γαϊτανακι

All aboard!

12 Σχόλια

“Αν θες μαζί μου έλα και εσύ, δυό πειρατές σε ένα νησί….”

Μία νέα λοιπόν αφιέρωση στις Ελληνίδες μαμάδες που κάποια στιγμή της ζωής τους πήραν τη ΜΕΓΑΛΗ απόφαση, ακολουθώντας την καρδιά τους, την καριέρα τους, το όνειρό τους, να φύγουν από τη μικρή μας Ελλαδίτσα και να ταξιδέψουν. Να απλώσουν τα κλαδιά τους αλλού, σε άλλη χώρα, άλλη πόλη, με νέους φίλους, νέες εικόνες, νέα ήθη και νέα ζωή.  Και μαζί τους βέβαια ”κουβαλάνε” στην αγκαλιά τους και ένα μικρό θησαυρό, ένα μικρό φιλαράκι, ένα μικρό ταξιδευτή….. (έτσι ξεκινάει η Πέπη στο blog της μια νέα κατηγορία. Την Μothers On Board! και μάλλον γι αυτό την αγάπησα τόσο γρήγορα!)

Μ’αρέσει να βλέπω ανθρώπους να υλοποιούν ωραίες ιδέες! Είχα δεί το μαγαζάκι του Alice on Board και είχα χαζέψει και μάλιστα έχω σταμπάρει και κάτι πανέμορφο, αλλά αυτό είναι άλλο ποστ. Δεν είχα προσέξει όμως ότι έχει και blog. Και μάλιστα την κατηγορία mothers on board. H Πέπη, ιδιοκτήτρια του Alice on Board επικοινώνησε μαζί μου και μου ζήτησε να συμμετέχω στις συνεντεύξεις που παίρνει από Ελληνίδες μανούλες που βρίσκονται εκτός των συνόρων.Με μεγάλη χαρά δέχτηκα!

Οι ερωτήσεις πολύ ενδιαφέρουσες και η προσπάθεια, πέρα του ότι μπορεί να φαίνεται glamourous στους αναγνώστες από Ελλάδα, είναι απαραίτητη! Έχουμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε! Οι Ελληνίδες μάνες του εξωτερικού είμαστε διασκορπισμένες εδώ κι εκεί. Δεν είμαστε οργανωμένες αφού όπως όλες οι μάνες, δεν έχουμε χρόνο, αλλά, δεν έχουμε ούτε εξειδικευμένο υλικό για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την Ελληνική γλώσσα (αν έχετε βρει κάτι που δεν έχω δει please ενημερώστε με, εννοείται ότι με ενδιαφέρει). Αυτό που μας ενώνει είναι το δικό μας μεγάλωμα εντός των συνόρων. Πάντα έτσι δεν ξεκινάμε σαν γονείς; Προσπαθούμε να θυμηθούμε τι κάναμε εμείς παιδιά. Στην πορεία μπερδεύονται οι δικές μας εμπειρίες με τα νέα ερεθίσματα και τη νέα χώρα. Αυτός ηταν και ο λόγος που ξεκίνησα κάποια στιγμή το άλλο blog Nation Of Two αλλά και γι αυτό έγραψε και το βιβλίο της η Πηνελόπη το Johnny and I (μπείτε και στο μπλογκ της www.pinelopi.wordpress.com). H προσπάθεια είναι να καταγράψουμε κάποια πράγματα από τη δική μας καθημερινότητα και ίσως κάποιοι μεταγενέστερα να βοηθηθούν, να γελάσουν γιατί αναγνωρίζουν καταστάσεις.

Ευχαριστούμε Πέπη για την ιδέα και την πανέμορφη εκτέλεση και ειλικρινά ανυπομονώ να διαβάσω και τις υπόλοιπες συνεντεύξεις και να γνωρίσω και τις άλλες μανούλες εκεί έξω, από όπου κι αν μας στέλνουν τις συνεντεύξεις τους.

Ολόκληρη η συνέντευξη με φωτογραφίες απο την οικογένεια γαϊτανάκι, κάντε κλικ εδώ. Διαβάστε όμως και τις άλλες συνεντεύξεις! Αξίζουν!

