και το μεγάλωμα των μωρών. Τα περισσότερα ήταν από δωρεές και απ’ότι μου είπαν πολύ λίγα τελικά αγοράστηκαν (τα πιο μεγάλα και χλιδάτα).  Πραγματικά θα χαιρόμουν πολύ να το έβλεπα και στην Ελλάδα αυτό!

Το έψαξα μετά και στο ίντερνετ και υπάρχουν και online ! Κι αυτό καλή ιδέα!

http://www.cctoystore.org.uk/

http://www.lendandplay.org/

Και μετά θυμήθηκα τη ζυγαριά που νοίκιασα στην Ελλάδα όταν είχα το μικρό νεογέννητο. Πόσες το έχουμε κάνει; Γιατί να μη το κάναμε και για τα παιχνίδια; Σας προκαλώ! 😉

Written by gaitanaki (eliza)

Φεβρουαρίου 2, 2011 at 8:45 πμ