Written by gaitanaki (eliza)

Απρίλιος 6, 2011 at 2:19 μμ

Can’t get rid of you!

9 Σχόλια

Μια παλιά αγγλική διαφήμιση που έχει κολλήσει με τον άντρα μου εδώ και χρόνια. Και πού και πού λέμε ο ένας στον άλλο χαμογελώντας: can’t get rid of you…!

Δείτε την εδώ: can’t get rid of you Παρεπιπτόντως το χαμόγελο του μπαμπά στο τέλος είναι τέλειο!

Με το όλο θέμα μετακομιση, όχι μόνο από Ελλάδα Λονδίνο, αλλά και εντος UK ουκ ολίγες φορές, το ξέρουμε, οι φίλοι μας είναι σκόρπιοι. Καλοί φίλοι, πολύ καλοί και σκόρπιοι. Είναι σαν να πήρες μια χούφτα σπόρια για πανέμορφα εξωτικά λουλούδια και να έκλεισες τα μάτια σου σφηχτά και μετά να γύρισες γύρω γύρω από τον εαυτό σου πολλές φορές όπως κάνει ο μικρός μας. Και τότε στη φάση της μεγάλης ζάλης να πέταξες τα σπόρια μακριά σου.

Και τώρα, καθόμαστε στο χώμα μετά τη παραζάλη και βλέπουμε τα χρώματά τους και την ομορφιά τους απο πολύ μακριά. Και στέλνουμε φωτομηνύματα (θέλω κι εγώ i-phone!) και μέηλ και skype και άλλα πολλά που κάνεις μόνο με ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς και να παίρνεις δύναμη και είναι πολύ ωραίο αυτό. Είναι όμως αυτό που λέει και η διαφήμιση virtual friends. Και αναστενάζεις γιατί θα ήθελες να είναι «can’t get rid of you» friends. Κι όμως σποράκια σπέρνονται οπου κι αν πας. Νέα εξωτικά λουλούδια που δε θες να χάσεις. Λατρεύω την Άνοιξη! Είναι η πιο ελπιδοφόρα εποχή!

Daffodils

Daffodils by William Wordsworth,

… In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.

ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ ! ΚΑΛΕΣ ΒΟΛΤΕΣ !

ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ!

Written by gaitanaki (eliza)

Απρίλιος 5, 2011 at 12:00 μμ

These boobs are made for milking!

12 Σχόλια

Έχω ξεκινήσει πολλά drafts για το θέμα θηλασμός και λίγο η ζωή, λίγο το ότι εμείς έχουμε φύγει από αυτή τη φάση, ίσως και το ότι ήμουν καινούρια μπλογκερ τότε και δεν ήθελα να ταράξω τα ύδατα, δεν τα δημοσιεύσα ποτέ. Έρχεται όμως η yolina και με εξέφρασε τόσο πολύ που το θεωρώ χρέος μου να αναδημοσιεύσω το άρθρο της. Ίσως να βοηθηθούν κάποιες νέες μανούλες.

Η γνώμη μου για τον θηλασμό και #pestenamefate

Θέλω πολύ καιρό να γράψω για το θηλασμό, γιατί με φρικάρει που ένα θέμα τόσο σοβαρό, τόσο ουσιαστικό και ταυτόχρονα τόσο φυσιολογικό, βρίσκεται στη χώρα μας (αυτή ξέρω, αυτή λέω) σε μία τέτοια αδιανόητη σύγχυση και παίρνει όχι κόσμο, αλλά μαμάδες και μωρά στο λαιμό του.
Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη ήμουν η κλασική περίπτωση που δεν τα κατάφερε, αλλά ήθελε.
Είχα ακούσει πολλά, είχα διαβάσει αρκετά και είχα ξεκινήσει το ταξίδι αγκαζέ με το θηλασμό, με τον αέρα του νικητή.  Αλλά ήμουν μόνη.  Απελπιστικά μόνη.
……

Το τραγικό λάθος των πρώτων όμως, στην προσπάθεια να προσελκύσουν όλο και περισσότερες μητέρες στο να θηλάσουν αποκλειστικά τα παιδιά τους, είναι ότι εξιδανικεύουν τόσο πολύ αυτή την κατάσταση, που καταλήγουν να προκαλούν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.  Πείτε την αλήθεια, γαμώτο.  Πείτε ότι είναι μεγάλο μανίκι.  Πείτε ότι θέλει κόπο, τρομερή θέληση, απόλυτη αφοσίωση, μοναδική συγκέντρωση για να επιτευχθεί ο στόχος.  ‘Οτι δεν είναι τραλαλά, τραλαλό, ότι σε κουράζει, σε εξαντλεί και σε απομονώνει, ότι σε θυμώνει και σε απογοητεύει, και ότι δεν ζεις τη ζωή σου όπως και πριν απλά, οπ, τί είναι αυτό εκεί? α, ναι, είναι ένα παιδί κολλημένο στο βυζί.

(μπες να διαβάσεις και τη συνέχεια, είναι απολαυστική)

και καταλήγει:

Στο τέλος της ημέρας κυρίες μου, μας αρέσει ή όχι, είναι ολοφάνερο, γι’αυτό φτιαχτήκαμε.
Καλύτερα να το αποδεχτούμε και ας το συνδυάζουμε ενίοτε με λίγο bar hopping, one night stands και κατάμαυρη γραμμή eye liner.

Τέλεια ανάρτηση!

Coundn’t have said it better, my dear!

Written by gaitanaki (eliza)

Απρίλιος 4, 2011 at 1:03 μμ

Ενημέρωση – Update

2 Σχόλια

Με ενημερώσανε από τη Φροντίδα πως το φιλανθρωπικό μπαζάρ που οργανώνουν άλλαξε ημερομηνίες και είναι για την άλλη εβδομάδα Τετάρτη 30 και Πέμπτη 31Μαρτίου! Και μου είπαν με πολύ ενθουσιασμό πως οι τιμές είναι ασύλληπτες! Η ομάδα που το διοργανώνει έχει τόσο μεράκι και όρεξη, που αξίζει να περάσετε να σας φτιάξουν τη μέρα!!

Η διορθωμένη πρόσκληση

 

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 24, 2011 at 8:30 πμ

Vintage τροχόσπιτα

14 Σχόλια

Ειπαμε πως έχει έρθει η Άνοιξη; Ε, όπως ήρθε έφυγε από χτές και μας έφερε μια ομίχλη στη θέση της. Οι λίγες μέρες, όμως ηλιοφάνιας φέρανε και κουβέντες για αποδράσεις. Και μαζί μια πρόταση για κάμπινγκ και εννοείται έχω αρχίσει να ψήνω το hubby,όπως προσπαθώ να τον ψήσω χρόνια τώρα με άπειρα επιχειρήματα. Ήρθαμε πολύ κοντά στο να κάνουμε κάμπινγκ μια χρονιά και με το που είδαμε τις τιμές που πια μικρή διαφορα έχουν με ενοικιαζόμενα, απλά φύγαμε. Φέτος, όμως έχω με το μέρος μου καλή παρέα και αυτή ίσως να είναι ισχυρή κινητήρια δύναμης! there is hope!

Παρακάτω τροχόσπιτα από μια άλλη εποχή… Θέλω το πράσινο, πειράζει; εσείς; τι τύπος είστε;

(πηγή: apartment therapy)

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 17, 2011 at 12:51 πμ

Παπουτσάκι Εισαγόμενο από την Κροατία!

6 Σχόλια

Όταν ξεπουντιάσετε και βγάλετε τις γαλότσες και ζεσταθεί το κοκαλάκι σας και έρθει επιτέλους η Άνοιξη και σε σας, ρίξτε μια ματιά σε τούτο εδώ το μαγαζάκι στο λατρευτό Etsy! Είναι μια κοπέλα από την Κροατία, η LaLaShoes, που φτιάχνει πανέμορφα παπουτσάκια για μωρά, παιδιά και όχι μόνο! Ό,τι πρέπει για την Άνοιξη.

Αλήθεια, το Etsy το γνωρίζετε? Είναι ο διαδικτιακός τρόπος που μπορείς να πουλάς ή να αγοράζεις χειροτεχνήματα και μόνο χειροτεχνήματα. Είναι γεμάτος κόσμο που δημιουργεί και αλληλοστηρίζεται. Αν θέλεις απλά να δημιουργείς και να μην ασχολείσαι πολύ με την ιστοσελίδα σου, προμόσιον κτλ ρίξε μια ματιά. Αν πάλι θέλεις να αγοράσεις κάτι το ιδιαίτερο και διαφορετικό μπες και χάζεψε.

ΥΓ. Σταματήστε να ψάχνετε την Άνοιξη, την έχουμε απαγάγει εμείς. Δε ζητάμε λύτρα. Θα τη προσέχουμε και κάποια στιγμή θα σας τη στείλουμε, μη βιάζεστε!

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 13, 2011 at 8:04 πμ

«Να σας ζήσει»- Ένα Όσκαρ για το ΤΣΜΕΔΕ

5 Σχόλια

Οκτώβρης του 2008. Γυρνούσαμε στο πατρικό μου με το λεωφορείο. Εγώ στον έννατο μήνα εγκυμοσύνης, εμείς στο δεύτερο μήνα Ελλάδα, όπου είπαμε να έρθουμε μόνιμα για να είμαστε πιο οικογενειακά. Περάσαμε έναν Αύγουστο με καύσωνα, ψάξιμο για σπίτι, μετακόμιση και αναζήτηση δουλειάς. Εκείνος έσταζε ιδρώτα, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε ότι το dna είναι από πολύ πιο βορινά μέρη.

Him: «at least everything is ok now, I mean we are insured now, right?»

Me: «I think it should be ok…»

Γυρίζαμε από το ΤΣΜΕΔΕ με τα πολυπόθιτα μπλε βιβλιαράκια. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να ασφαλιστούμε στην Ελλάδα, πράγμα που μας έκαιγε καθότι, είπαμε γεννάμε, μας είπαν ήταν να κάνουμε μεταφορά επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αυτό σήμαινε άπειρες επισκέψεις στην υπεύθυνη του ΤΕΕ η οποία δεν ήθελε απλά την καρτούλα-απόδειξη από τη Βρετανία ότι είμαστε ασφαλισμένοι χρόνια, αλλά και όλα τα πτυχεία original και μεταφρασμένα και επικυρωμένα. Και όταν λέω όλα δεν εννοώ την απόδειξη από το Architects Registration Board της Μεγ.Βρετανίας (αντίστοιχο ΤΕΕ), αλλά και τα τρεία πτυχεία από τα πανεπιστήμια του καθενός μας, όπως και γράμμα- επιβεβαίωση από το Royal Institute of British Architects  ότι τα πτυχεία μας ήταν αναγνωρισμένα. Όπως μπορείτε να φανταστείτε από τις δικές σας εμπειρίες, δεν μας τα είπανε όλα τα χαρτιά που χρειάζονταν από την αρχή με αποτέλεσμα να τρέχουμε πέρα δώθε από ταχυδρομείο σε Βρετανικό Συμβούλειο για μετάφραση, σε ΤΕΕ για κατάθεση και πάλι από την αρχή.

Καλοκαίρι, όλη η Αθήνα είχε φύγει για διακοπές, τουλάχιστον. Εγώ, επειδή ήταν το πρώτο μου μωρό, είχα πλήρη άγνοια των επιπτώσεων που μπορεί να έχει όλο αυτό το τρέξιμο κι έτσι απλά, μες την πλήρη άγνοια, περπατούσαμε όλη την Αθήνα. Εγώ, ο Αγγλοσκωτσέζος μου, που ήθελε να με κάνει ευτυχισμένη και η κοιλιά τούμπανο.

………………

Γεννήσαμε, όλα καλά, στις 24Οκτωβρίου και εδώ να ευχαριστήσω το γιατρό μου, για τη γέννα αυτή καθαυτή, για τις δυό κουβέντες που μας έκανε όταν πρωτοβρεθήκαμε στο ιατρείο του, αλλά και για άλλα πολλά που είναι πολύ σημαντικά (πολύ περισσότερο από τουτο εδώ το ποστ) αλλά απλά εκτός θέματος.

Γυρίσαμε στο φρεσκονοικιασμένο σπίτι και την επομένη εργάσιμη (καθότι 28η στη μέση) σηκώθηκε ο άντρας μου να πάρει τα χρήματα πίσω από το ΤΣΜΕΔΕ που με τόση γραφειοκρατια καταφέραμε να γραφτούμε 2-3 βδομάδες πριν γεννήσω. Πάλι καλά είχε πάρει και τη μητέρα μου μαζί του. Στα γραφεία του ΤΣΜΕΔΕ δείχνει ο άντρας μου τα βιβλιάρεια, τα χαρτιά από το μαιευτήρειο και περιμένει.

«Πρόβλημα» λεέι η κοπελα

«τι δηλαδή?» λέει ο άντρας μου με σπαστα Ελληνικά.

«εδώ λέει ότι δεν έχετε γυναίκα»

άφωνος ο δικός μου, περιμένει τη συνέχεια. Ούτε που κόμπιασε η κοπελιά. Μετά από επιμονή της μητέρας μου με βρίσκουν στο σύστημα.

«πρόβλημα» επαναλαμβάνει η κοπελιά. «εδώ λέει πως η γυναίκα σας είναι παντρεμένη με την Αικατερίνη Τάδε. Δεν μπορώ να σας πληρώσω.»

Άφωνος ο ψηλός. Παίρνει φούριες η μητέρα μου και αρχίζει μια με το καλό μια με το έντονο να προσπαθεί να εξηγήσει στην κοπέλα ότι προφανώς κάτι δεν είναι σωστό στο σύστημα. Η κοπέλα με τη σειρά της,  απαντά πως ακόμα και έτσι να είναι θα πρέπει να κάνουμε αίτηση για να το κοιτάξουν στο θέμα και η απάντηση θα πάρει καιρό και της δείχνει μια στοίβα από φακέλους. «Έχουμε δουλειά». Πάλι καλά που η μητέρα μου ξέρει πολύ καλά πώς λειτουργεί το ελληνικό δημόσιο και δεν το άφησε εκεί, πήγε στον προϊστάμενο, φώναξε, έκανε σαματα και είπε και την ιστορική ατάκα «καταρχάς όχι μόνο μου βγάλατε την κόρη μου ομοφυλλόφυλη, αλλά θέλετε να μου πείτε ότι ο γάμος ομοφυλλοφύλων είναι νόμιμος στην Ελλάδα?! Θα φέρω τους δημοσιογράφους, τα κανάλια»! Με τα πολλά, τα καταφέρανε και βρήκανε το φάκελο και διορθώθηκε στο σύστημα καιτον πλήρωσαν.

Ο ψηλός ακόμα το αφηγείται με πολύ χιούμορ. Η μητέρα μου, αφού περάσανε οι μέρες, δεν το έχει ξανααναφέρει και εδώ τρομάζω! Γιατί αν αυτό το κατάπιε τόσο εύκολα, τί άλλο έχει δει? Και τι βλέπει ο μέσος Έλληνας στη καθημερινότητά του? Εμείς 2 χρόνια είμασταν εκεί και πργματικά μου έρχεται ώρες ώρες να γράψω βιβλίο.

Αυτά, με αφορμή το δημοσίευμα στο Protagon και την παρότρινση του Αλέξη Σταμάτη στο twitter να τα γράψω κι εγώ. Αλλάζει τίποτα; Bεβαίως! Αισθάνομαι ΠΟΛΥ καλύτερα! Το μόνο που λυπάμαι είναι που δεν θυμάμαι τα ονόματα της κοπέλας στο ταμείο και του προϊσταμένου. Γιατί αποδείχθηκε ότι έχουν πληγεί από τέλεια δημοσιουπαλληλίτιδα και η στάση τους ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Ίσως να ξυπνούσαν αν έβλεπαν το όνομά τους τυπωμένο. Γιατί λάθη παντού γίνονται (μερικά είναι βέβαια για Όσκαρ), από εκεί και πέρα είναι πώς τα αντιμετωπίζεις που κάνει τη διαφορά.

Επίσης να πω, πως ακόμα περιμένω το ΤΣΜΕΔΕ για να με διαγράψει από τα τευτέρια του καθότι πρέπει να περάσει το αίτημά μου επιτροπή. Νομίζω, το χαρτί διαγραφής του ΤΣΜΕΔΕ θα είναι το μόνο που θα κορνιζάρω.

Written by gaitanaki (eliza)

Μαρτίου 9, 2011 at 2:53 μμ